Tłumy ludzi, bardzo dużo nowych wystawców, nowych whisky i ginów, ale też innych trunków, koncepcja połączenia Whisky Live Warsaw z prezentacją ginów okazała się być strzałem w dziesiątkę. Liczne stoiska koktajlowe ubarwiały imprezę i wniosły lekkość, której whisky brakuje. Zwłaszcza tej w wersji cask strength.
Nowości było w tym roku tak dużo, że nawet nie próbuję ich opisywać, ani zestawiać w tabelę z rekomendacjami, bo zbyt duże byłoby ryzyko, że kogoś pominę. Nie byłem w stanie spróbować nawet połowy tego, co chciałem. Dwa dni to za mało, choć na więcej brakowałoby sił. Natomiast szkoda, że impreza została skrócona do godzin popołudniowych, zaczynała się w piątek o 16. i w sobotę o 14. Mało było czasu, siłą rzeczy trzeba było wybierać, co przy takim natłoku nowości jest trudne. Każda butelka kusi, każda potencjalnie może zaskoczyć.
Zaskoczeń jednak wielu nie było, jeśli nie liczyć bezalkoholowego hiszpańskiego ginu Fluère, który koniecznie trzeba spróbować, żeby zrozumieć, że alkohol jest ważny. Odnotować należy coraz silniejszą ofensywę wszelkich alkoholi z Japonii, bo już nie tylko whisky i gin, ale nawet soju znajduje importerów w Polsce. Sporo było nowych kraftowych destylarni z Irlandii i Szkocji, kilku nowych bottlerów, świetny przegląd whiskey amerykańskich. Cieszę się, że znalazłem czas na degustację koniaków i armaniaków z kolekcji firmy Festus. Jak zawsze bardzo dobrych whisky można było spróbować przy stoisku Adelphi, a w tym roku także Murray McDavid.
Centrum Koneser świetnie sprawdza się jako lokalizacja tej imprezy, jest przestronnie, jest gdzie pójść zjeść. Organizatorom udało się uniknąć kolejek po bilety. Biorąc pod uwagę bardzo dużą liczbę nowych wystawców oraz szeroką ofertę na stoiskach, bardzo by się przydał obszerniejszy katalog, albo interaktywna aplikacja z planem stoisk, żeby łatwiej było zaplanować degustacje.
