W swoich zbiorach starych dokumentów dotyczących gorzelnictwa, mam zestaw materiałów dydaktycznych wypuszczonych w latach 30. przez działające w Warszawie i prowadzące ożywioną działalność oświatową, Muzeum Przemysłu i Rolnictwa. Założone w 1875 roku przez Jana Tadeusza Lubomirskiego, J. Zamoyskiego, J. Natansona i K. Dittricha. Nazwa może być myląca, bo utworzona instytucja nie tylko pełniła rolę muzeum, a nawet można powiedzieć, że była to jej uboczna działalność, gdyż przede wszystkim była ważnym miejscem skupiającym naukowców, gdzie młodzież mogła przychodzić na wykłady, prowadzone w języku polskim, a w późniejszym okresie miejscem spełniającym funkcję dydaktyczną.
Od 1906 roku prowadzono tu „Praktyczne Kursy Gorzelnictwa”. Kurs był dwuetapowy, po części teoretycznej uczestnicy mogli swoje umiejętności wypróbować w praktyce, zajęcia w pracowni Instytutu Fermentacyjnego i Bakteriologii Rolnej Muzeum, SGGW jak i również w gorzelniach. Od 1907 roku poszerzono ofertę o kursy: stolarskie, elektromonterskie, mleczarskie, monterów-elektryków itp. Powstała szkoła cukiernictwa. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku, muzeum kontynuowało działalność wystawienniczą, jak również prowadziło: kursy, konferencje, odczyty, praktyki rolnicze, ale dodatkowo wydawało miesięcznik „Organizacja Przysposobienia Rolniczego” i dwutygodnik „Przysposobienie Rolnicze”.
Na stronie Centralnej Biblioteki Rolniczej, która mieści się w odbudowanym budynku (w 1955 roku) przy Krakowskim Przedmieściu 66 w Warszawie, a pod którym to adresem od 1886 roku do 1939 roku miało swoją siedzibę Muzeum Przemysłu i Rolnictwa, można przeczytać: „Szkoła odegrała duże znaczenie dla polskiego szkolnictwa rzemieślniczego i była wzorem dla innych tego rodzaju placówek. Otoczona troskliwą opieką społeczeństwa, kształciła na bardzo wysokim poziomie i pełniła nie tylko funkcję dydaktyczną, ale również krzewiła ducha narodowego w czasach niewoli. Przez 15 lat działalności pełny 3-letni kurs ukończyło 464 uczniów.”
Więcej na – link.
