W mieście Linlithgow niedaleko Edynburga działała w latach 1798-1983 destylarnia St. Magdalene. Powstała w miejscu wcześniejszego szpitala St. Magdalene, przy Union Canal i stacji kolejowej. Przez długi czas należała do rodziny Dawson, w połowie XIX wieku zatrudniała 30 osób i produkowała ok. 15 tys. l alkoholu tygodniowo. Od 1912 roku należała do Distillers Company Ltd. (potem Diageo). Wówczas była to już duża destylarnia, wyposażona w 14 kadzi fermentacyjnych i pięć alembików, produkowała wtedy ponad milion litrów spirytusu rocznie. Mieli 19 magazynów leżakowania whisky. Większość produkcji trafiało do blendów. Diageo wypuściło trzy edycje single malts z St. Magdalene. Dwie w serii Rare Malts – whisky 23YO z destylacji w 1970 roku i 19YO z destylacji w 1979 roku, a także trzydziestoletnią edycję pod nazwą Linlithgow w serii Diageo Special Releases w 2004 roku. Kilka edycji St. Magdalene pojawiło się też u niezależnych bottlerów. Miałem okazję próbowania trzech butelek: St. Magdalene 1982 Berry’s Own, St. Magdalene 26YO Dun Bheagan oraz St. Magdalene 32YO Cadenhead.
Do dzisiaj po dawnej destylarni całkiem sporo pozostało, m.in. magazyny wykorzystywane obecnie przez Beam Suntory, dawne budynki gorzelni, młyna i słodowni zamieniono na mieszkania, ale bryły budynków są oryginalne.
