Tamnavulin to brzydka nowoczesna destylarnia, szare otynkowane proste budynki fabryczne, które zbudowano w latach 1965-1966. Położona w niewielkiej dolinie przy źródle wody Easterton, obok miasteczka o podobnie brzmiącej nazwie, Tomnavoulin, należy do wielu destylarni ulokowanych w pobliżu rzeki Livet.
Nazwa znaczy po gaelicki tyle, co Młyn na wzgórzu, choć sama leży w płaskiej niecce (młyn tu jednak faktycznie działał, a w nim do 1990 roku centrum dla zwiedzających). Firmę założyła spółka Tamnavulin-Glenlivet Distillery Co Ltd., ale obecnym właścicielem jest Whyte & Mackay Ltd. i większość produkcji trafia do ich blendów: Mackinlay, Whyte & Mackay czy Crawfords.
Działają tu trzy pary alembików, a roczna produkcja to ok. 4 mln l alkoholu. Do fermentacji służy osiem kadzi ze stali nierdzewnej. Wodę do produkcji whisky czerpią ze studni głębinowych, a do chłodzenia z rzeki Livet. W magazynach jest ok. 35 tys. beczek z dojrzewająca whisky. Początkowo słodowano tu jęczmień metodą znana jako Saladin box. Przez dwanaście lat stała zamknięta w okresie 1995-2007. Od 2014 roku Whyte & Mackay, a więc i Tamnavulin, należy do inwestora z Filipin, spółki Emperador Inc.
Historia tej destylarni jest równie mało ciekawa, co sama whisky, raczej jednak będąca wypełniaczem blendów niż pełnoprawna single malt. Edycja 12YO reprezentuje niemal typowy styl whisky ze Speyside – lekka, owocowa, jedyne co ją wyróżnia, to nuta dymna. Są też bezpłciowe edycje: bez podania wieku i 10YO. Znacznie ciekawiej prezentuje się edycja Tamnavulin 22YO z rozlewu Cadenhead. Inne wypusty od niezależnych bottlerów to m.in. Tamnavulin 37YO od Duncan Taylora. Whisky ta jednak jest słabo dostępna w wersjach single malt.
