Diageo Special Releases – koniec corocznej tradycji

Przez ćwierć wieku Diageo Special Releases były jedną z najbardziej wyczekiwanych premier whisky każdego roku. Dla miłośników szkockiej whisky jesień oznaczała nie tylko początek sezonu aukcyjnego i zapowiedzi świątecznych, lecz także oczekiwanie na nową kolekcję limitowanych edycji pod znakiem DSR. Wśród butelek pojawiały się rzadkie destylaty z zamkniętych gorzelni, bardzo stare single malty, whisky z nietypowych beczek, a także młodsze, intensywne edycje butelkowane z mocą beczki. Dla kolekcjonerów była to okazja do zdobycia butelek, które często już w chwili premiery miały status wyjątkowych.

W 2026 roku tej tradycji nie będzie. Diageo potwierdziło, że tegoroczna kolekcja Special Releases została wstrzymana. Firma używa określenia „paused”, czyli zawieszona, i podkreśla, że decyzja dotyczy obecnego roku. Diageo tłumaczy swoją decyzję potrzebą ponownego przyjrzenia się oczekiwaniom odbiorców. W komentarzu przekazanym redakcji „The Spirits Business” firma stwierdziła, że chce przeanalizować opinie, aby przyszłe propozycje odpowiadały aktualnym potrzebom konsumentów i klientów. Nie przedstawiono jednak szczegółowych danych, które wyjaśniałyby, jakie konkretnie zastrzeżenia zgłaszali odbiorcy ani które elementy dotychczasowej formuły wymagają zmian.
Warto zwrócić uwagę na moment tej decyzji. Diageo przechodzi okres restrukturyzacji, zapowiada redukcję zatrudnienia i szuka oszczędności w różnych częściach swojej działalności. Zmiany dotyczą również szkockiego sektora produkcyjnego. Decyzja wpisuje się w szerszy proces porządkowania portfolio i ponownej oceny tego, które projekty mają dziś największe znaczenie biznesowe.

Od Rare Malts do Special Releases

Historia DSR zaczęła się od wcześniejszego projektu Diageo – Rare Malts Selection, który w latach 90. XX wieku prezentował whisky z destylarni należących do koncernu, często takich, których nazwy były mało znane konsumentom, ponieważ ich produkcja trafiała przede wszystkim do blendów. W magazynach spółki znajdowały się jednak interesujące zapasy starych destylatów. Diageo postanowiło wykorzystać je do stworzenia kolekcji, która pozwoliłaby pokazać potencjał poszczególnych destylarni, a zarazem zainteresować bardziej wymagających odbiorców.
Jednym z pomysłodawców Special Releases był Nick Morgan, ówczesny dyrektor marketingu single malt whisky w Diageo. W rozmowie opublikowanej przez „Whisky Auction” wspominał, że firma dysponowała starymi i rzadkimi whisky, z których część trafiała wcześniej do niezależnych dystrybutorów. Chodziło o zaprezentowanie ich pod własną marką. Morgan mówił również o ambicji pokazania, że Diageo może być liderem w segmencie whisky single malt.
Pierwsza kolekcja ukazała się w 2001 roku. Jej skład był skromny w porównaniu z późniejszymi edycjami, ale już wtedy pojawiła się jedna z najważniejszych nazw w historii serii – Port Ellen. W kolejnych latach kolekcja rosła, a jej znakiem rozpoznawczym stały się limitowane butelkowania z naturalną mocą, często bardzo stare, pochodzące z zamkniętych destylarni. Szczególne miejsce zajęły Brora i Port Ellen – dwie zamknięte gorzelnie, których kolejne edycje były jednymi z najbardziej pożądanych butelek w całej historii DSR.
W latach 2003–2017 kolekcja obejmowała zwykle od dziewięciu do jedenastu whisky. Wśród nich regularnie pojawiały się Brora i Port Ellen, a także Lagavulin 12YO, Talisker, Caol Ila i inne destylarnie z portfolio Diageo. Była to niezwykle szeroka prezentacja szkockiej whisky: od torfowych z Islay, przez morskiego Taliskera, po eleganckie malty z Highlands i Speyside. W kolekcji znalazły się również whisky z zamkniętych zakładów, takich jak: Convalmore, Glenury Royal, Pittyvaich, St Magdalene czy Port Dundas.
Szczególnie ważny był rok 2017. Wtedy po raz ostatni w serii pojawiły się Brora i Port Ellen przed planowanym ponownym uruchomieniem obu destylarni. Od 2018 roku zabrakło ich w kolekcji. Był to koniec pewnego rozdziału – DSR stopniowo odchodziły od prezentowania przede wszystkim starych zapasów z zamkniętych destylarni i coraz częściej stawiały na eksperymenty z beczkami, nietypowe sposoby dojrzewania oraz młodsze whisky.
Kolejna duża zmiana nastąpiła w 2019 roku. Diageo wprowadziło wspólny motyw przewodni, spójne opakowania i osiem butelek w każdej kolekcji. Pierwszym tematem było „Rare by Nature”. W następnych latach pojawiły się „Legends Untold”, „Elusive Expressions”, a od 2023 roku „Spirited Xchange”, kontynuowane w 2024 roku. Ostatnia kolekcja, z 2025 roku, nosiła nazwę „Horizons Unbound”.

