Sztuka destylacji w XVII wieku

„The Art of Distillation” autorstwa Johna Frencha była pierwszą książką napisaną w języku angielskim poświęconą destylacji. Ukazała się w 1651 roku. John French (1616-1657) był angielskim chemikiem, kończył studia oksfordzkie, potem pracował dla wojska. Jego „Sztuka destylacji” była w dużym stopniu tłumaczeniem wcześniejszego dzieła Hieronymusa Brunschwiga „Liber de arte distillandi” z 1500 roku. French zawarł m.in. bardzo cenne ryciny aparatów do destylacji, a także szczegółowy opis narzędzi, sprzętu i szkła alchemicznego, które mają być używane w destylacji. Opisał też szereg zasad, które należy uwzględnić w sztuce destylacji. Rozdziały 2-5 szczegółowo opisują metody i procesy tworzenia różnych wód destylowanych, alkoholi, olejków i kwasów. Dalej opisane są eksperymenty związane z destylacją, a także eksperymenty ze złotem i srebrem.

Czytaj więcej

Bracia Chivas

Firma Chivas Brothers ma swoją siedzibę w Paisley, niedaleko Glasgow i prowadzi 14 szkockich destylarni whisky single malt, wszystkie zlokalizowane w rejonie Speyside, oprócz Scapa na Orkadach – oraz zbożowej Strathclyde w Glasgow. Mają również destylarnie ginu w Londynie i Plymouth oraz zakłady zestawiania, butelkowania i magazynowania w kilku miejscach w całej Szkocji. Łącznie firma zatrudnia 1600 osób w 34 lokalizacjach. Chivas jest najbardziej znany z mieszanych szkockich whisky Chivas Regal i Ballantine’s, przy czym ta ostatnia jest drugą najlepiej sprzedającą się szkocką whisky na świecie po Johnnie Walkerze, podczas gdy Chivas Regal zajmuje trzecie miejsce. Jeśli chodzi o single malty, największymi markami firmy są The Glenlivet i Aberlour.

Czytaj więcej

Sir Thomas Dewar

Zwany Tommy lub Whisky Tom, razem z bratem Johnem Dewar, stworzył w XIX wieku jedną z największych marek whisky. Urodził się w Perth, od najmłodszych lat miał kontakt z gorzelnictwem, jego ojciec John Dewar Senior założył w rodzinnym mieście firmę John Dewar & Sons Ltd., również wuj zajmował się handlem alkoholami. W 1893 roku rodzina Dewar dostała przywilej dostaw na królewski dwór, obsługiwali króla Edwarda VII. Kupili niewielką destylarnię whisky słodowej – Tullymet w Perthshire, która działała do 1910 roku. W latach 1896-1898 wybudowali też własną destylarnię Aberfeldy. W kolejnych latach imperium whisky rodziny Dewar powiększyło się o zakłady: Royal Lochnagar, Glen Ord, Pulteney, Aultmore, Parkmore i Benrinnes. Byli także udziałowcem w destylarni Yoker w okolicach Glasgow, a wspólnie z firmą W.P. Lowrie kupili Port Ellen, co dawało dostęp do wszelkiego rodzaju słodowych whisky. W 1915 roku doszło do połączenia z aktywami Jamesa Buchanana, powstała spółka Buchanan-Dewar Ltd., a w 1925 roku przyłączyli się do konglomeratu DCL, przy czym obaj bracia Dewar dostali miejsca w zarządzie koncernu. Tommy był ambasadorem firmy, twarzą i twórcą jej kampanii reklamowych, m.in. zrealizował pierwszą w historii filmową reklamę, która w 1898 roku była wyświetlana na jednym z nowojorskich wieżowców. Podróżował po świecie w szkockim kitlu, w klanowych barwach, zatrudnił agentów w 26 krajach, sam w ciągu dwóch lat objechał wszystkie kontynenty. Otwarcie własnego oddziału w Nowym Jorku zaowocowało tym, że Dewar’s White Label stał się najlepiej sprzedawaną szkocka whisky w USA. Kronikarze piszą, że Tommy Dewar był urodzonym handlowcem, pełen wdzięku i elokwencji. Szybko podbił Londyn, whisky Dewar’s była najbardziej widoczna marką w barach i hotelach stolicy. Był najdłużej zameldowanym gościem słynnego Savoy Hotel, w którym pierwszy raz wynajął pokój w 1893 roku, a własny apartament miał tam wynajęty nieprzerwanie od 1904 roku do śmierci w 1930 roku. Przyjaźnił się z twórcą herbacianego imperium Thomasem Liptonem, wspólnie żeglowali. Był miłośnikiem sportów konnych i motorowych, sponsorował wiele dyscyplin sportowych. Angażował się politycznie, reprezentował Torysów w Parlamencie przez sześć lat. Otrzymał tytuł szlachecki.

