Gorzelnię uruchomiono w 1880 roku, gdy właścicielami tej części majątku (północnej) była rodzina książęca Hohenzollern-Hechingen. Południowa część należała do wolnych chłopów. Gospodarze z północy rozbudowali folwark i wtedy m.in. powstały gorzelnia i płatkarnia, choć głównie specjalizowali się w hodowli owiec.
Budynek gorzelni przedstawia się imponująco – czterokondygnacyjny, z cegły klinkierowej, która tworzy w promieniach słońca mieniącą się mozaikę. Zwarta, masywna z podpiwniczeniem, zdobna bindowaniami i efektownymi gzymsami od strony frontu. Wysoki komin, opasany stalowymi obejmami, umiejscowiony jest w samym centrum konstrukcji. Nie działa od lat 70. Nowi właściciele, Józef i Jan Owczarz, chcieliby reaktywować dawne tradycje.
Wieś dość późno pojawia się w zapiskach, bo dopiero w 1446 roku, a właściciel nazywa się Langeheinrich Nesmewschil. W XVI wieku posiadaczem włości była rodzina von Kalckreuth, później von Kottwitzów. Wtedy już istniał obecny folwark, ale bez gorzelni. Na początku XVIII wieku przeszła w ręce książęcej rodziny Pignatelli. W 1868 roku majątek nabyła rodzina książęca Hohenzollern-Hechingen. W 1937 roku przeszła na własność Wilhelma Isenberga, który miał jeszcze kilka okolicznych folwarków. Po II wojnie światowej nieruchomości znacjonalizowano i utworzono tu PGR, które funkcjonowało do lat 90.
