jeden z najbardziej znanych angielskich likierów, zwłaszcza w wersji Pimm’s No. 1 Cup. Można go również traktować w kategorii koktajlu, gdyż każda wersja stanowi miks mocnego alkoholu i soków owocowych, a wielu barmanów w Anglii wprowadza własne wersje Pimm’sa, które są ich radosną twórczością. Recepturę opracował w 1823 roku James Pimm, a od 1997 roku marka należy do koncernu Diageo. Pierwszy koktajl, znany jako No. 1 Cup, składa się z ginu jako alkohole bazowego, soków cytrusowych, chininy i ziół. Początkowo oferowany był tylko w należącym do Jamesa Pimma barze w centrum Londynu, ale jego popularność sprawiła, że w 1851 roku zaczęto go butelkować i wprowadzać na szerszy rynek. Pimm sprzedał recepturę i markę, potem jeszcze wielokrotnie zmieniała ona właścicieli. Mieszanki Pimm’s No. 2 Cup i Pimm’s No. 3 Cup wprowadzono w 1851 roku. Ten pierwszy robiony był na bazie szkockiej whisky, obecnie jest wycofany ze sprzedaży, drugi na bazie brandy, też niedostępny w oryginalnej recepturze, ale od 2005 roku oferowany jako Pimm’s Winter Cup (brandy, cytrusy, zioła i przyprawy korzenne). W latach 1945-1960 pojawiały się na rynku kolejne wersje. Pimm’s No. 4 Cup na bazie rumu i Pimm’s No. 5 Cup na bazie żytniej whisky – obydwa już wycofane, a także Pimm’s No. 6 Cup na bazie wódki – wciąż produkowany w niewielkich ilościach. Pimm’s ma 25%, podawany jest z kostkami lodu lub w koktajlach – np. popularny Pimm’s i lemoniada, ale jest wiele innych receptur – np. z piwem imbirowym czy z szampanem (znany jako Pimm’s Royal Cup). Firma sprzedaje też w puszkach napój alkoholowy typu ready-to-drink o mocy 5,4% – Pimm’s i lemoniada.