Wszystkie edycje – przewodnik po kolekcji

Poniżej zestawiam historyczne butelkowania według roczników. Niektóre pozycje miały różne warianty przeznaczone na poszczególne rynki.

2001 – pierwsza kolekcja

• Port Ellen 22YO (1979), 56,2%
• Talisker 25YO (1975), 59,9%

Warto wyjaśnić często pojawiającą się pomyłkę: Talisker 28YO z 1973 roku, o mocy 43,3%, bywa wymieniany w zestawieniach DSR 2001, ale był to ekskluzywny produkt dla sieci Oddbins, a nie oficjalna pozycja kolekcji.

2002

• Brora 30YO, 52,4%.
• Port Ellen 24YO (1978), 59,35%.
• Oban 32YO (1969), 55,1%.
• Dalwhinnie 36YO (1966), 47,2%.
• Talisker 20YO (1981), 62% (wariant europejski) oraz 59,7% (wariant amerykański).
• Lagavulin 25YO, 57,2%.
• Lagavulin 12YO, 58%.

2003

• Cragganmore 29YO (1973), 52,5%.
• Glen Elgin 32YO (1971), 42,3%.
• Glen Ord 28YO (1975), 58,3%.
• Glenury Royal 50YO (1953), 42,8%.
• Brora 30YO, 55,7%.
• Port Ellen 24YO (1979), 57,3%.
• Dalwhinnie 29YO (1973), 57,8%.
• Talisker 20YO (1982), 58,8%.
• Lagavulin 12YO, 57,8%.

2004

• Caol Ila 25YO (1978), 59,4%.
• Mortlach 32YO (1971), 50,1%.
• St Magdalene / Linlithgow 30YO (1973), 59,6%.
• Glen Ord 25YO (1978), 58,2%.
• Oban 20YO (1984), 57,9%.
• Cragganmore 10YO (1993), 60,1%.
• Talisker 25YO, 57,8%.
• Port Ellen 25YO (1978), 56,2%.
• Brora 30YO, 56,6%.
• Lagavulin 12YO, 58,2%.

2005

• Brechin / North Port 28YO (1977), 53,3%.
• Convalmore 28YO (1977), 57,9%.
• Cardhu 22YO, 57,8%.
• Talisker 25YO, 57,2%.
• Caol Ila 25YO (1979), 58,4%.
• Glen Ord 30YO, 58,7%.
• Glenury Royal 36YO (1968), 51,2%.
• Brora 30YO, 56,3%.
• Port Ellen 25YO (1979), 57,4%.
• Lagavulin 12YO, 57,7%.

2006

• Caol Ila 8YO (1997), 59,8%.
• Cragganmore 17YO (1988), 55,5%.
• Dalwhinnie 20YO (1986), 56,8%.
• Talisker 25YO, 56,9%.
• Talisker 30YO, 51,9%.
• Port Ellen 27YO (1978), 54,2%.
• Brora 30YO, 55,7%.
• Lagavulin 30YO (1976), 52,6%.
• Lagavulin 12YO, 57,5%.

