Obok Arnoldo de Villanova, Rajmund Llull uważany jest za jednego z ojców europejskiej wiedzy o destylacji. Był franciszkaninem, misjonarzem, doktorem nauk, a jednocześnie alchemikiem. Podobnie jak Villanova tłumaczył dzieła arabskich uczonych, prowadził doświadczenia z destylacją i transmutacją, zajmował się też konstrukcją maszyn logicznych. Urodzony w Palma na Majorce w 1232 roku, był o osiem lat straszy od Villanova, którego znał, i z którym wymieniał poglądy i doświadczenia. Zmarł w 1315 roku, cztery lata po Villanova. W dziele „Secunda Magia Naturalis” Rajmund Llull uważał, że destylacja wyraża ducha samej natury wszechrzeczy, jest piątym żywiołem (quintessence), obok: wody, powietrza, ognia i ziemi. Najczystszy duch jest efektem siedmiu destylacji, uważał Llull. Współcześnie producenci wódek często są podobnego zdania. Swego rodzaju współczesnym hołdem dla zainteresowań średniowiecznego uczonego jest wódka U’luvka, której butelka przypomina dawny korbas do destylacji.
Tłumaczył arabskie traktaty Gebera i Rhazesa, którzy już w IX wieku opisali sztukę destylacji alkoholowej. Pracował zresztą wśród Maurów jako misjonarz, wykładał język arabski. Jedna z legend dotyczących jego śmierci głosi, że został ukamieniowany w Tunisie przez muzułmanów. Nie jest to jednak udokumentowane. Llull jest błogosławiony Kościoła katolickiego, w 2007 rozpoczął się jego proces kanonizacyjny.
Pozostawił po sobie bogatą spuściznę – traktaty filozoficzne, teologiczne, naukowe, ale także poezję. Pisał po katalońsku i arabsku. Jego najważniejsze dzieło to „Ars generalis ultima”, w którym próbował zawrzeć uniwersalną wizję świata i religii zawartą w formie logicznych i matematycznych schematów. Głosił, że nie ma różnicy pomiędzy rozumem a wiarą, gdyż każde zjawisko, także nadprzyrodzone, można wytłumaczyć z pomocą logiki. „Musisz rozumieć to, co kochasz i kochać to, co rozumiesz” – pisał Rajmund Lull.
W swoich dziełach zajmował się także poszukiwaniem kamienia filozoficznego czy transmutacją rtęci w złoto. Jego doświadczenia alchemiczne najprawdopodobniej miały jednak wyłącznie charakter teoretyczny, wiedzę czerpał z prac arabskich uczonych. Nic nie wiadomo o tym, by osobiście dokonywał destylacji – choćby wina w brandy.
