Ponure kamienne gmaszyska pokryte czarnym grzybem, częściowo popadające w ruinę, leżą przy północnym wyjeździe z Dufftown, sąsiadując z destylarniami Balvenie i Kininvie oraz małą stacją kolejową. Smutno sterczy samotna pagoda nad dawną słodownią, a cały kompleks fabryczny jest ogromny. Właścicielem zabudowań dawnej destylarni Convalmore jest dziś William Grant i wykorzystuje je jako dodatkowe magazyny dla whisky Glenfiddich i Balvenie, jednak właścicielem marki jest Diageo. Tyle, że trudno spodziewać się jakichkolwiek kolejnych oficjalnych wypustów, co najwyżej jeszcze kilka butelkowań u niezależnych dystrybutorów.
Convalmore powstało 1893 jako inwestycja spółki Convalmore-Glenlivet Distillery Company. W 1904 roku gorzelnię kupiła firma blendująca whisky (m.in. Black & White), W & P Lowrie & Co., a następnie James Buchanan, kolejny znany blender. W 1909 roku wybuchł pożar, po którym destylarnię przebudowano. Przez pewien czas eksperymentowano z destylacją ciągłą whisky w kolumnie Coffeya, ale po kilku latach zaprzestano tego i wrócono do tradycyjnej produkcji w parach alembików. Zamknięta w latach II wojny światowej, była miejscem koszarowania wojska. Po wojnie wznowiła działalność, zamknięta w 1985 roku. Dwa lata później sprzedana do United Distillers, czyli dzisiejszego Diageo, które nie kontynuowało działalności destylarni. Wyszły natomiast kilka oficjalnych edycji single malt whisky Convalmore wypuszczonych przez Diageo: 28YO, 36 YO 1977 (butelkowanie 2013), 24 YO 1978 (w serii Rare Malts). Inne edycje tej whisky to m.in.: Convalmore 32 YO a następnie 40YO 1975 Gordon & MacPhail (butelkowanie 2007 i 2015), Convalmore 1981 i 1984 Gordon & MacPhail (w serii Connoisseurs Choice).
