Jeden z najstarszych tradycyjnych alkoholi Japonii i uważa się go za bezpośredniego przodka współczesnego sake. Jest to mętny, niefiltrowany napój fermentowany z ryżu, wody, koji i drożdży, przypominający wyglądem gęstą zawiesinę. Nie przechodzi procesu filtracji, dlatego zawiera drobiny ryżu i ma znacznie bardziej kremową konsystencję niż sake.
Historia doburoku sięga okresu Yayoi (ok. III wieku p.n.e. – III wieku n.e.), kiedy do Japonii dotarła uprawa ryżu. Początkowo był to alkohol przygotowywany w gospodarstwach domowych i świątyniach shintō. Przez wieki wykorzystywano go przede wszystkim podczas ceremonii religijnych shintō, gdzie składano go w darze duchom i bóstwom zwanym kami jako podziękowanie za zbiory ryżu oraz prośbę o pomyślność. W średniowieczu praktycznie każda wieś miała własną recepturę, a produkcja była powszechna. Dopiero w epoce Meiji (od 1868 roku) państwo wprowadziło monopol podatkowy na produkcję alkoholu. Domowe warzenie doburoku zostało zakazane i do dziś w Japonii obowiązuje zakaz produkcji tego trunku bez odpowiedniej licencji.
Obecnie doburoku mogą legalnie produkować jedynie licencjonowane browary, niektóre gospodarstwa rolne oraz świątynie posiadające specjalne zezwolenia. W wielu miejscowościach odbywają się festiwale doburoku (Doburoku Matsuri), podczas których serwowane są lokalne wersje tego napoju, często przygotowywane według receptur liczących kilkaset lat.
Produkcja doburoku jest znacznie prostsza niż produkcja sake. Wypolerowany ryż jest gotowany na parze, a następnie miesza się go z wodą, pleśnią koji oraz drożdżami sake. Koji rozkłada skrobię zawartą w ryżu na cukry fermentujące, dzięki czemu alkohol powstaje w procesie równoczesnego scukrzania i fermentacji, charakterystycznym dla japońskich napojów ryżowych. Fermentacja trwa zwykle od jednego do trzech tygodni. Po jej zakończeniu napój nie jest prasowany ani filtrowany, lecz trafia bezpośrednio do butelek. Z tego powodu zawiera znaczne ilości ryżowego osadu, a przed podaniem często wymaga delikatnego wymieszania. Zawartość alkoholu wynosi najczęściej od 10% do 16%, choć spotyka się również mocniejsze wersje.
Doburoku ma bardzo charakterystyczny profil sensoryczny. Aromat jest intensywnie ryżowy, z nutami świeżo ugotowanego ryżu, ryżowego ciasta mochi, jogurtu, kefiru, drożdży i mlecznych produktów fermentowanych. Często pojawiają się także akcenty banana, melona, gruszki, kwiatów. W smaku jest wyraźnie kremowe, pełne i lekko słodkie, z wyczuwalną kwasowością przypominającą jogurt naturalny. Drobiny ryżu nadają mu gęstą, niemal deserową teksturę, a finisz pozostaje świeży i lekko zbożowy.
Doburoku bywa porównywane do koreańskiego makgeolli, jednak istnieją między nimi istotne różnice. Makgeolli zwykle zawiera mniej alkoholu (6-8%), często jest dosładzane i rozcieńczane wodą po fermentacji, podczas gdy doburoku zachowuje naturalną moc i nie jest rozcieńczane. W efekcie japoński trunek jest bardziej skoncentrowany, bogatszy w smaku i wyraźniej eksponuje aromaty ryżu oraz koji.
W ostatnich latach doburoku przeżywa renesans. Coraz więcej niewielkich japońskich producentów eksperymentuje z odmianami ryżu, szczepami koji i długością fermentacji, tworząc wersje wytrawne, musujące lub dojrzewające przez krótki czas. Jednocześnie pozostaje ono ważnym elementem kultury ludowej Japonii i symbolem najstarszych tradycji produkcji alkoholu w tym kraju.
