„Gin zatruwa organizm, prowadzi do desperacji i obłędu, niezależnie od płci” – pisał o trunku doktor Bernard Mandeville (1670-1733) w opublikowanej na krótko przed jego śmiercią, w 1732 roku dwutomowej rozprawie „The Fable of the Bees or Private Vices, Publick Benefits” (częściowo pisanej wierszem, częściowo prozą). Było to dzieło częściowo medyczne, częściowo socjologiczne, częściowo ekonomiczne, pisane – jak wiele ówczesnych prac – ku przestrodze i ku poprawie warunków bytowania ludności rosnących miast. Bernard Mandeville ukończył w 1961 roku studia medyczne na słynnym w tamtych czasach Uniwersytecie Leiden. Specjalizował się w leczeniu nerwic i przypadłości żołądkowych. W ostatnich latach XVII wieku wyjechał do Londynu, tu się ożenił i osiadł na stałe. Tu też obserwował pijaństwo i jego społeczne skutki. Gin w tamtych czasach w Londynie był tańszy niż kufel piwa i był powszechnym trunkiem biedoty.
Najczęściej przywoływaną artystyczną wizją rozpitego tanim ginem Londynu XVIII wiecznego jest słynna rycina Williama Hogartha „Gin Lane” z 1751 roku, przedstawiająca m.in. siedząca na schodach pijaną matkę, z której rąk do rynsztoka wypada małe dziecko.