2007

• Rosebank 25YO (1981), 61,4%.
• Royal Lochnagar NAS, 43%.
• Glenkinchie 20YO, 58,4%.
• Talisker 25YO, 58,1%.
• Talisker 30YO, 50,7%.
• Lagavulin 12YO, 56,4%.
• Lagavulin 21YO (1985), 56,5%.
• Caol Ila 8YO (1998), 64,9%.
• Glenury Royal 36YO (1970), 57,9%.
• Brora 30YO, 55,7%.
• Port Ellen 28YO (1979), 53,8%.

2008

Linkwood 26YO zaprezentowano w trzech wariantach różniących się rodzajem beczek: po porto, rumie i słodkim czerwonym winie.

• Linkwood 26YO – finisz w beczkach po porto, 56,9%.
• Linkwood 26YO – finisz w beczkach po rumie, 54,5%.
• Linkwood 26YO – finisz w beczkach po słodkim czerwonym winie, 55,5%.
• Caol Ila 8YO (1999), 64,2%.
• Glen Elgin 16YO (1991), 58,5%.
• Talisker 25YO, 54,2%.
• Talisker 30YO, 49,5%.
• Brora 25YO, 56,3%.
• Port Ellen 29YO (1978), 55,3%.
• Lagavulin 12YO, 56,4%.

2009

• Benrinnes 23YO (1985), 58,8%.
• Mannochmore 18YO (1990), 54,9%.
• Pittyvaich 20YO (1989), 57,5%.
• Talisker 25YO, 54,8%.
• Talisker 30YO, 53,1%.
• Caol Ila 10YO (1998), 65,8%.
• Lagavulin 12YO, 57,9%.
• Brora 30YO, 53,2%.
• Port Ellen 30YO (1979), 57,7%.

2010

• Glen Spey 21YO (1989), 50,4%.
• Auchroisk 20YO, 58,1%.
• Glenkinchie 20YO (1990), 55,1%.
• Caol Ila 12YO (1997), 57,6%.
• Talisker 30YO, 57,3%.
• Brora 30YO, 54,3%.
• Port Ellen 31YO (1978), 54,6%.
• Cragganmore 21YO (1989), 56%.
• Lagavulin 12YO, 56,5%.

2011

• Port Dundas 20YO (1990), 57,4%.
• Knockando 25YO (1985), 43%.
• Glenury Royal 40YO (1970), 59,4%.
• Lagavulin 12YO, 57,5%.
• Rosebank 21YO (1990), 53,8%.
• Port Ellen 32YO (1979), 53,9%.
• Brora 32YO, 54,7%.
• Caol Ila 12YO (1998), 64%.

2012

• Dalwhinnie 25YO (1987), 52,1%.
• Auchroisk 30YO (1981), 54,7%.
• Caol Ila 14YO (1997), 59,3%.
• Lagavulin 12YO, 56,1%.
• Lagavulin 21YO (1991), 52%.
• Talisker 35YO (1977), 54,6%.
• Port Ellen 32YO (1979), 52,5%.
• Brora 35YO (1976–1977), 48,1%.

2013 – Exquisitely Rare

• Singleton of Dufftown 28YO (1985), 52,3%.
• Brora 35YO (1977), 49,9%.
• Port Ellen 34YO (1978), 55%.
• Caol Ila NAS, 59,6%.
• Cardhu 21YO (1991), 54,2%.
• Convalmore 36YO (1977), 58%.
• Oban 21YO, 58,5%.
• Lagavulin 12YO, 55,1%.
• Lagavulin 37YO (1976), 51%.
• Talisker 27YO (1985), 56,1%.

