Ruiny dawnego zakładu winiarskiego Sićevo

Sićevo słynęło z upraw winorośli już w XIII wieku. Podobno święty Sawa w drodze do Stambułu w 1234 roku zatrzymał się tu i raczył winem. Winnice ulokowane są na wzgórzach nad miasteczkiem, w dole ciągnie się droga, jest stacja kolejowa i popadający w ruiną dawny zakład winiarski – Sićevo Vinarski Podrum, który dysponuje piwnicami pochodzącymi z 1878 roku. Wino produkowano tu także w czasach osmańskich. W 1895 roku powstało stowarzyszenie winiarzy, a w 1931 roku rozpoczął pracę wielki kombinat należący do spółdzielni winiarzy, rozbudowany w latach 1938-1939. Po wojnie nadal działał jako firma państwowa, zamknięty dopiero w XXI wieku. Produkowano tu wina białe i czerwone, a także brandy (vinjak) i śliwowicę.

Czytaj więcej

Bernard Mandeville i historia ginu

„Gin zatruwa organizm, prowadzi do desperacji i obłędu, niezależnie od płci” – pisał o trunku doktor Bernard Mandeville (1670-1733) w opublikowanej na krótko przed jego śmiercią, w 1732 roku dwutomowej rozprawie „The Fable of the Bees or Private Vices, Publick Benefits” (częściowo pisanej wierszem, częściowo prozą). Było to dzieło częściowo medyczne, częściowo socjologiczne, częściowo ekonomiczne, pisane – jak wiele ówczesnych prac – ku przestrodze i ku poprawie warunków bytowania ludności rosnących miast. Bernard Mandeville ukończył w 1961 roku studia medyczne na słynnym w tamtych czasach Uniwersytecie Leiden. Specjalizował się w leczeniu nerwic i przypadłości żołądkowych. W ostatnich latach XVII wieku wyjechał do Londynu, tu się ożenił i osiadł na stałe. Tu też obserwował pijaństwo i jego społeczne skutki. Gin w tamtych czasach w Londynie był tańszy niż kufel piwa i był powszechnym trunkiem biedoty.

Czytaj więcej

Pozostałości The North Mall Distillery

Dawne budynki North Mall Distillery zajmowane są dziś przez Uniwersytet w Cork oraz szpital Mercy University, jest tu też park. Ulokowane nad rzeką Lee, kiedyś przybijały tu barki i zabierały beczki z whiskey. Sama destylarnia powstała w 1779 roku i działała do 1920 roku, kiedy częściowo zniszczył ją pożar. Później była tu linia butelkowania oraz magazyny whiskey, wykorzystywane przez Irish Distillers aż do 2007 roku.

Czytaj więcej

Jones Road Distillery

Zbudowana w 1873 roku Dublinie, w dzielnicy Clontarf, nad rzeką Tolka, była ostatnią destylarnia zbudowaną w stolicy Irlandii aż do 2015 roku, kiedy swoje podwoje w dzielnicy Liberties otworzył Teeling. Działała przez nieco ponad 50 lat, została zamknięta w 1926 roku, choć okazjonalnie destylowała później aż do 1945 roku. Działała pod marką Dublin Whiskey Distillery Company Ltd (D.W.D.).Jej roczne moce produkcyjne wynosiły ok. 3,6 mln l spirytusu. W praktyce jednak produkcja wynosiła ok. 2,5 mln l. W 1891 roku współtworzyła konsorcjum dublińskich destylarni. Wraz z William Jameson & Co. Distillery i George Roe & Co. Distillery firmy utworzyły spółkę Dublin Distillers Company Limited, o mocach produkcyjnych blisko 16 mln l rocznie. Powodem fuzji był narastający kryzys w branży Irish whiskey. Nie uchroniła ona zresztą żadnej z tych firm przed ostatecznym zamknięciem. Po Jones Road Distillery do naszych czasów nie przetrwało nic poza kilkoma butelkami whiskey oraz napisem na bramie osiedla mieszkaniowego, które nazywa się Distillery Loft. W kolekcji niezależnego szkockiego bottlera Cadenhead’s w latach 70. XX wieku pojawiła się bardzo limitowana edycja whiskey D.W.D., jedną z takich butelek można oglądać w kultowym Temple Bar w Dublinie.