Czytaj więcej

John Jameson

Ikona irlandzkiej whiskey pochodzi… ze szkockiej rodziny. John Jameson (1740-1823) urodził się w hrabstwie Clackmannanshire. Był utalentowanym prawnikiem, a do branży alkoholowej trafił przez małżeństwo z Margareth Haig. Rodzina Haigów od pokoleń prowadziła w Szkocji destylarnie, w tamtym czasie już kilka. Małżonkowie w 1786 roku przenieśli się do Dublina, gdzie John Jameson objął zarząd nad destylarnią spokrewnionej z Margareth rodziny Stein przy Bow Street, zwiększając jej produkcję z 30 tys. do miliona galonów rocznie. W ciągu następnych dwudziestu lat stał się jej wyłącznym właścicielem, wciągając z czasem do biznesu czterech synów. Stworzył globalną markę, która do dzisiaj jest najbardziej znaną i najlepiej sprzedawaną irlandzka whiskey. John Jameson był pionierem trzykrotnej destylacji, czemu irlandzka whiskey zawdzięcza lekkość. Jego blendy były dłużej leżakowane niż u konkurencji, dokonywał starannej selekcji zboża – wszystko to budowało jego reputację. Na butelkach Jameson umieścił rodowe motto Sine Metu (bez lęku), które pojawiło się w herbie rodziny w XVI wieku, po stoczonej przez jednego z przodków bitwie z piratami. Od lat 20. XIX wieku w Dublinie działała także destylarnia William Jameson & Company, należąca do jednego z synów Johna. Zakład przy Bow Street został zamknięty w 1971 roku, obecnie znajduje się w nim muzeum whiskey, zaś sama marka należy do Pernod Ricard i produkowana jest w Midleton.

Czytaj więcej

Shinjirō Torii

Shinjirō Torii (1879-1962) to drugi z ojców japońskiej whisky, twórca marek Suntory i Yamazaki. Początkowo pracował jako aptekarz, handlował też przyprawami korzennymi, herbatą, sosami sojowymi. potem związał się z branżą winiarską. W 1899 roku założył firmę Torii Shoten i otworzył sklep w Osace. Jego pierwszym dużym sukcesem rynkowym było własne wino wzmacniane w stylu porto, nazwane Akadamia Port. W 1921 roku powstała destylarnia Kotobukiya, a w 1923 roku z alembików popłynął alkohol na pierwszą japońską whisky, nad której dojrzewaniem czuwał Masataka Taketsuru, później twórca marki Nikka. Destylarnia w Kyoto zmieniła nazwę na Yamazaki. Whisky była destylowana w przywiezionych ze Szkocji alembikach. Dojrzewała aż pięć lat zanim została zabutelkowana pod marką Suntory Whisky Shirofuda. Początkowo była to whisky mocno torfowa, potem zmieniano jej profil na coraz lżejszy, bardziej owocowy, bardziej pasujący do japońskiej kuchni. Shinjirō Torii był kolekcjonerem sztuki, tuż przed śmiercią otworzył w Tokio galerię Suntory Museum of Art.

