Pięknie położona nad zatoką destylarnia Laphroaig znajduje się przy tej samej drodze z Port Ellen, co sąsiadujące Lagavulin i Ardbeg, a w latach 1837-1848 stała tu jeszcze czwarta destylarnia, Ardenistile, której część budynków dzisiaj jest wykorzystywana jako magazyny i biura dla Laphroaig. Rząd eleganckich białych budynków zwieńczonych szarymi dachówkami, z charakterystyczną pagodą nad wciąż czynną słodownią, najładniej prezentuje się od strony wody. Została założona w 1815 roku przez Alexa i Donalda Johnstonów (ten drugi zginął tragicznie podczas pracy w destylarni). Znana z bardzo silnie torfowych, dymnych destylatów. Początkowo były tu tylko dwa alembiki, w 1924 roku dodano dwa kolejne, w 1967 roku doszedł piąty aparat, a od 1972 roku jest ich siedem. Aż do 1967 roku pozostawała w rodzinnych rękach, spadkobierców Johnstona. Potem kilkakrotnie zmieniała właścicieli, należała m.in. do: Long John International, Allied Domecq, Future Brands, a obecnie Beam Suntory.
Smak jest bardzo rozpoznawalny i bardzo charakterystyczny dla znanej z torfu wyspy Islay. Ponieważ częściowo sami słodują i opalają torfem jęczmień, dymność Laphroaig ma trochę inny charakter niż jego sąsiadów, jest wyczuwalny bardziej wilgotny, drzewny węgiel, jodyna, nuty medyczne. Typowy poziom natorfienia to 35 ppm. Źródłem wody dla destylarni jest zbiornik Kilbride. Fermentacja jest dość krótka, trwa ok. 55 godzin, wykorzystują drożdże mauri. Stalowe kadzie fermentacyjne mają pojemność 562 tys. l. Co ciekawe, Laphroaig ma siedem alembików. Nieparzysta liczba jest rzadkością. Laphroaig ma trzy alembiki do pierwszej destylacji, wszystkie o pojemności 10900 l, trzy do drugiej destylacji o pojemności po 3640 oraz jeden dodatkowy dwa razy większy alembik do drugiej destylacji o pojemności 7280 l. Wszystkie alembiki mają masywny, cebulasty kształt. Alkohol odbierany jest z mocą, 68,5%, ma lekki charakter. Do beczek trafia z mocą 63,5%. Większość whisky Laphroaig dojrzewa w beczkach po bourbonie, stosuje się też beczki po sherry oraz tzw. quarter cask – małe beczki, które oddają o 30% więcej tanin dębu niż zwykłe beczki. Roczna produkcja to ok. 3,5 mln l.
Od 1994 roku działa Klub Przyjaciół Laphroaig (Friends of Laphroaig Club), jego członkiem może zostać każdy, kto kupi whisky i wypełni stosowny formularz. Gratyfikacją jest symboliczna dzierżawa stopy kwadratowej ziemi na Islay. Roczna dywidenda to porcja whisky, którą odebrać można podczas wizyty w gorzelni. Klub ma już ponad milion członków na całym świecie.
Wizyta w Laphroaig Distillery była okazją do spróbowania na miejscu fantastycznej whisky.
Laphroaig 28YO (44,4%)
Zapach: wiśni, śliwek, skóry, dym bardzo subtelny, za to czuć słód, mimo tylu lat w beczkach. W ustach dużo soli, dużo nut korzennych, trawiastych, ziemistych, torfowych. Finisz – wiśnie i śliwki, suszone morele, delikatnie nuty medyczne, bardzo delikatnie dymne i słone, morskie.
5/5
29/28,5/28,5/9,5=95,5