Czytaj więcej

Jean-Édouard Adam i historia destylacji ciągłej

Do historii nowoczesnej destylacji przeszły dwa nazwiska wynalazców kolumny odpędowej do pracy ciągłej, to Johann Heinrich Leberecht Pistorius z Loburga oraz Aenas Coffey z Dublina (urodzony w Calais we Francji, ale większość życia spędził w Irlandii). Obydwaj niezależnie od siebie wynaleźli, opatentowali i z sukcesem wprowadzili na rynek swoje wynalazki. Pistorius pierwszą kolumnę do destylacji ciągłej uruchomił w 1817 roku w Prusach, Coffey w 1830 roku w Irlandii. Wkrótce w aparatach Pistoriusa destylowała większość gorzelni na terenie Prus i imperium Austro-Węgierskiego. Coffey nieco dłużej czekał na uznanie. W Irlandii zdołał sprzedać swoje kolumny zaledwie trzynastu gorzelniom, głównie z regionu Ulsteru. Wielcy producenci Irish whiskey byli przeciwni wynalazkowi, uważali, że ich trunek traci na jakości, że spirytus jest zbyt neutralny w aromacie. Mieli rację, cóż z tego, skoro produkcja w kolumnie była znacznie tańsza niż w alembiku? Zdegustowany Coffey przeniósł się do Londynu, gdzie instalował swoje kolumny w fabrykach ginu, a potem do Szkocji, gdzie witano go z otwartymi ramionami, gdyż tania i lekka grain whisky z kolumny doskonale nadawała się do wchodzących właśnie na światowe rynki whisky blendowanych. Do dziś w Szkocji używa się zmodyfikowanych kolumn według projektu Coffeya.

Czytaj więcej

Historia destylarni M. Hanauer & Sohn z Würzburga

Założycielem gorzelni i fabryki likierów był Hermann Reiß, który po ślubie w 1885 roku z Babette Hanauer przeniósł się do Würzburga. To właśnie tam wraz ze swym teściem założyli fabrykę parową wraz z gorzelnią Weinbrennerei und Likörfabrik M. Hanauer & Sohn. Mieściła się przy Resenstraße 4/6 w dzielnicy Heidingsfeld, tuż przy torach kolejowych. Mieli sześć alembików szarentejskiego typu oraz piwnice z leżakującymi w beczkach destylatami. Produkowano tu głównie destylaty owocowe (m.in. cenioną kirschwasser, czyli destylat z wiśni), śliwowicę, destylaty z wytłoczyn winogron. Rozlewano także importowane z Francji koniaki, mieli filię w Châteauneuf-sur-Charente. Butelkowano Cognac Hanauer. Importowali też rum i arrack

Czytaj więcej

Old Comber

W mieście Comber, w hrabstwie Down, w XIX wieku powstały dwie destylarnie pot still whiskey. Pierwsza, znana jako Upper Distillery, powstała w 1825 roku w miejscu wcześniejszego browaru i słodowni. Założył ją John Miller. Druga powstała w tym samym roku w miejscu papierni, znana jako Lower Distillery, założyli ją panowie Byrne i Giffikin. Tylko przez dwadzieścia lat działała samodzielnie, w 1845 roku przejął ją John Miller, który destylował teraz whiskey w dwóch miejscach. Produkowali ciężką, oleistą whiskey, jako jedni z pierwszych w Północnej Irlandii zaczęli nalewać ją do butelek. Po raz ostatni spirytus popłynął z alembików w 1953 roku. Potem kolejni właściciele wyprzedawali zapasy odleżakowanych whiskey. Do dziś można dostać (w cenie ok. 600 euro) pojedyncze butelki whiskey Old Comber 30YO, które na początku lat 80. wypuściła firma James E McCabe z przejętych zapasów. Przetrwały resztki dawnych zabudowań przy Killinchy Street w Comber.

Czytaj więcej

Pozostałości po Bandon Distillery

Na obrzeżach Bandon do 1929 roku działała destylarnia whiskey. Dziś jest tu spory pub o nazwie The Old Still, a reszta budynków niszczeje. Destylarnia powstała w miejscu działającego od XVIII wieku młyna. Założyła ją w 1826 roku spółka Allman, Dowden & Co., nazywała się Allman Bandon Distillery, master distillerem był James C. Allman. Mieli pięć alembików i produkowali ok. 2 mln l rocznie, co było pokaźną ilością i lokowało gorzelnię w czołówce kraju. Mieli własną słodownię i bocznicę kolejową. Produkowali wysokiej jakości whiskey, a zapasy były tak wielkie, że wyprzedawano je jeszcze przez dziesięć lat od wygaszenia produkcji w 1929 roku. Jak wiele innych destylarni, stała się ofiarą kryzysu, utraty rynków zbytu (angielskie embargo na irlandzkie produkty, prohibicja w USA), ale też wysokich kosztów. Unikatowe pojedyncze butelki whiskey z Bandon Distillery od czasu do czasu pojawiają się na aukcjach.