2014 – Extraordinary and Exquisite Flavours of Scotland

• Clynelish NAS, 54,9%.
• Singleton of Glendullan 38YO (1976), 60,8%.
• Strathmill 25YO (1988), 52,4%.
• Benrinnes 21YO (1992), 56,9%.
• Caol Ila 15YO (1998), 61,5%.
• Caol Ila 30YO (1983), 55,1%.
• Cragganmore 25YO (1988), 58,5%.
• Rosebank 21YO (1992), 55,3%.
• Lagavulin 12YO, 56,4%.
• Brora 35YO (1978), 48,6%.
• Port Ellen 35YO (1978), 56,5%.

2015 – Impeccably Crafted Flavours of Scotland

• Caledonian „The Cally” 40YO (1974), 53,3%.
• Dailuaine 34YO (1980), 50,9%.
• Lagavulin 12YO, 56,8%.
• Caol Ila Unpeated 17YO (1997), 55,9%.
• Pittyvaich 25YO (1989), 49,9%.
• Clynelish Select Reserve NAS, 56,1%.
• Dalwhinnie 25YO (1989), 48,8%.
• Brora 37YO (1977), 50,4%.
• Port Ellen 32YO (1983), 53,9%.

2016 – Impeccably Crafted Flavours of Scotland

• Cambus 40YO (1975), 52,7%.
• Auchroisk 25YO (1990), 51,2%.
• Mannochmore 25YO (1990), 53,4%.
• Glenkinchie 25YO (1991), 57,2%.
• Cragganmore NAS, 55,7%.
• Linkwood 37YO (1978), 50,3%.
• Lagavulin 12YO, 57,7%.
• Caol Ila Unpeated 15YO (2000), 61,5%.
• Brora 38YO (1977), 48,6%.
• Port Ellen 37YO (1978), 55,2%.

2017 – Impeccably Crafted Flavours of Scotland

• Collectivum XXVIII – blended malt, 57,3%.
• Blair Athol 23YO (1993), 58,4%.
• Port Dundas 52YO (1964), 44,6%.
• Lagavulin 12YO, 56,5%.
• Caol Ila Unpeated 18YO, 59,8%.
• Teaninich 17YO (1999), 55,9%.
• Convalmore 32YO (1984), 48,2%.
• Glen Elgin 18YO (1998), 54,8%.
• Brora 34YO (1982), 51,9%.
• Port Ellen 37YO (1979), 51%.

2018 – Impeccably Crafted

• Carsebridge 48YO (1970), 43,2% – single grain.
• Inchgower 27YO (1990), 55,3%.
• Cladach – blended malt, NAS, 57,1%.
• Lagavulin 12YO (2005), 57,8%.
• Caol Ila Unpeated 15YO (2002), 59,1%.
• Caol Ila 35YO (1982), 58,1%.
• Talisker 8YO (2009), 59,4%.
• Oban 21YO (1996), 57,2%.
• Pittyvaich 28YO (1989), 52,1%.
• Singleton of Glen Ord 14YO (2002), 57,6%.

2019 – Rare by Nature

To właśnie w 2019 roku kolekcja otrzymała spójny temat przewodni i wspólną oprawę graficzną.

• Cardhu 14YO, 55% – podwójne dojrzewanie w beczkach typu hogshead sezonowanych sherry amontillado.
• Cragganmore 12YO, 58,4% – średnio torfowy destylat, beczki refill z amerykańskiego dębu.
• Dalwhinnie 30YO, 54,7% – beczki refill typu hogshead i butts.
• Lagavulin 12YO, 56,5% – beczki refill z amerykańskiego dębu.
• Mortlach 26YO, 53,3% – świeżo opiekane beczki first-fill sezonowane sherry pedro ximénez i oloroso.
• Pittyvaich 29YO, 51,4% – podwójne dojrzewanie w beczkach bodega sezonowanych sherry pedro ximénez i oloroso.
• Talisker 15YO, 57,3% – świeżo wypalane beczki hogshead z amerykańskiego dębu.
• Singleton of Glen Ord 18YO, 55% – świeżo wypalane beczki hogshead z amerykańskiego dębu.

2020 – Rare by Nature

Kolekcja z 2020 roku była kontynuacją poprzedniego tematu. Znalazło się w niej osiem whisky, a producent eksperymentował z różnymi rodzajami dębu i beczek.