Czytaj więcej

Port Charlotte Distillery

Port Charlotte Distillery, znana też pod nazwą Lochindaal Distillery, działała przez sto lat na obrzeżach rybackiego miasteczka Port Charlotte w latach 1829-1929. Była to całkiem duża destylarnia, rocznie produkowała ponad 580 tys. l alkoholu. Właścicielem była lokalna firma JF Sheriff & Co. – do 1920 roku, kiedy gorzelnię przejęła firma z Campebtown Benmore Distilleries. W 1929 roku wykupiła ją grupa Distillers Company Limited (DCL), niestety tylko po to by ją od razu zamknąć. Produkowana w Port Charlotte Distillery whisky miała torfowy charakter.

Czytaj więcej

Hiram Walker

Pionier kanadyjskiej whisky, twórca firmy Hiram Walker and Sons Ltd. Żył  w latach 1816-1899. Urodził się w USA, w stanie Massachusetts, w rodzinie angielskich emigrantów. Pracował jako przedstawiciel handlowy, potem otworzył własny sklep w Detroit i zaczął produkować własny ocet winny, cydr, a pod koniec lat 40. XIX wieku oferować także własną pszeniczną whisky. Kupił farmę i handlował zbożem. W 1858 roku wybudował dużą parową destylarnię z młynem w Windsor w Kanadzie na zakupionych przez siebie ziemiach. Z czasem powstało tu miasteczko, znane jako Walkerville, Walker zbudował do niego drogę przeprawę promową przez rzekę, wreszcie połączenie kolejowe, pobudował domy dla robotników, kościół, szkołę, szpital, otworzył własny urząd pocztowy. Jako producent whisky był samowystarczalny, miał swoje zboże, młyny, słodownię, zakład bednarski, kotlarski, tartaki. Stworzył markę Hiram Walker’s Club Whisky, która szybko stała się czołowym kanadyjskim towarem eksportowym. Whisky była filtrowana przez węgiel drzewny, w smaku bardzo delikatna.
Hiram Walker był też zaangażowany na rynku medialnym, był głównym udziałowcem gazety „Advertiser and Tribune”, potem po połączeniu z „Daily Post” znanej jako „Post and Tribune”.

Czytaj więcej

Sir Alexander Walker

Najsłynniejsza blendowana whisky świata swoją markę nosi na cześć Johna (Johnnie) Walkera (1805-1857), szkockiego drobnego handlarza alkoholem z Kilmarnock. Jak wielu marszandów tamtych czasów Johnnie Walker miał własne składy whisky i własną mieszankę, zwaną wśród lokalnych klientów Walker’s Kilmarnock Whisky. Co ciekawe, sam był abstynentem. Radził sobie ze zmiennym szczęściem, w 1852 roku większość jego majątku zniszczyła powódź, jednak podźwignął się, a w 1857 roku wciągnął do rodzinnych interesów syna, Alexandra, który z lokalnego trunku zrobił globalna markę, znaną na wszystkich kontynentach. Sir Alexander Walker w 1867 roku zarejestrował markę Old Highland Whisky, której cechą charakterystyczną była czarno-złota etykieta o charakterystycznym pochyłym układzie typograficznym, w tym czasie zaczął używać znanej do dziś kantowej butelki o kwadratowej podstawie. Alexander wcześniej praktykował w Glasgow jako specjalista od mieszania herbat, doświadczenia sensoryczne okazały się bardzo pomocne przy zestawianiu nowych smaków whisky. Mieszał ze sobą beczki z regionów: Campbeltown, Islay i Speyside oraz whisky zbożowe z Highland. Zamiast koncentrować się na lokalnym rynku, zajął się najpierw kontraktami w Londynie, a potem promocją i eksportem whisky. Kiedy zmarł w 1889 roku miał już tytuł szlachecki i był uważany za jednego z magnatów whisky, a rodzinny biznes przekazał synom – George Paterson Walker był odpowiedzialny za biuro handlowe w Londynie, a Alexander Walker II za produkcję i kupażowanie. W 1893 roku rodzina Walkerów przejęła destylarnię whisky single malt Cardhu, w kolejnych latach destylarnie: Coleburn, Clynelish i Mortlach oraz jako współudziałowiec (wraz z firmami John Dewar & Sons i James Buchanan & Co.) destylarnie: Dailuaine, Talisker i Imperial. Oficjalnie marka Johnnie Walker została zarejestrowana dopiero w 1909 roku. Na rynki trafiły edycje: Johnnie Walker White Label, Red Label, Black Label, a potem kolejne. Imperium Walkerów w 1925 roku weszło w skład konglomeratu Distillers Company Limited (DCL), obecnie Diageo.

