W dniach 14-18 kwietnia na głównym placu Funchal, stolicy Madery, odbywał się Madeira Rum Festival. Swoje stanowiska mieli wszyscy lokalni producenci rumu, były też liczne stanowiska z jedzeniem i rękodziełem. Serwowano koktajle, były sesje masterclass i występy muzyczne. Rum z Madery to niezwykła kategoria, robiony ze świeżo wyciśniętego soku z lokalnej trzciny cukrowej, przypomina rhum agricole, choć bez wątpienia na jego ostateczny smak ma terroir tej wulkanicznej wyspy.
Historia wyspy i rumu
W 1419 roku, na samym początku okresu odkryć portugalskich, João Gonçalves Zarco, Tristão Vaz Teixeira i Bartolomeu Perestrelo odkryli wyspę na środku Atlantyku, którą nazwali Maderą. Ci trzej kapitanowie otrzymali od Henryka Żeglarza prawo do zarządzania wyspą i natychmiast zajęli się uprawą ziem pod uprawę pszenicy, winorośli i trzciny cukrowej. Uprawa trzciny cukrowej została wprowadzona na Maderze około 1425 roku, wkrótce po rozpoczęciu jej osadnictwa.
Pierwszymi kolonizatorami byli członkowie portugalskiej szlachty, którzy sprowadzili na wyspę robotników i rzemieślników z północnej Portugalii. W tych pierwszych latach specjalne przywileje przyznane kolonizatorom wyspy przyciągnęły również ważnych europejskich kupców, którzy od samego początku zdawali sobie sprawę z potencjału Madery w zakresie eksploracji szlaków z ważnymi rynkami eksportowymi.
Gęstość roślinności na wyspie spowodowała konieczność wypalania dużych obszarów, co dodatkowo przyczyniło się do żyzności gleby. W pierwszych latach kolonizacji, aż do 1461 roku, zbudowano pierwszy system lewad, czyli kanałów wodnych, który stopniowo rozbudowywano przez następne wieki.
Ze względu na warunki glebowe i klimatyczne Madery, produkcja trzciny cukrowej stała się na tyle duża, że wyspa mogła rozpocząć eksport. Według Luisa de Cadamosto, weneckiego żeglarza, w 1455 roku produkcja cukru na Maderze była niemal w całości przeznaczona na eksport. W 1466 roku cukier stał się główną uprawą i oprócz eksportu, który do tej pory kierowany był do Portugalii kontynentalnej, Zatoki Kenijskiej i rynków afrykańskich, zaczął się rozszerzać na rynki śródziemnomorskie i północnoeuropejskie.
Jednak już XVI wiek przyniósł spadki uprawy trzciny cukrowej, spowodowane szeregiem czynników, w tym nadwyżkami produkcyjnymi i wyjałowieniem gleby. Pod koniec wieku następił kryzys, także ze względu ma konkurencję ze strony brazylijskiego cukru w znacznie niższych cenach.
Wraz z chorobą plantacji trzciny cukrowej i konkurencją ze strony brazylijskiego cukru, na Maderze pojawiły się nowe uprawy, przede wszystkim winnice i owoce. Przemiał trzciny cukrowej, który w XVI wieku obejmował około pół setki młynów, znacznie spadł w ciągu następnych stu lat, pozostawiając w XVIII wieku działający tylko jeden młyn cukrowy Socorridos.
Przez całe osiemnaste stulecie główny nacisk kładziono na winnice, które zajmowały miejsce plantacji trzciny cukrowej. Jednak w połowie XIX wieku przyszły kolejne plagi. Wraz z chorobami, które pustoszyły winnice (pojawienie się mączniaka prawdziwego i filoksery, które niemal zniszczyły wówczas winnice na Maderze), pojawiła się potrzeba przejścia na inne uprawy i tak odrodziła się trzcina cukrowa. Początkowo ograniczona do nizin na południu, stopniowo obejmowała większe obszary. Niestety, w latach 1882-1886 choroba wywołana przez grzyb Coniothyrium melasporum, niemal zniszczyła plantacje trzciny cukrowej na Maderze.
