Wydana w 1820 roku w Warszawie rozprawa Adama Dunina była jedną z pionierskich w polskim piśmiennictwie prac poświęconych nie tylko historii gorzałki, ale przede wszystkim technologiom nowoczesnej produkcji. Był to czas, kiedy destylacja ciągła wciąż była nowinką. „Wynalazek Pistoriusza zdając się zapowiadać ostateczną doskonałość, wzbudził we mnie chęć ogłoszenia go ziomkom, upatrując, iż przez rozprzestrzenienie się onegóż, wielkie korzyści dla kraju spłynąć mogą, tak dzięki osiągniętym oszczędnościom palnego materiału, którego niedostatek coraz bardziej daje się we znaki w prowincji mego rodu, jako też nierównie wielką oszczędnością pracy ludzkiej i kapitałów na zakłady mniej doskonałych aparatów gorzelniczych” – pisał z iście pozytywistycznym zacięciem Adam Dunin. Autor omawia proces technologiczny począwszy od przygotowania surowców, ziaren i suszenia słodu po konstrukcję i wydajność nowych technik gorzelniczych – sztuki wypalania spirytusu, jak pisze. Są tu też receptury dotyczące zarówno oczyszczania surówki, jak i tworzenia wódek gatunkowych („zaprawiania ich korzennymi i pachnącymi istotami”), są też zebrane stare przepisy na wódki gdańskie i wrocławskie.
Publikacja obecnie dostępna jest w cyfrowych zasobach bibliotek publicznych.
