Firma mieści się w regionie jezior – Kumbrii, w pobliżu jeziora Bassenthwaite Lake. Jest tu park narodowy, las, góry, jeziora i rzeki. Woda z górskich źródeł rzeki Derwent, spływających ze szczytów Scafell, ma lekko torfowy smak i jest wykorzystywana do produkcji whisky. Zamontowano tu małe miedziane alembiki, destylaty są starzone głównie w beczkach po sherry i bourbonie. Budynki gorzelni, z szarego kamienia, w wiktoriańskim stylu, to stara farma, wybudowana w 1847 roku przez Josa Christophersona. Powstało tu centrum dla odwiedzających.
Założycielem destylarni jest Paul Currie, wywodzący się z rodziny związanej z whisky, sam pracował w destylarni Arran. Master blenderem jest znana postać w świecie whisky, były dyrektor koncernu Diageo, Alan Rutherford.
Stawiam na przeciw siebie dwie ich edycje z mocą beczki, o potężnym wpływie beczek po sherry z serii Whiskymaker’s Reserve.
The Lakes Single Malt Whiskymaker’s Reserve No 3 to whisky dojrzewająca w beczkach po trzech rodzajach sherry: pedro ximenez, oloroso, cream, a także po czerwonym winie, butelkowana z mocą 54%. The Lakes Single Malt Whiskymaker’s Reserve No 4 leżakowała w ebczkach po sherry oloroso i pedro ximenez oraz beczkach po czerwonym winie, butelkowana z mocą 52%.
Pozornie nie duże różnice, ale czy jednak? Obie dobre, która lepsza?
Runda 1: Pierwszy nos
No 3 – słodycz, bakalie, utlenione likierowe wino. No 4 – słodka suszona papryka, bakalie, suszone jabłka. Obydwa aromaty wabią, ale czwórka jest ciekawsza dzięki mniejszej słodyczy. Runda dla No 4: 0:1
Runda 2: Drugi nos
No 3 – bardzo intensywny, bardzo przyjemny aromat keksa, rodzynek, fig, drożdży, dojrzałych śliwek, moreli, mandarynek, słodu. No 4 – aromat mniej intensywny, subtelny, elegancki – świeżych jabłek, gruszek, przefermentowanego ziarna, lakieru, słodkiego cynamonu, czekolady. Runda bardzo wyrównana: 0,5:1,5
Runda 3: Pierwszy smak
No 3 – skóra, wędzenie, czekolada, śliwki w czekoladzie, sól, tytoń. Od razu bardzo dużo się tu dzieje. No 4 – czekolada z rodzynkami, ze śliwkami, sól, solony karmel, suszone śliwki. Obydwie ciekawe, ładnie poukładane, znów remis: 1:2
Runda 4: Drugi smak
No 3 – wytrawność wina, słodycz rodzynek sułtańskich, suszone morele, śliwki kalifornijskie, delikatnie rozmaryn, zioła prowansalskie, anyż, lukrecja, mięta. Bardzo bogato. No 4 – pełne, bardzo owocowe, nutka bardziej cierpka – kwaśne jabłka, słodsze gruszki, tytoń, dużo soli, lekko mineralność. Oba bardzo dobre, podobnej jakości, bardzo trudno wskazać zwycięzcę, runda znów remisowa: 1,5:2,5
Runda 5: Finisz
No 3 – bardzo długi, bardzo cierpki, utlenione wino likierowe, skóra, tytoń, elegancja, przebijają także nuty, słodkie: słód i śliwki, ale jest też sól i pieprz. Jest też nuta wytrawna – kwaśne jabłka. No 4 – cierpko-gorzko-słony, jabłka, słodsze gruszki, pestki jabłek, migdały, tytoń, przyprawy korzenne, goryczka, wręcz piołun, głóg, tatarak. Również długi, rozgrzewający, jest pieprz i sól. W obu przypadkach mamy długi, bogaty finisz, w przypadku No 3 dodatkowo przyjemnie podkręcony cierpkością. I to jest runda dla pierwszej whisky. 2,5:2,5
Podsumowując
Dwie bardzo dobre i bardzo wyrównane butelki, w ringu padł remis, w ocenie sensorycznej minimalna (pół punktu zaledwie!) przewaga na korzyść edycji no 3, ale obydwie nie pozostawiają konesera obojętnym.
The Lakes Single Malt Whiskymaker’s Reserve No 3 (54%)
4.5/5
27/27,5/27,5/8=90
The Lakes Single Malt Whiskymaker’s Reserve No 4 (52%)
4.5/5
27/27,5/27/8=89,5