Wprowadzenie nowych odmian umożliwiło odbudowę plantacji trzciny cukrowej, które od 1890 roku ponownie się rozrosły, napędzając przemysł cukrowniczy i produkcję rumu agricole (który wśród miejscowej ludności jest powszechnie znany jako aguardente de cana. Szacuje się, że między 1847 a 1870 rokiem istniało 26 destylarni. Taka sytuacja rozwojowa utrzymywała się do końca lat 30. XX wieku, kiedy to powierzchnia upraw trzciny cukrowej osiągnęła około 6500 ha, po czym zmniejszyła się w wyniku podziału gruntów rolnych, osiągając szacunkowo łączną powierzchnię 1420 ha w 1952 roku. Ta tendencja spadkowa utrzymywała się przez całą drugą połowę XX wieku.
Pod koniec lat 80. ubiegłego wieku nastąpił znaczny spadek powierzchni upraw, związany przede wszystkim z zamknięciem kilku dużych destylarni, takich jak Hinton i Machico. W efekcie doprowadziło to do załamania się upraw, z powodu braku rynku zbytu, ograniczając je do niewiele ponad stu hektarów (w 1986 roku powierzchnia upraaw wynosiła 119,9 ha, gwałtownie spadając do 90,3 ha w 1988 roku). Ponadto rolnicy zaczęli przejawiać inne zamiłowania kulturowe, w szczególności w odniesieniu do bananowców, warzyw, roślin tropikalnych i subtropikalnych, winnic itp.
Na przełomie wieków, w ostatnich latach, nastąpił wzrost produkcji trzciny cukrowej, wspierany zasadniczo przez różne zachęty (większy popyt na rum da Madeira, lepsze ceny, podaż wysokiej jakości sadzonek, wsparcie techniczne dla nasadzeń, nowe projekty inwestycyjne itp.), opracowane przez władze regionalne, które nadal ogłaszają różne programy wsparcia dla produkcji i przetwórstwa trzciny cukrowej. W rezultacie w ostatnich latach nastąpił znaczący wzrost powierzchni upraw trzciny cukrowej, która wzrosła do 172 ha.
Uwarunkowania geograficzne
Najważniejszymi obszarami regionalnej uprawy trzciny cukrowej są gminy Calheta, Machico (w szczególności obszar Porto da Cruz) i Ponta do Sol, a następnie Ribeira Brava i inne gminy południowego wybrzeża Madery. Gminy na północnym wybrzeżu, ze względu na słabszą adaptację upraw do panujących warunków, nie uprawiają trzciny cukrowej, za wyjątkiem gminy Santana, a konkretnie w parafii Faial.
Specyficzny klimat Madery, a także ukształtowanie terenu i obfitość wody skutkują bujną roślinnością pokrywającą całą wyspę. Gleby pochodzenia bazaltowego, na ogół gliniaste, kwaśne, z niewielką zawartością materii organicznej, sprzyjają uprawie trzciny cukrowej.
Pod względem opadów, wyspa charakteryzuje się średnimi rocznymi wartościami, które wahają się od ponad 3000 mm na dużych wysokościach do ok. 500 mm wzdłuż południowego wybrzeża, blisko poziomu morza. Zazwyczaj około 75% całkowitych rocznych opadów przypada na jesień i zimę. Wiosną opady są niewielkie, ponad 20%, a latem mniej niż 5% rocznych opadów. Opady rosną wraz z wysokością, a efekt ten jest szczególnie widoczny na południowym wybrzeżu.
Całkowita powierzchnia wyspy wynosi 732 km kw. Większość tego obszaru znajduje się na zboczach o nachyleniu powyżej 25%. Bardziej płaskie regiony znajdują się w obszarach miejskich i podmiejskich Funchal lub tam, gdzie klimat i wysokość nie pozwalają na uprawę roli. Na obszarach o nachyleniu od 16 do 25%, gdzie znajdują się grunty rolne, uprawa roli jest możliwa jedynie dzięki budowie tarasów zwanych poios, podtrzymywanych przez mury z bazaltowego kamienia, tak charakterystycznego dla rolniczego krajobrazu Madery. Niewielkie rozmiary działek, w połączeniu z ukształtowaniem terenu, sprawiają, że mechanizacja jest praktycznie niemożliwa, a większość prac rolniczych wykonywana jest ręcznie.