• Cardhu 11YO, 56% – beczki refill, nowe beczki i beczki po bourbonie z amerykańskiego dębu.
• Cragganmore 20YO, 55,8% – beczki refill oraz świeżo wypalane nowe beczki.
• Dalwhinnie 30YO, 51,9% – beczki refill typu hogshead.
• Lagavulin 12YO, 56,4% – beczki refill z amerykańskiego dębu.
• Mortlach 21YO, 56,9% – beczki sezonowane sherry pedro ximénez i oloroso.
• Pittyvaich 30YO, 50,8% – beczki first-fill po bourbonie.
• Talisker 8YO, 57,9% – beczki po karaibskim rumie, pochodzące z alembików.
• Singleton of Dufftown 17YO, 55,1% – beczki refill typu hogshead z amerykańskiego dębu.

2021 – Legends Untold

W 2021 roku oprawa kolekcji została podporządkowana legendom i fantastycznym stworzeniom związanym z poszczególnymi destylarniami. Na opakowaniach pojawiły się ilustracje Kena Taylora, a etykiety wyposażono w kody QR prowadzące do dodatkowych treści.

• Mortlach 13YO, 55,9% – beczki virgin i refill z amerykańskiego dębu.
• Singleton of Glendullan 19YO, 54,6% – beczki refill z amerykańskiego dębu, finisz w beczkach po koniaku.
• Talisker 8YO, 59,7% – mocno torfowe beczki refill.
• Lagavulin 26YO, 44,2% – beczki first-fill sezonowane sherry pedro ximénez i oloroso.
• Lagavulin 12YO, 56,5% – beczki refill z amerykańskiego dębu.
• Cardhu 14YO, 55,5% – beczki refill z amerykańskiego dębu, finisz w beczkach po czerwonym winie.
• Oban 12YO, 56,2% – świeżo wypalane beczki z amerykańskiego dębu.
• Royal Lochnagar 16YO, 57,5% – beczki refill z dębu amerykańskiego i europejskiego.

2022 – Elusive Expressions

• Mortlach NAS, 57,8% – beczki refill z amerykańskiego dębu, nowe beczki oraz beczki sezonowane porto tawny i czerwonym muscatem.
• Talisker 11YO, 55,1% – beczki first-fill po bourbonie, refill i beczki sezonowane winem.
• Lagavulin 12YO, 57,3% – mocno torfowy destylat, beczki refill z amerykańskiego dębu i nowe beczki.
• Singleton of Glen Ord 15 YO, 54,2% – beczki refill z amerykańskiego i europejskiego dębu.
• Cardhu 16YO, 58% – beczki refill i ponownie wypalane z amerykańskiego dębu oraz beczki sezonowane jamajskim rumem pot still.
• Oban 10YO, 57,1% – beczki refill i nowe beczki z amerykańskiego dębu oraz beczki sezonowane sherry amontillado.
• Cameronbridge 26YO, 56,2% – single grain, beczki refill z amerykańskiego dębu.
• Clynelish 12YO, 58,5% – beczki refill z amerykańskiego dębu oraz beczki sezonowane sherry pedro ximénez i oloroso.

2023 – Spirited Xchange

W 2023 roku nowy master blender Stuart Morrison zaproponował kolekcję inspirowaną wymianą kulturową. Poszczególne whisky nawiązywały do różnych krajów i tradycji, przede wszystkim poprzez nietypowe finiszowanie dojrzewania.

• Clynelish 10YO „The Jazz Crescendo”, 57,5% – beczki first-fill po bourbonie.
• Glenkinchie 27YO „The Floral Treasure”, 58,3% – beczki refill z dębu amerykańskiego i europejskiego.
• Lagavulin 12YO „The Ink of Legends”, 56,4% – finisz w beczkach po tequili añejo Don Julio.
• Mortlach „The Katana’s Edge”, 58% – finisz w beczkach po pinot noir i japońskiej whisky z destylarni Kanosuke.
• Oban 11YO „The Soul of Calypso”, 58% – finisz w beczkach po karaibskim rumie pot still.
• Roseisle 12YO „The Origami Kite”, 56,5% – beczki first-fill po bourbonie i refill; była to pierwsza oficjalna edycja single malt z tej destylarni.
• Talisker „The Wild Explorador”, 59,7% – finisz w beczkach po porto ruby, white i tawny.
• Singleton of Glendullan 14YO „The Silken Gown”, 55% – finisz w beczkach po chardonnay z Burgundii.

