Uważany za ojca europejskiej sztuki destylacji, alchemik, astrolog, lekarz i reformator. Arnoldo de Villanova żył w latach 1240-1311. Prawdopodobnie urodził się w Królestwie Aragonii, nie wiadomo dokładnie gdzie, studiował medycynę i teologię, prawdopodobnie w Walencji i Montpellier. Żył m.in. w Paryżu, Barcelonie i Genui. Był nadwornym medykiem króla Piotra III Wielkiego. Prowadził doświadczenia z destylacją, o której dowiedział się ze skryptów arabskich. Przetłumaczył z arabskiego na łacinę wiele tekstów. Jest autorem pierwszego traktatu o wypalaniu wina, a także pierwszej księgi o winie „Tractatus de vinis” (lub „Liber de Vinis”).
Tłumaczył na łacinę m.in. teksty Ibn Sina (Awicenny), Abu-l-Salta czy Galena. Pozostawił po sobie ważne traktaty alchemiczne: „Rosarius Philosophorum” czy „Novum Lumen” oraz medyczne „Speculum medicinae” czy „Regimen sanitatis ad regem Aragonum”. Był też autorem pism religijnych oraz wizji katastroficznych, pisał nie tylko po łacinie, lecz także po katalońsku. Jego dzieła miały wielki wpływ na rozwój medycyny i chemii, „Liber de Vinis” już w XV wieku została przetłumaczona na niemiecki, a w XVI wieku ukazały się w Lionie drukiem jego dzieła zebrane.
O ojcu europejskiej sztuki destylacji można by nakręcić serial przygodowy. Przez Watykan uznany za heretyka, gdyż obwieszczał światu, że wraz z końcem świata nadejdzie królestwo Antychrysta („De adventu Antichristi”). Wydalony za herezję z Uniwersytetu Paryskiego, następnie z rozkazu papieża Benedykta XI uwięziony. Jego księgi palono na Uniwersytecie w Sorbonie. Pomimo jednak złej sławy heretyka, jego pozycja jako lekarza była tak mocna, że został uwolniony. Wśród jego pacjentów źródła historyczne wymieniają trzech królów i trzech papieży (m.in. papież Bonifacy VIII, który otaczał Villanovę swoją ochroną). Był ambasadorem króla Jakuba II Sprawiedliwego, król Fryderyk II Sycylijski ukrywał go przed inkwizytorami, a papież Klemens V trzymał go w Awinionie jako swojego lekarza. Zginął w katastrofie morskiej w 1311, w okolicy Genui, płynąc z misją dyplomatyczną.
Jego księga win, „Liber de Vinis”, nie zajmuje się winoroślą, czy też katalogowaniem win, lecz opisuje wino z medycznego punktu widzenia – wedle ówczesnej wiedzy – i jego wpływ na organizm człowieka. Villanova zaleca wino np. osobom cierpiącym na problemy z krążeniem. Pisze też o nadużywaniu wina (zaleca by po nadmiernej konsumpcji rozpocząć dzień od kilku kromek chleba namoczonego w wodzie). Znał sztukę destylacji i – wedle późniejszych źródeł – w swojej pracowni alchemicznej uzyskiwał mocny alkohol z wina, głównie na potrzeby mikstur medycznych.
