Jedna z najstarszych i najbardziej charakterystycznych kategorii tradycyjnych koreańskich alkoholi fermentowanych, stanowiąca fundament kultury napojów ryżowych Korei. Najbardziej znaną współczesną formą takju jest makgeolli, ale termin „takju” odnosi się szerzej do mętnych win zbożowych powstających w wyniku krótkiej, wieloetapowej fermentacji.
Takju wytwarzane jest głównie z ryżu (białego lub niepolerowanego), ale także pszenicy lub jęczmienia (często w postaci startera). Kluczowym elementem procesu jest starter fermentacyjny, tradycyjnie zwany nuruk, który pełni podobną rolę jak koji w Japonii czy qu w Chinach. W nuruku rozwija się złożona mikroflora, obejmująca pleśnie, drożdże i bakterie kwasu mlekowego. Te ostatnie odpowiadają za stabilizację mikrobiologiczną oraz charakterystyczny kwaśno-słodki profil smakowy.
Produkcja takju obejmuje jednoczesną sacharyfikację i fermentację alkoholową, co czyni ten proces analogicznym do fermentacji sake czy chińskiego huangjiu. Ryż lub ziarna zboża są parowane, następnie surowiec miesza się z wodą i starterem nuruk, dodaje się drożdże. Fermentacja trwa przez ok. 5-7 dni, jest intensywna i zachodzi w relatywnie niskich temperaturach. Następnie produkt jest spożywany świeży lub jest filtrowany i/lub pasteryzowany. Ma wysoką zawartość kwasów organicznych, poza dominującym kwasem mlekowym są to kwas cytrynowy i winowy.
Takju ma zazwyczaj niską zawartość alkoholu 6-8%, jest mętne, mlecznobiałe. W aromacie ma nuty jogurtowe, ryżowe, chlebowe. Smak bywa porównywany do połączenia młodego wina, kefiru i ryżowego deseru.
Takju było przez wieki napojem chłopskim, spożywanym podczas prac polowych, elementem lokalnej produkcji i domowych receptur. Obecnie, kiedy stosuje się pasteryzację, wytwarzane jest także na skalę masową.
