likier z czarnych porzeczek rodem z Dijon, pity przede wszystkim w drinkach, m.in. sławny Le Double K (crème de cassis, białe wino wytrawne i wódka), lub z białym burgundem (jako tzw. kir) czy szampanem (kir royal). Ma 15-20%, jest gęsty, oleisty i bardzo słodki, nie bardzo nadaje się do wypicia samego w kieliszku, ale doskonale komponuje się zwłaszcza z białym wytrawnym winem. Produkowany przez wiele francuskich firm z regionu Dijon (Crème de Cassis de Dijon nazwa jest zastrzeżona). Zaczęto go wytwarzać z początkiem XIX wieku. Pierwszą firmą, która odniosła rynkowy sukces z Crème de Cassis była gorzelnia Lejay-Lagoute, która zaczęła butelkować likier porzeczkowy z Dijon w 1836 roku, a już pięć lat później produkowała 250 ty. hektolitrów rocznie. Przed II wojną światową w Dijon działało już ponad 80 firm produkujących własny Crème de Cassis. Obecnie największym producentem likieru jest rodzinna firma Hérotier-Guyot, która powstała w 1845 roku. Inny bardzo znany producent (m.in. z bardzo charakterystycznych etykiet w styku fin de siecle) to Gabriel Boudier (powstali w 1874 roku). Kolejni znani producenci to np.: Joseph Cartron (od 1882 roku), Morin (od 1822 roku), Védrenne (od 1920 roku). Także inni producenci, spoza regionu Dijon, produkują likiery poziomkowe, wówczas jednak nie mają one w nazwie ‘de Dijon’. I tak np. słynny producent likierów Marie Brizard ma swój Crème de Cassis de Bordeaux, często w ogóle nie podaje się określenia regionalnego – np. Crème de Cassis Dolfi, robią go też producenci w innych krajach, choćby holenderski Bols.
[nggallery id=138]