2024 – Spirited Xchange Second Edition

• Benrinnes 21YO, 55,4% – whisky dojrzewająca w beczkach po bourbonie i sherry.
• Caol Ila 11YO Unpeated, 57,3% – nietorfowa wersja whisky z Islay, dojrzewająca w beczkach z dębu amerykańskiego.
• Singleton of Glen Ord 14YO, 54,7% – beczki po bourbonie i winie, finisz w eksperymentalnych beczkach z dębu europejskiego, z nietypowymi denkami wykonanymi z dębu pirenejskiego.
• Lagavulin 12YO, 57,4% – beczki po bourbonie.
• Mortlach „Midnight Dusk”, 57,5% – finisz w beczkach po winie ramandolo i sangiovese.
• Oban 10YO, 58% – beczki po bourbonie i beczki sezonowane amontillado.
• Roseisle 12YO, 55,6% – beczki refill i first-fill po bourbonie.
• Talisker 8YO, 58,7% – finisz w beczkach po porto.

2025 – Horizons Unbound

Ostatnia wydana kolekcja obejmowała osiem whisky, w zestawie znalazły się zarówno klasyczne beczki po bourbonie i sherry, jak i eksperymentalne rozwiązania, np. dąb opiekany ciepłem skał wulkanicznych.

• Dailuaine 21YO „Marbled Treasures”, 54,8% – beczki po sherry, w tym hiszpański dąb.
• Clynelish 18YO „Waxen Sun”, 51,3% – beczki refill.
• Singleton of Glen Ord 17YO „Into the Blue”, 56,2% – finisz w beczkach po mezcalu i beczkach po sherry drugiego napełnienia.
• Roseisle 14YO „Harmonic Grace”, 54% – beczki refill i rejuvenated.
• Talisker 14YO „Molten Seas”, 53,7% – finisz w nowych beczkach z amerykańskiego dębu opiekanych ciepłem skał wulkanicznych z wyspy Skye.
• Lagavulin 12YO „Grain & Embers”, 56,4% – beczki refill oraz beczki po sherry pedro ximénez i oloroso.
• Oban 12YO „Heart of the Harbour”, 55,3% – beczki po bourbonie.
• Teaninich 8YO „Daring Rye”, 59,3% – whisky z udziałem słodowanego żyta i jęczmienia, dojrzewająca w beczkach po bourbonie.

Co naprawdę zmieniło się w DSR?

W pierwszych latach DSR były przede wszystkim prezentacją rzadkich zapasów Diageo – starych whisky, destylatów z zamkniętych gorzelni i butelek, które trudno było znaleźć gdziekolwiek indziej. W późniejszym okresie coraz większe znaczenie zaczęły mieć eksperymenty z beczkami i kreowanie nowych profili smakowych.
Widać to szczególnie w latach 2023-2025. W kolekcji znalazły się finiszowanie w beczkach po tequili, mezcalu, rumie, winach burgundzkich czy beczki opiekane przy użyciu skał wulkanicznych. Z jednej strony poszerzało to możliwości eksperymentowania i dawało Diageo atrakcyjną historię marketingową. Z drugiej – część odbiorców zaczęła pytać, czy takie butelkowania nadal odpowiadają pierwotnej idei Special Releases?
Nie bez znaczenia jest również zmiana wieku whisky. W początkowych latach serii można było znaleźć wiele 25-, 30-, a nawet 40- czy 50-letnich destylatów. W nowszych edycjach dominowały whisky młodsze, często 8–14-letnie. W porównaniu do starych edycji z Port Ellen, Brora czy Glenury Royal była to wyraźna zmiana.
Ważne jest także to, że Diageo stworzyło osobne, bardziej ekskluzywne projekty, takie jak Prima & Ultima, prezentujące rzadkie i bardzo stare whisky. Można więc powiedzieć, że część funkcji, które kiedyś pełniło DSR, została rozdzielona między różne kolekcje.

