niemiecka wódka zbożowa (zwana też edelkorn lub po prostu korn), wytwarzana z: pszenicy, żyta, owsa, gryki lub jęczmienia (czasem zboża są łączone, czasem dodaje się także słodu). Zacier wyrabia się z wody i słodu zbożowego, następnie dodawane są drożdże. Po sfermentowaniu zacier jest destylowany – zwykle dwukrotnie w aparatach do destylacji ciągłej oraz rektyfikowany. Niektóre z niemieckich wódek zbożowych są starzone jak brandy w dębowych beczkach, inne leżakują w stalowych cylindrach lub w kamionkowych zbiornikach, rzadko są rozlewane zaraz po destylacji. Smak kornbrand zależy od producenta, procesu destylacji, długości leżakowania i wykorzystanego zboża. Najbardziej popularny i bardzo dobry jest Nordhäuser Doppelkorn – wódka starzona, o dość łagodnym smaku. Bardzo dobry jest Doornkaat – wytwarzany od 1806 roku, o lekko słodkawym, słodowym posmaku i mocy 38%. Te długo leżakujące (czasami nawet dziesięć lat jak Schmittmann Jubiläums Korn nabierają gładkich, bakaliowych i słodkich nut, podobnie do naszej Starki). Cenione marki to także m.in. Oldesloer Korn czy bardziej ostry niż Nordhäuser Doppelkorn – Echter Nordhäuser Korn. Inne znane to: Fürst Bismarck, Mackenstedter, Schmittmann czy Strothmann. W Niemczech jest kilkadziesiąt marek, korn to jeden z najtańszych alkoholi w tym kraju. Dość popularnym niemieckim drinkiem jest kieliszek korna wlany do kufla z piwem – Herrengedeck. W miejscowości Nordhausen mieści się ciekawe muzeum poświęcone produkcji kornu.
[nggallery id=112]
Stare gorzelnie kornu: Echter Nordhäuser w Nordhausen i Schmittmann w Dusseldorfie