Obecnie trzcina cukrowa jest uprawiana w małych gospodarstwach, zazwyczaj podzielonych na 5-6 działek (zwykle łączna powierzchnia gospodarstw nie przekracza 5000 mkw.), zajmujących łącznie 172 ha, co odpowiada produkcji około 10 tys. ton, przeznaczonych na produkcję rumu agricole i miodu z trzciny cukrowej.
Specyfika uprawy trzciny cukrowej
Eksploatacja plantacji trzciny cukrowej jest bardzo silnie uzależniona od siły roboczej, bez użycia jakiejkolwiek mechanizacji. Uprawa odbywa się w małych gospodarstwach, ale wydajność z hektara jest bardzo wysoka, sięga 120 ton/ha.
Uprawa wymaga obfitego podlewania w pierwszych fazach rozwoju w cyklu rocznym, co odpowiada niższym opadom deszczu. Pod względem fitosanitarnym należy odnotować tylko jednego szkodnika, nazywany Broca lub Bicho da cana (Sesamia nonagrioides), którego ataki mogą być przyczyną strat w produkcji sięgających nawet 40%.
Zbiór jest niewątpliwie najbardziej bolesnym i pracochłonnym zajęciem. W tym celu konieczne jest najpierw usunięcie liści z trzciny i kolby. Zbiór rozpoczyna się w połowie marca i trwa do maja, w zależności od czynników pogodowych. Trzcina jest przewożona ciężarówkami do destylarni, gdzie jest wyciskana w młynach, a jej sok wykorzystywany do produkcji rumu.
Trzcina cukrowa to roślina należąca do rodzaju Saccharum L., a trzcina cukrowa uprawna, będąca wielogatunkową hybrydą, otrzymała oznaczenie Saccharum spp. Dobór odmian trzciny cukrowej wykorzystywanych do produkcji rumu Madeira uwzględnia szereg czynników, w tym cechy związane z dojrzewaniem, zawartością cukru, wymaganiami glebowymi, odpornością na choroby, wiatry itp. Mimo to wydajność jest bardzo zróżnicowana, od 40 ton/ha na starych plantacjach trzciny cukrowej do 120 ton/ha na plantacjach założonych niedawno.
POJ 2725: bardzo silna trzcina cukrowa, dobrze adaptująca się do różnorodnych gleb, zdolna do zapewnienia dobrych plonów, nawet na glebach najuboższych i najsuchszych. Jej łodygi, o średniej średnicy ok. 3 cm i wysokości około 3-3,5 m mają fioletowy kolor (stąd jej popularna nazwa cana roxa), są bardzo bogate w cukier i mało włókniste, dzięki czemu dobrze nadają się do uprawy przemysłowej.
NCO 310: trzcina, która dobrze adaptuje się do różnorodnych gleb. Uzyskane plony, podobnie jak w poprzednim przypadku, są doskonałe nawet na glebach gorszej jakości. Jej łodygi mają nieco większą średnicę niż u poprzedniej odmiany, mogą osiągać 4 cm, a ich maksymalna wysokość jest również większa niż u odmiany POJ 2725, dochodząca do 4 m. Są białozielone, bardzo soczyste, bogate w cukry i ubogie w błonnik. Jej krzewienie nie jest tak intensywne jak u odmiany POJ 2725, dlatego jej produktywność jest bardzo zbliżona do tej odmiany.
Yuba/Canica: To cienka trzcina o lżejszych łodygach i silnym systemie korzeniowym (sięgającym najgłębszych warstw gleby), odporna na suszę. Dojrzewanie następuje później, a zbiór jest trudniejszy. Sok jest zazwyczaj dobrej jakości. Jej uprawa na Maderze jest nadal kontynuowana ze względu na jej zdolność adaptacji do mniej nawodnionych gleb oraz wysoką jakość soku (guarapa), która nadaje rumowi bardziej charakterystyczny aromat i ceniony smak.
