We wsi Długie Stare znajduje się gorzelnia rolnicza, wybudowana w 1905 roku, która wciąż funkcjonuje. Przetwarzają własne zboże, ale przy obecnych cenach spirytusu jedyny zysk to wywar na paszę. Produkują 30 tys. l miesięcznie, bo popyt jest mały a cena niesatysfakcjonująca. Natomiast moce produkcyjne mają do miliona l rocznie. Spirytus schodzi o mocy 91-91,5%. Odbiorcą jest m.in. marka Sobieski, destylat produkowany jest dla nich jedynie ze złotego żyta Dańkowskiego. Pracują tu trzy osoby, kiedyś było pięciu pracowników.
– Mam nadzieję, że jeszcze pociągniemy, ale ceny spirytusu są zbyt niskie by gorzelnia mogła funkcjonować z zyskiem jako samodzielne przedsiębiorstwo. Wystarczy zresztą spojrzeć wokół, jak wiele starych gorzelni z długimi tradycjami stoi zamkniętych, część już właściwie w ruinie – mówi kierownik gorzelni, Andrzej Dobrzejewski.
Przedsiębiorstwo rolne wraz z gorzelnią jest pozostałością po PGR. Kiedyś w ramach tej samej struktury działały trzy gorzelnie, poza Długie Stare były to wsie: Krzycko Wielkie (zamknięte 1997) i Zbarzewo (zamknięte w 1995). Jeszcze dawniej była gorzelnia rolnicza Trzebiny, ale ta stanęła w 1975 roku. W pobliskiej wsi Niechłód była gorzelnia przed II wojną, potem działała tam fabryka płatków, dziś obiekt niszczeje.
Gorzelnia w Długie Stare pochodzi z 1905 roku. Masywny piec węglowy jest z 1941 roku, wciąż w użyciu. Aparat odpędowy POM Żyzna ma cztery kolumny warowe, jedną spirytusową i deflegmator. Jest 15 półek warowych i 8 spirytusowych. Jedna kadź zacierowa o pojemności 5400 m3, parnik – 4800 dm3. Oryginalnie aparat odpędowy był dwukolumnowy, ale został wymieniony, obecny pochodzi z gorzelni w Krzycku.
Kiedyś gorzelnia wchodziła w skład zespołu pałacowo-folwarcznego. Wieś przez lata zmieniała właścicieli, pierwotnie należała do Kotwiczów Dłuskich, ale pałac (z początku XX wieku) wraz z zabudowaniami folwarcznymi (w tym i gorzelnia) został wybudowany dla jednych z ostatnich właścicieli – Hindersinów. Od 1851 roku majątek był w rękach niemieckich. W 1926 roku właścicielką była Dawida von Hindersin, a w 1927 roku dobra kupił Józef Dunin-Karwicki z Warszawy. Pałac jest obszerny, wybudowany z czerwonej cegły, ma dwupiętrowy korpus główny i jednopiętrowe skrzydła, okna w „ramach” z piaskowca. Dach płaski, ozdobiony dekoracyjnymi blankami. Otacza go dworski park z końca XIX wieku o powierzchni 1,5 ha.
Po wojnie pałac uległ zniszczeniu wskutek przekazania go w ręce PGR. W 1978 roku w znacznej części strawił go pożar. W 1984 roku został przekazany na cele publiczne, po długoletnim remoncie, ukończonym w 1993 roku, stał się siedzibą szkoły – obecnie są tu szkoła podstawowa i gimnazjum.
Długie Stare leży w województwie wielkopolskim, powiecie leszczyńskim, gminie Święciechowa.
