Firma Lejay-Lagoute z Dijon została założona w 1841 roku przez Denisa Lagoute, który był jednym z prekursorów likieru z czarnej porzeczki znanego na całym świecie jako Cassis de Dijon. Henri Lejay ożenił się z córką założyciela, Elisabeth Lagoute i, jak głoszą annały, rozwinął rodzinną firmę. Obecnie eksportują swoje likiery do 40 krajów. Kluczem do sukcesu podobno jest staranna maceracja dobrze przebranych owoców czarnej porzeczki. Firma używa wyłącznie porzeczki, czyli destylat także jest z tych owoców, a powstaje w starych miedzianych kotłach. Przed rozlaniem do butelek likier leżakuje w dębowych beczkach. Poza naprawdę wybitnym Cassis Lejay Noir de Bourgogne, firma robi tańsze wersje likieru z porzeczki oraz masę innych likierów owocowych, m.in. z: brzoskwini, moreli, truskawki, poziomki, jeżyny, jagody, owoców mieszanych, a także w bardziej barowym stylu z dodatkami: mięty, ziaren kakao, bananów, pomarańczy, gruszek itd.
Do spróbowania miałem cztery likiery, w tym najbardziej klasyczny, wytwarzany od ponad 160 lat wedle tej samej receptury likier porzeczkowy. A oto wrażenia.
Lejay Noir de Bourgogne (20%) jest bardzo esencjonalny, cudowny aromat czarnej porzeczki, głęboka ciemna barwa, wyrazisty smak – cierpko-słodki, zawiesiste, idealne by dodać do szampana. Sam likier, bez koktajlu, jest nieco zbyt gęsty i zbyt słodki.
4/5
Lejay Liqueur de Poire (21%) ma przyjemny aromat gruszek Williamsa, smak jednak zbyt słodki, zbyt ulepkowaty.
2/5
Lejay Liqueur Triple Sec (40%) niestety, zupełnie nieudany, gorzko-słodki, ale nie ma w tym ani odrobiny harmonii, mało też pomarańczy w aromacie, zupełnie nie wyszedł.
1/5
Lejay Liqueur Pamplemousse Rose (16%) aromat dość słodki, cytrusowy, czerwony grejpfrut jest wyraźnie wyczuwalny. Smak jednak do niczego – znów za dużo cukru. Nie da się tego syropu próbować.
0.5/5
Ogólne wrażenie – nie zachęciłem się żeby próbować kolejne likiery firmy Lejay-Lagoute. Od pokoleń robią wspaniały cassis i na tym powinni poprzestać.