Czytaj więcej

John Haig

Jeden z ojców nowoczesnej produkcji whisky pochodził z najstarszego (udokumentowanego) rodu gorzelników w Szkocji. Haigowie pochodzili z Borders, gdzie znani byli już w XIII wieku, jednak pierwszym znanym właścicielem destylarni był żyjący w latach 1600-1664 Robert Haig. W XVIII wieku połączyły się rodziny Haig i Stein (później Robert Stein jako pierwszy w Szkocji uruchomił kolumnę do produkcji whisky w 1828 roku, a więc przed bardziej znanym Irlandczykiem, Aenasem Coffeyem). W XVIII wieku Haigowie mieli dwie destylarnie whisky – w Kennetpans oraz dużo większą, być może największą w tamtych czasach, w Kilbagie. John Haig (1802-1878) miał zatem gdzie pobierać nauki w sztuce destylacji. Był innowatorem, zwolennikiem lżejszej whisky mieszanej. W 1824 roku zbudował w Fife wielką destylarnię whisky zbożowej Cameronbridge, która działa do dzisiaj. Zainstalował w niej system kolumn opracowany przez kuzyna, Roberta Steina. Stworzył markę mieszanej whisky Haig, a jego synowie marki Dimple i Pinch (na rynek USA – odpowiednik Dimple), a także firmę John Haig & Co. Przyczynił się do powstania trustu gorzelniczego Distillers Company Ltd. (DCL), którego kontynuacją dzisiaj jest Diageo. Whisky blendowana Haig wciąż jest produkowana, podobnie jak Dimple, jest też whisky zbożowa Haig Club. Ciekawostka jest, że ciotka Johna Haiga, Margareth, wyszła za mąż za Johna Jamesona, który w 1805 roku założył w Dublinie destylarnię Jameson, instalując w niej m.in. kolumny Roberta Steina, a wuj Robert również przeprowadził się do Dublina i wybudował tam destylarnię Dadderbank.

Czytaj więcej

Sir James Stevenson

Baron James Stevenson (1827-1926), pochodził z tak biednej rodziny, że rodziców nie stać było na opłacenie jego nauki. Mając piętnaście lat zaczął pracować u Johnnie Walkera, gdzie z biegiem lat w 1912 roku doszedł do stanowiska dyrektora zarządzającego. Podobno to on stworzył wykorzystywane do dzisiaj hasło reklamowe marki – Born in 1820 – still going strong. Tytuł szlachecki uzyskał – inaczej niż inni potentaci whisky – nie za zasługi biznesowe, lecz za służbę Koronie, w latach pierwszej wojny światowej pracował w Ministerstwie Uzbrojenia (ministerstwo istniało tylko przez pięć lat, po wojnie je zlikwidowano). Potem był sekretarzem stanu i bliskim współpracownikiem Winstona Churchilla. Ciekawostką jest, że napisał i wydał pod pseudonimem dwie powieści.

