Autorka przedkłada irlandzką whiskey nad szkocką whisky, na co wskazuje sam tytuł. W dość naiwnym stylu opisuje swoje podróże (wraz z przyjaciółką, Krystą) i odkrywanie świat whisk(e)y, a przy okazji starej Europy, bo obydwie panie są zza oceanu i przed wyruszeniem w podróż raczyły się głównie Jim Beamem. Książka pisana jest trochę jak powieść, trochę jak reportaż, trochę jak poradnik. Jest to żywy styl, ale przez to chaotyczny, nie jestem też pewien, czy czytelnik jest ciekaw wszystkich och i ach narratorki. Do tego dochodzą opisy próbowanych w podróży whiskey. Przypomina mi to wydawane notatki z podróży Beaty Pawlikowskiej, z wyjątkiem przedmiotu zainteresowania, bo Pawlikowska o alkoholach akurat nie pisze. Uśmiałem się, czytając jak wielkie poruszenie wywołała u pań możliwość spróbowania new make whisky („Poczułyśmy się z Krystą jak dzieci, które zapytano, czy chcą iść do McDonald’sa…”). Z Irlandii dziewczyny lecą do Szkocji, ale wracają też na swój kontynent, żeby odwiedzić destylarnie w Kanadzie i producentów bourbona w Kentucky. Z czasem nabierają swady i ogłady, więc kolejne rozdziały czyta się lepiej, a ich wartością są sylwetki ludzi i cytaty z ich wypowiedzi. Całość jednak można złośliwie podsumować tytułem „blondynka i alembik”. Nie żebym miał coś przeciwko blondynkom, lubię je tak samo jak alembiki 🙂 Ale z pustego i Salomon nie naleje.
