włoski likier z duzym dodatkiem anyżu gwiaździstego (badianu) o mocy 38-42%, czasem z dodatkiem lukrecji, czarnego bzu, kopru, ziół, cytrusów, zazwyczaj mocno dosładzany. Jej receptura powstała w XIX wieku, za ojca sambuki uważany jest Luigi Manzi, jego Sambuca Manzi produkowana jest do dziś. Występuje w wersjach: Bianca, Nera i Rossa, w zależności od składników, ta pierwsza jest najbardziej klasyczna i najbardziej anyżowa, druga ma bardziej kawowy posmak, trzecia – kwiatowy. Występuje także Sambuca Caffe (osobne hasło w leksykonie). Jest bardzo wiele marek, u nas najpopularniejsza jest Puccini, dystrybuowana przez Toorank Polska (także w wersji cytrynowej Sambuca Puccini Limonino, 27%). Do najlepszych należą: Sambuca Ramazzotti (38%), bardzo oleista Sambuca dei Cesari Luxardo (38%) oraz najbardziej znana Sambuca Molinari Extra (42%), inne to np.: Sambuca Franciacorta, Sambuca di Canale Barbero, Sambuca Borghetti, Sambuca Galliano, Sambuca Isolabella, Sambuca Lazzaroni, Sambuca Lucana, Sambuca Massari, Sambuca Morena, Sambuca Opal, Sambuca Optima, Sambuca Simal, Sambuca Strega, Sambuca Toschi, Sambuca Vaccari, Sambuca Vecchia Sarandrea, Sambuca Villa Colonna, Sambuca Zanin. Najlepiej pić z lodem (wówczas mętnieje jak wszystkie anyżówki), choć coraz częściej w barach podawana jest w ciekawy sposób – z ziarnami kawy w kieliszku (con la mosca), a sam trunek podaje się podpalony, by zaraz potem zgasić, ujawnia się wówczas intensywny aromat anyżu.
[embpicasa id=”5949210268415396113″]
