Gorzelnia wchodziła od XIX wieku w skład zabudowań folwarcznych majątku Radziejowice, wraz z stajniami, wozownią, młynem, kuźnią, czworakimi. Do lat 90. XX wieku należała do Centralnego Laboratorium Przemysłu Chemicznego. Potem, wraz z terenem, przekazano ją straży pożarnej, obok powstała nowa strażnica, ale budynki dawnej gorzelni nie zostały wyburzone, nadal stoją, choć nie spełniają już swojej pierwotnej roli, pomału popadają w ruinę.
Okolice gorzelni kiedyś przypominały krajobrazy jak z obrazów Józefa Chełmońskiego, który w XIX wieku często odwiedzał majątek i pałac w Radziejowicach. Bywali tu również Lucjan Rydel, Jarosław Iwaszkiewicz czy Henryk Sienkiewicz, miłośnik polowań na zające. Klasycystyczny pałac, dzieło architekta Jakuba Kubickiego, okolony wieloma stawami, wraz z pięknym parkiem i świetnie zachowanymi (wyremontowanymi) neogotyckim zameczkiem (z XVI wieku), dworkami (Modrzewiowy i Szwajcarski), jak też budynkami gospodarczymi położone są na lekko pofałdowanym terenie Wypiętrzenia Mszczonowskiego i opatulone krętą rzeką Pisią Gągoliną.
Posiadłość została założona przez rodzinę Radziejowskich – tereny te należały do nich już w XV wieku. W 1705 roku zakupili dobra Prażmowscy, a w 1776 roku Ossolińscy, by od 1782 rodu przejść w ręce Krasińskich (do 1945 roku). Podczas II wojny światowej w pałacu mieścił się szpital dla niemieckich żołnierzy, po wojnie dobra znacjonalizowano.
W latach 1956-1964 roku odbudowywano pałac i pozostałe budynki w dawnym majątku. Prace finansowano z budżetu Ministerstwa Kultury i Sztuki. Kolejne renowacje miały miejsce w latach 90. XX wieku. Obecnie pałac stanowi przystań dla ludzi ze świata sztuki, kultury. Mieści się tu Dom Pracy Twórczej pod auspicjami ministerstwa. Przez wieś biegnie aleja lipowa, prawdopodobnie drzewa zostały zasadzone przed potopem szwedzkim.