Rum da Madeira
Rum da Madeira to produkt z Oznaczeniem Geograficznym (GI) produkowany w Autonomicznym Regionie Madery, co zostało potwierdzone i scharakteryzowane w Dekrecie Ustawodawczym nr 18/2021/M z 28 lipca 2021.
Region Autonomiczny Madery leży na Oceanie Atlantyckim, między 30° a 33° szerokości geograficznej północnej, 978 km na południowy zachód od Lizbony i około 700 km od wybrzeży Afryki. Obejmuje dwie zamieszkane wyspy: Maderę (740,7 km kw.) i Porto Santo (42,5 km kw.) oraz kilka niezamieszkanych małych wysp (wyspy Desertas i Selvagens).
Obszar geograficzny produkcji Rum da Madeira obejmuje wyspy Madera i Porto Santo. Rum da Madeira musi być pozyskiwany wyłącznie z trzciny cukrowej produkowanej w Regionie Autonomicznym Madery. To jednocześnie jedyny rum rolniczy produkowany w Portugalii.
Madeira Rum jest klasyfikowany jako rum rolniczy (agricole), ponieważ jest uzyskiwany wyłącznie poprzez fermentację alkoholową i destylację soku z trzciny cukrowej. Po ręcznym zbiorze trzciny cukrowej jest ona szybko mielona. Ten czynnik decyduje o jakości produktu końcowego. Przed fermentacją sok jest filtrowany, a powolna fermentacja może trwać kilka dni, w zależności od temperatury otoczenia. Alkohol powstały w wyniku fermentacji, powszechnie znany jest jako wino trzcinowe.
Rum da Madeira może być leżakowany w dębowych beczkach przez okres co najmniej trzech lat. Leżakowanie podlega kontroli IVBAM – zarówno fizycznej na miejscu, jak i administracyjnej – i musi być rejestrowane w księgach. Leżakowany rum da Madeira może mieć oznaczenie roku produkcji, o ile został faktycznie wyprodukowany w całości w danym roku, a następnie leżakowany w dębowych beczkach do momentu butelkowania, lub oznaczenie wieku, o ile leżakowanie odbywa się w dębowych beczkach przez minimalny okres odpowiadający danemu wiekowi.
Biały rum da Madera różni się od innych produktów z tej samej kategorii intensywnością i złożonością aromatyczną, a pod względem zapachu jest mniej neutralny niż jego odpowiedniki. Wyróżnia się typową tropikalnością, świeżością, mineralnością i trwałością.
Starzony rum, leżakowany w dębowych beczkach przez co najmniej trzy lata. wyróżnia się wysokim potencjałem ewolucji, co skutkuje unikalnym i niepowtarzalnym stylem. Pełnowartościowy i o kwaskowatej świeżości, wynikającej z terroir regionu, oferuje szeroką gamę aromatów i smaków, które nabywa poprzez starzenie oksydacyjne. Wyróżnia się strukturą, złożonością aromatyczną, delikatnością i elegancją smaku.
W odniesieniu do dozwolonych praktyk, dozwolone jest dodawanie karmelu w celu dostosowania koloru oraz dodawanie wody, o ile nie zmienia to charakteru produktu.
Na etykietach rumu Madeira można używać następujących tradycyjnych terminów:
Aguardente de cana, aguardente de cana-de-açúcar lub aguardente de cana sacarina – cane spirit, sugar cane spirit lub sacarine cane spirit.
Velho, rum velho lub aguardente velha – Old, old rum lub old spirit – terminy zarezerwowane wyłącznie dla dojrzałego rumu.