Komentarze

Warto przywołać Nicka Morgana, jednego z twórców Special Releases. W rozmowie z „Whisky Auction” nie ukrywał dumy z tego, że seria pomogła Diageo zbudować pozycję w segmencie whisky single malt. Jednocześnie zwracał uwagę na niebezpieczny wpływ rynku kolekcjonerskiego i spekulacji. Przyznał, że żałuje podsycania „płomieni chciwości”, które rozgorzały wokół whisky i rynku wtórnego. W jego ocenie obsesja na punkcie wysokich cen i odsprzedaży butelek odebrała część przyjemności pierwotnie dość niewinnej idei kolekcji.
Z kolei Stuart Morrison, master blender odpowiedzialny za kolekcje z ostatnich lat, przedstawiał je jako pole do eksperymentowania i poszukiwania nowych smaków. Przy okazji premiery 2025 roku mówił, że „Horizons Unbound” ma pokazywać nowe oblicza znanych szkockich whisky i kwestionować przyzwyczajenia dotyczące tego, czym może być whisky.
Wśród internautów opinie są znacznie bardziej podzielone. W dyskusji na Reddit po zapowiedzi kolekcji 2025 pojawiły się głosy, że ceny stały się zbyt wysokie w stosunku do oferowanej jakości i wieku whisky. Zwracano uwagę, że w sklepach nadal zalegają butelki z edycji 2022-2024 i że zainteresowanie kolekcją nie jest już takie jak dawniej. Inni komentujący zwracali uwagę, że niektóre butelki kosztują nawet 150-300% więcej, niż byliby skłonni za nie zapłacić.
Nie wszyscy są jednak krytyczni. W dyskusjach można znaleźć także osoby, które doceniają eksperymentalne dojrzewanie, nietypowe beczki i możliwość spróbowania whisky, których nie ma w podstawowej ofercie destylarni. Problemem nie musi być więc sam kierunek rozwoju kolekcji, lecz relacja ceny do jakości i oczekiwań, jakie przez lata budowała jej nazwa.
Część odbiorców chce od DSR przede wszystkim rzadkich, starych i klasycznych whisky, inni są otwarci na nowe interpretacje znanych destylatów. Diageo musiało pogodzić te oczekiwania, a wygląda na to, że nie udało się tego zrobić w sposób, który uzasadniałby dalsze wydawanie kolekcji w dotychczasowej formule.
Z biznesowego punktu widzenia decyzja o zaniechaniu wydawania DSR jest zrozumiała, jeśli kolekcja przestała spełniać oczekiwania handlowe. Wysokie ceny, coraz większa konkurencja w segmencie limitowanych whisky i zmiana zachowań konsumentów mogły sprawić, że coroczna premiera przestała być tak skutecznym narzędziem marketingowym jak dawniej. Z drugiej jednak strony, DSR przez 25 lat zbudowały ogromny kapitał wśród kolekcjonerów, a ich archiwalne butelki pozostają ważną częścią historii współczesnej szkockiej whisky.
Możliwe, że Diageo wróci do Special Releases z inną koncepcją – mniejszą liczbą butelek, bardziej wyrazistym doborem destylatów, większym naciskiem na wiek lub przeciwnie, na eksperymenty. Być może firma uzna, że lepiej rozwijać kilka odrębnych linii limitowanych whisky niż utrzymywać jedną dużą, coroczną kolekcję.
Jedno jest pewne: jesienią 2026 roku po raz pierwszy od 2001 roku nie ma nowej edycji Diageo Special Releases. Dla wielu miłośników whisky to koniec pewnego rytuału. Dla Diageo – być może moment, by zastanowić się w jakim kierunku firma chce zmierzać. Obecny plan sprowadza się głównie do zaciskania pasa, a to nie jest kierunek rozwoju i taka strategia nigdy do niczego dobrego nie prowadzi.