Samuel Bronfman

Twórca potęgi kanadyjskiej firmy Seagram, Samuel Bronfman (1889-1971), pochodził z rodziny rosyjskich Żydów, zamieszkujących na terenie dzisiejszej Mołdawii. Była to bogata rodzina, uprawiająca tytoń, jednak w wyniku prześladowań Żydów zdecydowali się emigrować, tracąc przy okazji większość majątku. W Kanadzie rodzina Bronfman próbowała różnych biznesów, aż w 1903 roku kupili hotel. Młody Samuel rozpoczynał praktyki w hotelu rodziców, a potem zajął się dostawami alkoholu i otworzył własny sklep. W 1924 roku zbudował destylarnię w Montrealu, by produkować tanią whisky na rynek amerykański. W czasie prohibicji zaopatrywał bary w Bostonie, Nowym Jorku i Chicago. W 1928 roku odkupił od spadkobierców Joseph E. Seagrama ich destylarnię w Waterloo. Z sukcesem produkował u siebie znane już wcześniej kanadyjskie marki, m.in. Seven Crown, Crown Royal, Seagram VO, a także zajął się dystrybucją w Kanadzie i USA wielu światowych marek, w tym szkockich whisky. W latach 50. XX wieku w Nowym Jorku został zbudowany szklany wieżowiec – nowa główna siedziba firmy. Jego najbardziej spektakularną inwestycją był zakup w 1963 roku dużej firmy z sektora paliwowego Texas Pacific Coal and Oil Company, za którą zapłacił 50 mln dolarów, a jego spadkobiercy odsprzedali ją w 1980 roku za 2,3 mld dolarów. Był filantropem, prowadził fundację, wspierał diasporę Żydów. Po jego śmierci biznes pozostał w rodzinnych rękach, a aktywa poszerzono o liczne przejęcia, m.in. domu koniakowego Martell. Błędy w zarządzaniu spowodowały, że na początku XXI wieku rodzina zmuszona była wyprzedać wszystkie aktywa, część marek przejęły Diageo i Pernod Ricard, inne z czasem trafiły m.in. do Coca Cola Campany i Sazerac.

Joseph E. Seagram

Joseph Emm Seagram (1841-1919) dał swoje nazwisko jednemu z największych imperiów alkoholowych XX wieku. Pochodził z rodziny angielskich emigrantów, którzy w 1837 roku osiedli w Kanadzie. Został osierocony wraz z bratem we wczesnym dzieciństwie i wychowywał się na księdza. Ostatecznie jednak nie zdecydował się na stan duchowny, pracował w księgarni i w fabryce narzędzi, potem w młynie, którego z czasem został menadżerem. Młyn kooperował z gorzelnią w Waterloo, w stanie Ontario i w 1869 roku Joseph Seagram został udziałowcem tego zakładu, a od 1883 roku jedynym właścicielem. Skupił się na produkcji whisky, a w 1907 roku odniósł międzynarodowy sukces z produkowaną do dzisiaj marką Seagram VO. Zarobione pieniądze przeznaczał w dużym stopniu na cele charytatywne, wspierał lokalne inwestycje, usługi medyczne i wydarzenia sportowe. Dwukrotnie był burmistrzem Waterloo, był też w latach 1900-1908 parlamentarzystą z ramienia Partii Konserwatywnej. Kilka lat po jego śmierci spadkobiercy sprzedali cały whisky-biznes Samuelowi Bronfmanowi, który kontynuował sukcesy marki Seagram.

Czytaj więcej

Sir James Buchanan

Sir James Buchanan (Szkocja, 1849-1935) to jeden z najsłynniejszych blenderów i pionierów szkockiej mieszanej whisky urodził się w Ontario, w Kanadzie, w rodzinie szkockich emigrantów. Rodzina wróciła na Wyspy Brytyjskie, ojciec był przewoźnikiem promowym, a młody James zaczął prace jako nastolatek, zajmując się m.in. spedycją zboża. W 1879 został przedstawicielem handlowym w Londynie firmy blendującej whisky Charles Mackinlay & Co. Od 1884 roku już prowadził własną firmę w whisky-biznesie, wcześniej, bo w 1879 roku, wprowadzając markę Buchanan Blend. Była to whisky mniej torfowa i bardziej delikatna od ówczesnych mieszanek. Marka dzisiaj należy do Diageo i wciąż jest obecna na rynku, m.in. jako piętnastoletnia blended malt, zestawiana z whisky z destylarni Dufftown i Glendullan. Ponieważ używał bardzo ciemnego szkła, a etykiety były białe, zaczęto mówić na jego whisky black and white whisky i taka też nazwa również jest od wielu lat na rynku – Black & White (współcześnie także w portfolio Diageo). W pierwszej dekadzie XX wieku była to najlepiej sprzedawana marka szkockiej whisky, a James Buchanan zbił fortunę, w ciągu dwudziestu lat z jednoosobowej firmy stał się międzynarodową marką. Uzyskał m.in. gwarancję zamówień królewskiego dworu od królowej Wiktorii. Otworzył biura w Paryżu i Nowym Jorku. W 1898 roku otworzył własną destylarnię Glentauchers w Speyside, przejął składy i zakład butelkowania Lowrie’s w Glasgow oraz udziały w North British Bottle Manufacturing Company. Kupił też Black Swan Distillery w Londynie, Bankier Distillery w Lowlands, a wraz z przejęciem biznesu W.P. Lowrie’s także destylarnię Convalmore w Speyside. W 1915 roku doszło do połączenia z marka Dewar’s, powstała silna firma Buchanan Dewar Ltd. Kolejne akwizycje ew latach dwudziestych to destylarnie: Port Ellen, Lochruan i Benrinnes. W 1925 roku cały biznes Buchanan Dewar Ltd przejęła DCL, łącząc z aktywami John Walker & Sons. James Buchanan uzyskał tytuł szlachecki, został baronem Woolavington i reprezentantem w Izbie Lordów. Był filantropem i znanym amatorem wyścigów konnych. Jego biznesy obejmowały aktywa na kilku kontynentach, także w takich branżach jak produkcja herbaty, czy import owoców tropikalnych.

