destylarnia złożona w 1831 roku w miejscu gdzie stał stary młyn, nad rzeką Ugie, przez Donalda McLeoda, wówczas nazywała się jednak Invernettie. Położona w pobliżu wybrzeża morskiego, wodę brała ze źródła Wellington. W 1884 roku nowym właścicielem został Simon Forbes. Zamknięta w latach I wojny światowej, wznowiła działalność na krótko w latach 1923-1924, już jako Glenugie Distillery. Znów zamknięta w latach 1925-1937. Kolejnym właścicielem była spółka Seager Evans & Co. W 1956 roku została przejęta przez kanadyjski koncern Scheney International. Dokonano wówczas kilku modernizacji, np. zastąpiono węglowe ogrzewanie alembików na olejowe, postawiono też nową parę alembików. Jednocześnie zlikwidowano słodownię, w jej miejscu powstał magazyn. Ostatecznie zamknięta w 1983 roku. Możemy ją wciąż próbować dzięki edycji Pernod Ricard – Deoch an Doras (co po polsku znaczy mniej więcej „napij się w drzwiach”). Zabutelkowana z mocą beczki, 52,13%, w wieku 30 lat (napełnienie beczki w 1980 roku). Aromat ziołowo-ziemisty: rozmaryn, goryczka, chrzan, piołun. Potężna. W ustach słodko-gorzka, oleista, w finiszu: zioła, cynamon, rodzynki, karmel. Na sam koniec zostaje już głównie smak cynamonu.
