stosunkowo młoda destylarnia ze Speyside, powstała w 1964 roku. Region słynie z długich zim, co niewątpliwie wpływa na proces starzenia trunków, a miejscowość Tomintoul jest najwyżej położona w Szkocji (345 m n.p.m.). Początkowo produkowano whisky głównie do kupaży, m.in. blendów White & Mackay. Pierwsze własne single malt zaczęły być butelkowane w 1973 roku – ośmioletnia i bez oznaczenia wieku (zapewne czteroletnia). Pierwszymi właścicielami byli Hay & MacLeod & Co. oraz W. & S. Strong & Co. W 1973 roku gorzelnię przejęła rodzina Fraser, potem jeszcze kilkakrotnie zmieniał się właściciel, co nie sprzyjało rozwojowi, choć w 1974 roku pojawiły się wersje 10 i 12-letnich single maltów. D 2000 roku destylarnia Tomintoul powiązana była kapitałowo z Whyte & Mackay, następnie przejęta przez Angus Dundee, firmę która jest też właścicielem destylarni Glencadam. Kolejne whisky single malt wprowadzane na rynek to: 16-, 21-, 27-, 31- i 33-letnie single malty, 12-letnia starzona w beczkach po porto oraz 12-letnia finiszowana w beczkach po sherry oloroso, bardziej torfowe Tomintoul Old Ballantruan i Peaty Tang, rocznikowa Tomintoul 1976 i single cask Tomintoul 33 Year Old Malt Cask. Poza tym w Tomintoul blendowane są whisky należące do Angus Dundee – głównie produkowane na eksport. W magazynach firmy dojrzewają trunki w 116 tys. beczek. Single malt destylowana jest w dwóch parach alembików. Styl tej whisky można określić jako lekki, kwiatowy, z nutami jabłek i imbiru, lekko torfowy, w starszych czuć miód wrzosowy. W przypadku mocniej natorfowanych (55 ppm) oczywiście smak jest zupełnie inny. Butelki whisky Tomintoul firmuje podpis Roberta Fleminga, mistrza destylacji, gorzelnika ze Speyside w czwartym pokoleniu. Z ciekawostek – w 2009 roku whisky Tomintoul trafiła do „Księgi Rekordów Guinnessa” jako największa butelka whisky – ma pojemność 150 zwykłych butelek i wysokość 1,5 metra. Można ją oglądać w miasteczku Tomintoul, w restauracji Clockhouse.