Czytaj więcej

George Ballantine

George Ballantine (Szkocja, 1809-1891) był synem farmera, w wieku trzynastu lat opuścił rodzinną wieś i udał się do Edynburga, gdzie najpierw praktykował w sklepie, a w 1827 roku otworzył własny w dzielnicy Cowgate i zaczął kontraktować whisky. Od 1836 roku prowadził już większy sklep i zaczął specjalizować się w pozyskiwaniu beczek słodowych whisky. W 1865 roku przeniósł się Glasgow, zaczął eksperymentować z tworzeniem własnych mieszanek i wtedy narodziła się marka Ballantine’s – zarówno dla whisky mieszanej, jak i dla wyselekcjonowanych single malts, gównie z destylarni Talisker i The Glenlivet, z którymi George Ballantine blisko od lat współpracował. Wprowadził do firmy swoich dwóch synów, którym przekazał stery w biznesie w 1881 roku. Archibald i George II Balantine w 1895 roku otrzymali od królowej Wiktorii tytuł dostawcy dworskiego, a w 1938 roku prawo do posługiwania się herbem Heraldic Arms, opatrzonym mottem Amicus Humani Generis (Przyjaciel wszystkich ludzi), który do dzisiaj jest na każdej butelce whisky Ballantine’s. Wcześniej, w 1910 roku pojawiła się znana do dzisiaj mieszanka Ballantine’s Finest. Rodzina sprzedała biznes i markę w 1919 roku. Od 2005 roku właścicielem jest Pernod Ricard.

Czytaj więcej

Andrew Usher

Andrew Usher (Szkocja, 1826-1898) był synem właściciela browaru, ojciec także miał na imię Andrew, więc słynny mistrz kupażowania whisky przy nazwisku nosił rzymska cyfrę II. Zresztą pierwsze kroki przy zestawianiu whisky Usher stawiał wspólnie z ojcem. W latach 40. XIX wieku założył w Edynburgu firmę Andrew Usher & Co. Razem z bratem przejął i prowadził Glen Sciennes Distillery (zmienił jej nazwę na Edinburgh Distillery), a wraz z Johnem Crabbie i Williamem Sandersonem stworzył i zarządzał największą destylarnie grain whisky – North British Distillery. Zasłynął z bardzo wysokiej jakości blendowanej whisky, którą zestawiał dzięki długoletniemu kontraktowi z destylarnią The Glenlivet w Speyside (a także dużym zapasom odleżakowanych whisky zbożowych z Caledonian Distillery, a potem też z North British), w ten sposób powstała pierwsza wielka marka szkockiej whisky Usher’s Old Vatted Glenlivet, zarejestrowana w 1879 roku. Jej skład stanowiły 50:50 whisky grain i malt. Miał dwanaścioro dzieci, po jego śmierci, do 1919 roku firma działała jako Thomas Usher & Co. Potem została przejęta przez DCL (obecnie Diageo). Marką Usher posługiwała się firma kupażująca z Edynburga J&G Stewart Ltd (również należąca do DCL, a od 1986 roku do Whyte & Mackay). Ostatnie whisky butelkowane z nazwiskiem Usher to początek lat 70. XX wieku. Andrew Usher był społecznikiem i filantropem, ufundował m.in. gmach filharmonii w Edynburgu, noszącej do dzisiaj jego imię – Usher Hall.