Na etykietach rumu Madeira mogą pojawiać się oznaczenia wieku, pod warunkiem że jego leżakowanie odbywa się w dębowych beczkach przez minimalny okres odpowiadający danemu wiekowi. W przypadku mieszanki o różnym wieku, cały rum w butelce musi być leżakowany co najmniej przez okres odpowiadający danemu wiekowi. Dozwolone oznaczenia wieku to:
3 lata;
6 lat lub Reserve;
9 lat;
12 lat lub Old Reserve;
15 lat lub Special Reserve;
18 lat lub Superior Reserve;
21 lat lub Grand Reserve;
25 lat lub inne oznaczenie wyższego wieku zatwierdzone przez IVBAM, powiązane lub w inny sposób powiązane z terminem Premium Grand Reserve.
Jeśli na etykiecie rumu Madeira znajduje się rok produkcji, oznacza to, że rum został wyprodukowany w tym roku, a następnie leżakowany w dębowych beczkach przez co najmniej trzy lata do momentu butelkowania.
Ze względu na status oznaczenia geograficznego Rum da Madeira podlega rygorystycznemu procesowi certyfikacji, którego celem jest z jednej strony zapewnienie wysokich standardów jakości i zgodności z prawnie określonymi specyfikacjami tego tradycyjnego produktu, a z drugiej strony zagwarantowanie jego autentyczności, chroniąc w ten sposób uzasadnione interesy konsumentów.
Wszyscy przedsiębiorcy, którzy zamierzają produkować rum da Madeira, muszą być zarejestrowani w IVBAM, a jednocześnie wszystkie wprowadzane do obrotu rumy Madeira muszą przejść proces certyfikacji przed wprowadzeniem na rynek. Ma to na celu zapewnienie, że każda partia wprowadzanego do obrotu rumu spełnia wymagane specyfikacje.
Proces certyfikacji jest przekrojowy dla całego procesu produkcji, który obejmuje szereg kontroli przeprowadzanych przez IVBAM jako jednostkę certyfikującą (nie tylko o charakterze administracyjnym, ale także fizycznym poprzez kontrole na miejscu u producenta), od trzciny cukrowej do finalnego produktu butelkowanego, przechodząc również przez wszystkie etapy pośrednie, czyli proces starzenia.
IVBAM to Instytut Wina, Haftu i Rękodzieła Madery (Instituto do Vinho, do Bordado e do Artesanato da Madeira). Został utworzony w czerwcu 2006 roku w wyniku połączenia Instytutu Wina Madery (IVM) z Instytutem Haftu, Tkanin i Rękodzieła Madery (IBTAM).
W zakresie jego kompetencji jest wydawanie certyfikatów jakości dla wina, haftu i napojów spirytusowych z Madery, a także odpowiedzialność za promocję i marketing tych produktów, zarówno na rynku krajowym, jak i zagranicznym. Przed wprowadzeniem na rynek rum z Madery poddawany jest ścisłej kontroli jakości, której zwieńczeniem jest certyfikat GI Rum da Madeira przyznawany przez IVBAM.
Statystyki
W 2025 roku ilość trzciny cukrowej przetworzonej wyłącznie na produkcję rumu z Madery wyniosła 6895 ton, co odpowiadało ilości rumu w 100% objętości 2975 hektolitrów. Zgodnie z poniższą tabelą, największą ilość butelkowanego rumu odnotowano w kategorii rumu naturalnego (białego), wynoszącej ok. 4433 hektolitrów (około 84,3% całej butelkowanej produkcji rumu da Madeira).
Wielkość produkcji Rum da Madeira
| Rok produkcji | Wielkość produkcji (hl at 100 % vol.) |
| 2012 | 1631,7 |
| 2013 | 1830,0 |
| 2014 | 2207,4 |
| 2015 | 2755,3 |
| 2016 | 3273,2 |
| 2017 | 3355,6 |
| 2018 | 3311,7 |
| 2019 | 3272,2 |
| 2020 | 3630,5 |
| 2021 | 3286,0 |
| 2022 | 3542,0 |
| 2023 | 3141,0 |
| 2024 | 3580 |
| 2025 | 2975 |
Producenci rumu z Madery
Abel Fernandes, Lda.
