Chyba najlepsza książka o koniaku opublikowana w języku angielskim. Pozornie niewielka, tylko nieco ponad 200 stron, ale zadrukowana gęsto i pozbawiona ilustracji, w efekcie jest znacznie bogatsza niż znana polskiemu czytelnikowi „Wielka księga koniaków” Gilberta Delosa. Brytyjczyk Nicolas Faith od wielu lat zajmuje się koniakiem i brandy, jest autorem kilku znakomitych publikacji, jak „Pocket Guide To Cognac & Other Brandies”, „Classic Brandy” czy potężnego albumowego wydania „Cognac”, którego zresztą obecna książka jest w dużym stopniu zaktualizowaną kontynuacją. Dodać można, że Faith ma na koncie także inne książki na temat mocnych alkoholi, choćby biografię „The Bronfmans. The Rise and Fall of the House of Seagram”.
Autor jest typem skrupulatnego badacza, który czas dzieli między archiwa i biblioteki a podróże. Spędził dużo czasu w regionie Charente, zna producentów i technologię wytwarzania koniaku, ale jego wielką pasję jest historia, siłą rzeczy zatem jego prace idą w kierunku szczegółowej relacji dotyczącej poszczególnych domów koniakowych, w tym także koligacji rodzinnych, zmieniających się warunków ekonomicznych, prawnych i politycznych. Jego książka uzmysławia konsumentowi koniaku, jak silnie trunek ten związany jest nie tylko z historią Francji, lecz także relacji francusko-brytyjskich. Faith pisze też o zmieniającej się technologii produkcji, o skutkach jakie w XIX wieku wywołała plaga filoksery – zarówno finansowych, jak i agrarnych, o koniakowym biznesie – fuzjach, bankructwach, zmieniających się udziałach w rynku, areałach upraw, skali produkcji. Ta drobiazgowość, także w odnotowywaniu małżeństw między właścicielami domów koniakowych, jest nieco mecząca, ale daje niezwykle bogate tło historyczne i obyczajowe. Faith zresztą wiele uwagi poświęca ludziom, często dość złośliwie kreśląc ich sylwetki. Imponuje bogactwem dokumentów, które wykorzystał przy pisaniu monografii.
Najsłabszą częścią tej książki jest przegląd współcześnie działających domów koniakowych – bardzo pobieżny i niepełny, niemal całkowicie pomijający małych wytwórców. Brakuje też tego, czego zwykle szuka czytelnik tego typu książek, a więc informacji o tym jak smakują poszczególne koniaki, not degustacyjnych, porad, przeglądu marek. Można odnieść wrażenie, że autor zna doskonale temat, ale sam w koniaku nie gustuje. Nie jest to prawdą, gdyż w innych swoich książkach wielokrotnie ze znawstwem pisał także o organoleptycznych właściwościach królewskiego trunku. Dlatego liczę, że spod jego pióra wyjdzie niedługo naprawdę wielka, ilustrowana księga o historii i teraźniejszości najbardziej cenionego destylatu z wina.
