półwytrawny trunek niezbyt popularny w masowej konsumpcji, acz uważany przez wielu za leczniczy. Moc to zwykle 40-45 proc., robiona poprzez zalew spirytusu na orzechy włoskie, przez co ma on charakterystyczny ciemnobrązowy, „brudny” kolor. Na skalę przemysłową produkowana w wielu krajach Europy Środkowej i Wschodniej. W Polsce najlepszą oferuje Polmos Bielsko-Biała (Gorzka Orzechowa, 36%) – ma ciemnobrązową barwę, doskonała moc, przyjemny zapach i smak orzechu włoskiego, nie spirytusu. Nienajgorszą choć dla mnie za mocną orzechówkę ma firma Dębowa Polska, natomiast zupełnie nieudany produkt oferował Polmos Lublin (wycofana z rynku). Niezbyt udana była także – obecnie również niedostępna – orzechówka z Polmosu Zielona Góra (45%). Orzechówkę robi się z owoców włoskich, sam nie próbowałem nigdy robić orzechowej nalewki, ale doświadczenia moich znajomych w tym względzie nie są dobre – wychodził trunek raczej paskudny w smaku. Nie mniej zdecydowanie rewelacyjna jest orzechówka produkowana na niewielką niestety skalę przez firmę Nalewka Wawelska. Niezła jest też orzechówka innego krakowskiego producenta – firmy Szambelan (40%). Doskonałe są też orzechowe rakije na Bałkanach (orehovac) – szczególnie polecam graperię Barhana w Sarajewie (Bośnia), to w ogóle dobre miejsce żeby zapoznać się z bogactwem smaków owocowych rakij, ale najlepszą w życiu orzechową rakiję piłem w Dubrowniku (Chorwacja) w lokalu, którego nazwę postaram się sobie przypomnieć – właściciel knajpy sam ją produkował (jego specjalnością była orzechówka oraz wyśmienita wiśnióweczka). W Chorwacji czy Słowenii orehovac produkowany jest też na skalę przemysłową. No i smakuje bez porównania lepiej niż nasza lubelska orzechówka. Swego rodzaju ciekawostką jest Soplica Orzech Laskowy, rzadko bowiem spotyka się wódki na orzechach laskowych, no ta jest deserowa, smakuje jak lody orzechowe (36%), traktować ją należy w kategoriach likierów, nie jest to orzechówka.