Firma Abel Fernandes, z siedzibą w Porto da Cruz, na północy Madery, produkuje rum od 1982 roku. Ta tradycyjna destylarnia jest najmniejszą destylarnią na Maderze, której głównym produktem jest leżakowany rum z Madery. W swoim magazynie ma dziesiątki beczek o pojemności ponad 600 l (nabytych od firmy winiarskiej z Madery), w których przechowywane są rumy leżakowane przez 15, 18, 21 i 24 lata. Im starszy rum, tym bardziej złożony jest jego kolor, aromat i smak, dlatego firma z niecierpliwością oczekuje najlepszego momentu na sprzedaż swoich mieszanek leżakowanego rumu, znanych również jako „Aguardente Velha”.
Adres: R. N. Sra. Guadalupe 102, 9225-051 Porto da Cruz, Machico
Telefon: +351 291 562 151
E-mail: abel.fernandes.lda@gmail.com
GPS: 32º 77’ 11.96” N 16º 82’ 91.98” W
Engenho Novo da Madeira, Lda.
Engenho Novo da Madeira to młoda firma, która produkuje rum pod marką William Hinton. Firma została założona w 2006 roku przez jednego ze spadkobierców rodziny Hinton, właścicieli największej wówczas fabryki przetwórstwa trzciny cukrowej w Europie – fabryki Torreão – po której odziedziczyła zabytkowy alembik kolumnowy, z którego do dziś wyrabia rum. Pod przywództwem nowego pokolenia przedsiębiorców, historyczne dziedzictwo marki Hinton odrodziło się, a produkcja rumu Madeira stała się jej głównym celem. Kierując się polityką doceniania produktu i jego korzeni, rum William Hinton jest dziś ważnym punktem odniesienia, a jego produkty są obecne na ponad dwudziestu rynkach międzynarodowych. Doświadczenie, autentyczność, innowacyjność i transparentność komunikacji to niektóre z wartości, które determinują sposób działania marki William Hinton. W 2018 roku marka otrzymała nagrodę Portugalski Produkt Roku na najbardziej prestiżowych targach alkoholi w Portugalii, Lisbon Bar Show.
Adres: Parque Empresarial da Calheta, Lote, 30/53, 9370-250 Estreito da Calheta
Telefon: +351 291 822 767
E-mail: geral@enmadeira.com
Adres URL: www.enmadeira.com
GPS: 32° 74’ 71,99” N 17° 19’ 48,79” W
Florentino Izildo de Gouveia Ferreira – O Reizinho
Założony w 1982 roku przez właściciela, Florentino Izildo Gouveia Ferreira, młyn O Reizinho (Mały Król) zaczynał od tradycyjnej praktyki mielenia i produkcji domowego rumu. Dziś firma produkuje likiery, rumy i inne alkohole. Rum O Reizinho zdobył wiele nagród na szczeblu krajowym i międzynarodowym, w tym złoty medal na World Rum Awards w 2019 roku oraz dwa złote medale na China Wine & Spirits Awards w 2020 roku, a w latach 2021-2023 kilka medali we Francji i Włoszech. Jest sprzedawany na Maderze, w Anglii, Francji, Niemczech, Włoszech i USA. W 2025 roku zdobył złoty medal w konkursie Warsaw Spirits Competition.
Adres: Rua da Levadinha 1, 9100-213 Gaula, Santa Cruz
Telefon: +351 966 992 731
E-mail: oreizinho1900@gmail.com
GPS: 32º 67’ 98,39” N 16º 80’ 82,70” W
J. Faria & Filhos, Lda. – Engenhos do Norte
Położona w urokliwej miejscowości Porto da Cruz, na północnym wybrzeżu Madery, destylarnia Engenhos do Norte wyróżnia się jako jeden z trzech zabytkowych młynów w regionie, które wciąż działają. Wybudowana w 1927 roku, destylarnia podtrzymuje tradycję produkcji rumu Madeira Agricole, wykorzystując maszyny z tamtych czasów i będąc jedyną w Europie, która wykorzystuje parę jako siłę napędową. Marki Branca i 970 szczycą się reputacją najstarszych i najczęściej nagradzanych, będąc ikonami dziedzictwa Madery. Od 2015 roku destylarnia Engenhos do Norte zyskała międzynarodowe uznanie, zdobywając łącznie 31 medali w prestiżowych konkursach. Godziny zwiedzania: poniedziałek – piątek: 9:00 – 16:00 i sobota: 9:00 – 17:00
Adres: Rua do Cais 6, 9225-050 Porto da Cruz, Machico
Telefon: J. Faria Filhos +(351) 291 742935 I Engenhos do Norte +351 291 563 346
E-mail: jfariafilhos@gmail.com
Adres URL: www.engenhosdonorte.com
GPS: 32° 77’ 42,62” N 16° 82’ 80,73” W
Sociedade dos Engenhos da Calheta, Lda.
