To relacja z winiarskiej podróży, jaką odbyli autorzy w 2015 roku – Matthew Horkey i Charine Tan – po o winnicach Turcji, Armenii i Gruzji. Jak wiadomo, Kaukaz jest kolebką winiarstwa, udomowiono w tym regionie winogrona ok. 8000 lat temu. To stąd Fenicjanie, a po nich Grecy, rozprzestrzenili po całym antycznym świecie kulturę picia wina. Trudno dziś ustalić, czy winiarstwo narodziło się na terenie dzisiejszej: Gruzji, Armenii, Turcji czy Iranu, gdyż w tym regionie archeologowie odnajdują ślady winnic z podobnego okresu, a granice, rzecz jasna, przebiegały wtedy inaczej niż dziś.
Autorzy książki mocno przesadzają, że na temat winiarstwa w regionie Kaukazu brakuje informacji, i ich nieskromności lub ignorancji przypisać należy, że czują się pionierami jeśli chodzi o opisywanie win i tradycji winiarskich w bliskiej Azji. A efekt ich pracy jest cenny jako uzupełnienie wielu innych źródeł, ale daleki od pełnego obrazu winiarstwa w tej części świata. Ciekawy jest zwłaszcza rozdział dotyczący Turcji. Kraj jest czwartym największym na świecie producentem winogron, w większości jednak przeznaczane są do konsumpcji w formie deserowej lub rodzynek. Ustawodawstwo i polityka fiskalna nie sprzyjają rozwojowi winiarstwa, nie ma szlaków winiarskich, nie ma tradycji degustowania win. Dominujący islam powoduje, że produkcję wina (wiele zakładów i winnic jest państwowych) traktuje się jak coś wstydliwego. Oczywiście zupełnie inaczej wygląda sytuacja w Armenii i Gruzji, w krajach, które są dumne ze swoich winiarskich tradycji. W Armenii rzadko jednak powstają wielkie wina, duża część jest destylowana na brandy. Gruzja, z tradycją naturalnej fermentacji winogron w kvevri, dla miłośników wina jest prawdziwym rajem – wielość endemicznych odmian, szlak enoturystyczny przez cały kraj i ogromna liczba winebarów.
Autorzy przedstawiają najważniejsze szczepy, kulturę winiarską każdego kraju, a także wybrane przez nich butelki. Każdy region podsumowuje rozmowa z przedstawicielem lokalnego winiarstwa.
