Miltonduff to destylarnia ze Speyside, należąca obecnie do koncernu Pernod Ricard. Mimo dość dużej produkcji (5,8 mln l whisky rocznie) Miltonduff rzadko występuje butelkowana jako single malt, zdecydowana większość produkcji trafia do blendów Ballantine’s. Firmę założyli w 1824 roku Andrew Peary i Robert Bain nad źródłem wody Black Burn, w miejscu gdzie dawniej stał młyn, a wcześniej jeszcze klasztorny browar. W 1866 roku właścicielem został William Stuart, do którego wkrótce dołączył wspólnik, Thomas Yool. W 1936 roku kupił ją kanadyjski potentat branży alkoholowej, Hiram Walker. Wówczas też zmienił się styl whisky z Miltonduff, która wcześniej była trzykrotnie destylowana. Kolejne zmiany własnościowe nastąpiły najpierw w 1992 roku, kiedy destylarnię przejęła grupa Allied Domecq, następnie w 2005 roku – właścicielem została amerykańska Fortune Brands Inc., należąca do Pernod Ricard. Wyposażenie destylarni to: kadź zacierna o pojemności ośmiu ton, szesnaście kadzi fermentacyjnych i trzy pary alembików. Fermentacja trwa 56 godzin. Produkowany tu spirytus ma słodkie, kwiatowo-cytrusowe aromaty i dlatego jest tak ceniony jako składnik Ballantine’sa.
Najważniejszą edycją whisky single malt z Milonduff była wypuszczona w 2017 roku wersja Ballantine’s 15YO Miltonduff (w taki sposób zaprezentowano także dwie inne destylarnie, które stanowią trzon blendu Pernod Ricard – Glentauchers i Glenburgie). Nieliczne dostępne na rynku butelki single malt pochodzą głównie ze zbiorów Gordon & MacPhail – np. 10- i 15-letnie. Dostępna jest też osiemnastoletnia wersja Cask Strength o mocy 51,3%, wydana w kolekcji Chivas Brothers Edition (butelkowana w 2009 roku) oraz dziewiętnastoletnia wersja Single Cask o mocy 48,1%, wydana w kolekcji The Distillery Reserve Collection (butelkowana w 2017 roku). W latach 1964-2005 produkowano tu także single malt whisky o nazwie Mosstowie, destylowaną w specjalnie dla niej zainstalowanej parze alembików typu Lomond Stills. Dziś ten trunek jest trudno dostępny i tylko u niezależnych dystrybutorów, jak Gordon & MacPhail czy Blackadder (np. edycja z 1976 roku, 53,5%).