Podróżowanie śladami cukrowniczej przeszłości archipelagu Madery jest w pewnym sensie synonimem poznawania historii mieszkańców tej wyspy. Engenho da Calheta jest ikonicznym świadectwem tego dziedzictwa. Dlatego też jest to wzbogacająca wizyta, którą warto uwzględnić w każdym planie podróży po zachodnim wybrzeżu wyspy.
Sociedade dos Engenhos da Calheta powstała w okresie intensywnego rozwoju przemysłu. Okres ten, przypadający na koniec XIX i początek XX wieku, można określić jako drugi cykl produkcji cukru z Madery (produktu znanego niegdyś jako „białe złoto”).
Engenho da Calheta, istniejąca od ponad pół wieku, jest jedną z najstarszych fabryk trzciny cukrowej na wyspie. W tym zakładzie produkowany jest znany na całym świecie rum rolniczy z Madery, uzyskiwany w procesie kontrolowanej fermentacji i starannej destylacji, a także niepowtarzalny miód z trzciny cukrowej, wytwarzany przez gotowanie na parze garapy.
Engenho da Calheta, położony w sercu wioski Calheta, to autentyczne żywe muzeum. Młyn działa raz w roku, zazwyczaj po świętach wielkanocnych. To wyjątkowa okazja, by cofnąć się w czasie.
Przez cały rok można również odwiedzić małe muzeum, które prezentuje różne etapy procesu produkcji, a także skosztować i kupić rum, tradycyjne aguardente, likiery wytwarzane z rumu rolniczego z Madery, takie jak tradycyjna poncha, podawane z ciastem miodowym z trzciny cukrowej i ciasteczkami.
Zwiedzanie: od 10:00 do 18:30
Adres: Av. D. Manuel I 29. 9370-135 Calheta
Telefon: +351 291 822 118
E-mail: engenhosdacalheta@sapo.pt
Facebook: www.facebook.com/sociedadedosengenhosdacalheta
GPS: 32º 72’ 24.28” N 17º 17’ 96.56” W
Vinha Alta, Lda
VA Spirits to najnowsza destylarnia na Maderze. Specjalizuje się w produkcji regionalnych brandy owocowych, a także produkuje rumy. Świeży sok z trzciny cukrowej jest fermentowany w małych partiach przy użyciu opatentowanych drożdży, izolowanych z winorośli cabernet sauvignon, co nadaje mu szczególny profil aromatyczny. Fermentacja odbywa się z użyciem nierozcieńczonego soku, co skutkuje powstaniem win z trzciny cukrowej o wysokiej zawartości alkoholu, która wzmacnia ekstrakcję aromatyczną. Po pierwszej destylacji rumy są ponownie destylowane w hybrydowym alembiku, wyprodukowanym przez Carl Stillsmiths, specjalnie dla VA Spirits. Rum dojrzewa powoli w beczkach po winie malvasia madeira w magazynie położonym na zimnych wzgórzach Canhas, ponad 500 m n.p.m.
Adres: Estrada do Livramento, Lev. Do Poiso, 167, 9360-307 Canhas
Telefon: +351 291 609 499
E-mail: info@vaspirits.pt
URL: https://vaspirits.pt
GPS: 32,707844 (N); -17,114712 (W)
