W gminie Błędów, powiecie grójeckim mieści się ciekawy zespół dworski i folwarczny, na który składają się: dwór, folwark, parterowa, drewniana rządówka, magazyn, spichlerz z cegły i polnego kamienia w stylu klasycystycznym, obora, stodoła, laboratorium i gorzelnia. Całość okala zadbany park, założony w I połowie XIX wieku z okazami starodrzewu. Zachowane budynki wzniesiono w XIX i XX wieku, figurują w rejestrze zabytków od grudnia 1999 roku. Właścicieli od momentu wybudowania było bardzo wielu. W 1783 majątek należał do rodziny Zwierzchowskich, następnie posiadłość przeszła w ręce rodziny Szamotów, w kolejności do ojca rodziny Seweryna, a od 1817 roku do jego syna Hipolita, ale budynki powstały na polecenie rodziny Majewskich na początku XIX wieku, kolejnej rodziny, która stała się właścicielem. W 1838 roku folwark po raz kolejny został sprzedany, tym razem właścicielem został Antoni Trąbczyński, a po jego śmierci córka Antonina, żona Filipa Suskiego. Po 40 latach, w 1878 roku, przeszedł w posiadanie Aleksandra Janasza, a potem w wyniku koligacji małżeńskich, właścicielami zostali Wolscy i taki stan miał miejsce aż do 1940 roku, kiedy to władze okupacyjne przejęły majątek, wypłacając właścicielom miesięczną pensję w wysokości 50-60 zł, pozostawiając ich w charakterze zarządców. W wyniku reformy rolnej, wiosną 1945 roku, przeszedł na własność skarbu państwa. Mieścił się tu PGR, produkujący w gorzelni destylaty z ziemniaków i zboża.
Na szczególną uwagę zasługuje rodzina Wolskich, która przyczyniła się do rozkwitu posiadłości, to za ich czasów Dańków stał się wzorowym gospodarstwem rolnym, produkującym wysokiej jakości zboże siewne. W latach 90. XX wieku majątek powrócił do prawowitych właścicieli, którym był profesor Tadeusz Wolski (syn ostatnich właścicieli), członek PAN, twórca nieocenionego i słynnego na całą Polskę pszenżyta, i jego żony Anny z Branickich. Profesor zmarł w 2005 roku, spadkobiercą został Ksawery Wolski, który wyremontował dwór (obecnie zamieszkały i w bardzo dobrym stanie technicznym). W dobrym stanie zachował się budynek gorzelni, natomiast cegielnia uległa zniszczeniu.