Czytaj więcej

Dawna gorzelnia w Taczanowie

Gorzelnia powstała pod koniec XIX wieku, wraz z nią wybudowano tu cegielnię. W kompleksie folwarcznym znajdował się tartak, elektrownia, zabudowania gospodarcze (styl neogotycki i tzw. styl normandzki) – stajnie, obory, spichlerz. W 1926 roku włości obejmowały 839 ha (cały majorat – 3733 ha). Hodowano tu konie, bydło, trzodę chlewną. Pałac został wybudowany w drugiej połowie XVIII wieku, który okala okazały park o powierzchni 18 ha.

Czytaj więcej

Arnoldo de Villanova – ojciec destylacji

Uważany za ojca europejskiej sztuki destylacji, alchemik, astrolog, lekarz i reformator. Arnoldo de Villanova żył w latach 1240-1311. Prawdopodobnie urodził się w Królestwie Aragonii, nie wiadomo dokładnie gdzie, studiował medycynę i teologię, prawdopodobnie w Walencji i Montpellier. Żył m.in. w Paryżu, Barcelonie i Genui. Był nadwornym medykiem króla Piotra III Wielkiego. Prowadził doświadczenia z destylacją, o której dowiedział się ze skryptów arabskich. Przetłumaczył z arabskiego na łacinę wiele tekstów. Jest autorem pierwszego traktatu o wypalaniu wina, a także pierwszej księgi o winie „Tractatus de vinis” (lub „Liber de Vinis”).

Czytaj więcej

200 lat Pistoriusa

200 lat temu powstała pierwsza kolumna destylacyjna, opracowana przez pruskiego wynalazcę, gorzelnika, kupca i rolnika, Johanna Heinricha Leberechta Pistoriusa (ur. 21 lutego 1777 w Loburg, zm. 27 października 1858 w Weissensee). Jego wynalazek zrewolucjonizował gorzelnictwo, zwłaszcza na terenie Prus, Austro-Węgier i częściowo pozostającej pod zaborami Polski (w krajach anglosaskich wkrótce pojawił się wynaleziony niezależnie przez Irlandczyka Aeneasa Coffeya aparat kolumnowy do destylacji ciągłej). Urządzenie Pistoriusa pozwalało na ciągły obieg produkcji spirytusu, dzięki zastosowaniu dwóch połączonych ze sobą aparatów (kotłów) z systemem chłodzenia w deflegmatorze. W zamkniętym obiegu, zasilanym maszyną parową i piecem węglowym, skraplana ciecz dzielona była na frakcje, część wracała z powrotem do kotła, część była odbierana jako surowy spirytus, o wyższej mocy i lepiej oczyszczony, niż przy wcześniej stosowanej destylacji w alembiku. Pistorius eksperymentował z destylacją wódek ziemniaczanych. Swój aparat opatentował 21 marca 1817 roku. Jego technologia była tania i niezwykle wydajna i szybko znalazła zastosowanie w gorzelniach rolniczych.

Czytaj więcej

Dawna gorzelnia rolnicza w Jeżewie

Gorzelnia została wybudowana według planów z 1893 roku, które znajdują się w Archiwum Naukowym Muzeum w Szreniawie. Na ich podstawie wykonano makietę (skala 1:20), prezentującą kompletne wyposażenie gorzelni. Obiekt znajdował się we wsi Jeżewo, w okolicach Borka Wielkopolskiego. Do dziś zachowały się ruiny dawnego folwarku (a później przedsiębiorstwa PGR) oraz niewielki klasycystyczny dwór. W XIX w. wieś stanowiła własność Edwarda Raczyńskiego, który uruchomił tutaj cegielnię, gorzelnię, browar, zbudował wodociągi oraz założył dwuletnią szkołę rolniczą. W pierwszej połowie XIX w. właścicielem Jeżewa był warszawski kupiec Gabriel Bergson.

Czytaj więcej