Czytaj więcej

Sir John Power

Twórcą imperium gorzelniczego rodziny Power był James Power, który w połowie XVIII wieku prowadził w Dublinie pub, a w 1791 roku otworzył przy Thomas Street własną destylarnię. Po jego śmierci w 1817 roku biznes przejął syn, John (1771-1855), a firma przeszła do historii pod nazwą John Power & Son. W XIX wieku byli absolutnie numerem jeden na rynku irlandzkiej whiskey, ich moce produkcyjne rosły od 500 galonów, do 33 tys. galonów, aż do 330 tys. galonów rocznie w połowie XIX stulecia, a sam John Power sprawował funkcję burmistrza Dublina i uzyskał tytuł baroneta. Już w 1866 roku, jako jedna z pierwszych destylarni na świecie, zaczęli butelkować swoje whiskey. Wtedy też pojawiła się złota etykieta, do dziś będąca symbolem marki – Powers Gold Label. W 1871 roku rozbudowano zakład, który była reprezentacyjnym kompleksem w centrum miasta. Po śmierci Johna, za działalność destylarni odpowiadał jego jedyny syn, James. Marka pozostawała w rękach rodziny Powers do 1936 roku. Zakład w Dublinie działał do 1975 roku, potem produkcje przeniesiono do Midleton, na południowy zachód Irlandii. Była to najdłużej działająca destylarnia w stolicy Irlandii. Do dziś zachowały się oryginalne zabudowania fabryczne z charakterystycznymi pagodami nad dawną słodownią, kominem, halą maszyn. Zachowała się także część starego wyposażenia, a alembiki stanowią element dekoracji. Cały kompleks służy dziś studentom. Marka Powers wciąż należy do najbardziej popularnych irlandzkich whiskey.

Czytaj więcej

Historia Benmore Distillery

Dzisiaj zupełnie zapomniana, jest najlepiej zachowaną z ruin po dawnych destylarniach Campbeltown. Zbudowana w 1868 roku przez firmę Bulloch Lade, właścicieli destylarni Camlachie w Glasgow. Była jedną z najmłodszych destylarni whisky w mieście. Powstała przy Saddell Street, w centrum miasta. Miała największą słodownię w Campbeltown, produkowała ok. 550 tys. l spirytusu rocznie. Wyposażona w sześć kadzi fermentacyjnych i dwa alembiki. Miała cztery magazyny, w których umieszczonych było ok. 3000 beczek z whisky. Przy gorzelni działał własny zakład bednarski. W 1920 roku powstała nowa spółka Benmore Distilleries Ltd., która przejęła także sąsiednią destylarnię Lochhead, a także Lochindaal na Islay i Dallas Dhu w Morray. Niestety w 1927 roku zamknięto Benmore, a dwa lata później wszystkie aktywa spółki przejęła DCL. W 1936 roku budynki po Benmore przejęła firma Craig Brothers. Obecnie jest to garaż dla autobusów i warsztat naprawczy.

Czytaj więcej

Wizyta w Campbeltown

Campbeltown to najmniejszy region produkcji whisky, działają tu tylko trzy destylarnie: Springbank, Glengyle i Glen Scotia, przy czym Springbank produkuje także whisky Hazelburn i Longrow, a Glengyle butelkuje pod marką Kilkerran. Niegdyś Campbeltown nazywane było światową stolicą whisky, w tym niewielkim mieście na półwyspie Kintyre działały aż 34 destylarnie o dużych mocach produkcyjnych, zasilając wiele znanych szkockich blendów, a licząc także okoliczne farmy destylarni było blisko 40., a historia części z nich zaczęła się w XVII wieku, wkrótce po założeniu miasta (ustanowione w 1609 roku przez Archibalda Campbella, grabiego Argyll).

Czytaj więcej