destylarnia z wyspy Islay, produkująca whisky single malt znacznie mniej torfową od typowej dla tego regionu. Tak samo jak destylarnia nazywa się powstała tu w XIX wieku wieś, której większość mieszkańców jest zatrudnionych przy produkcji whisky. Gorzelnię założyło w 1881 trzech farmerów: James Ford, James Greenlees i William Robertson. Wielokrotnie zieniała właścicieli, przez większość czasu była jednak własnością William Grant & Co. W latach 1982-1984 zamknięta. Obecnie jest własnością firmy Burn Stewart Distillers, od 2013 roku wchodzącej w skład korporacji Distell Group, potentata na rynku alkoholowych wywodzącego się z RPA (właściciel m.in. likieru Amarula). Rocznie produkują ok. 1,5 mln l whisky, z czego tylko niewielka część (ok. 20%) to whisky torfowa, pozostałe prezentują lekki, owocowy styl nietypowy dla Islay. Wszystkie whisky z tej destylarni nie są filtrowane na zimno przed rozlaniem do butelek, nie dodaje się też karmelu dla poprawy ich koloru. Najbardziej znana jest Bunnahabhain 12-letnia (46,3%), o słodkim słodowym smaku. Bardziej dostojna jest Bunnahabhain 18-letnia (46,3%), jest też 25-letnia (46,3%) i od 2013 roku wytworna i bardzo droga 40-letnia (41,7%). Poza tym oferowane są whisky: Bunnahabhain Cruach-Mhòna (50%) dedykowana głównie do sklepów wolnocłowych, o lekko torfowym słodzie, Bunnahabhain Dàrach Ur (46,3%) leżakująca w nowych beczkach z amerykańskiego dębu – zdecydowanie owocowa w smaku i Bunnahabhain Toiteach (46%) – zdecydowanie torfowa (35 ppm). Poza tym whisky Bunnahabhain oferowana jest w kolekcjach niezależnych dystrybutorów, np. w serii Berry’s Best, w kolekcjach Duncana Taylora, a także mniejszych bottlersów, jak włoska firma Samaroli czy francuska kolekcja Artist Whisky i w wielu innych, także w wersjach rocznikowych.
