Robione w części ze słodkich batatów imuge to alkohol niemal niewidoczny w historii oficjalnej, a jednocześnie głęboko zakorzeniony w codziennym życiu dawnych mieszkańców wysp Ryūkyū. Jeśli awamori było trunkiem elit i dworu królewskiego, imuge należało do ludu.
W czasach Królestwa Ryūkyū produkcja alkoholu była ściśle kontrolowana. Awamori destylowano wyłącznie w licencjonowanych warsztatach i trafiało ono głównie do arystokracji oraz na potrzeby dyplomacji. Tymczasem imuge było domowym destylatem, tworzonym z dostępnych surowców, przede wszystkim słodkich ziemniaków. Wytwarzanym często bez wiedzy technologicznej, doświadczenie i receptury przekazywano z pokolenia na pokolenie. Do fermentacji wykorzystywano koji, podobnie jak w awamori, ale kluczową rolę odgrywały bataty oraz często brązowy cukier trzcinowy. Współczesne rekonstrukcje wskazują, że proces obejmował nawet trzeci etap fermentacji, właśnie dzięki dodatkowi cukru, co czyni ten trunek unikatowym w skali Japonii. Ten świat zniknął niemal całkowicie pod koniec XIX wieku. Wraz z włączeniem Okinawy do Japonii i wprowadzeniem nowoczesnych przepisów podatkowych, domowa produkcja alkoholu została zakazana. Imuge – jako trunek nieformalny – przestało istnieć. Na ponad sto lat zniknęło z praktyki i pamięci, stając się „fantomowym alkoholem” historii Okinawy. Historii tego trunku poświęcona jest strona w języku japońskim: www.imuge.info.
Smak imuge był zapewne tak różnorodny, jak wyspy, na których powstawał. Nie istniał jeden wzorzec. W XXI wieku pojawiła się próba odtworzenia dawnej tradycji. W 2016 roku kilka destylarni z Okinawy wraz z instytucjami badawczymi rozpoczęło projekt, którego celem było przywrócenie imuge jako nowoczesnego produktu. Współczesne interpretacje sugerują profil aromatyczny łączący nuty świeżych i gotowanych batatów, lekkiej cytrusowości, fermentacyjnej kwasowości, a czasem także nut kwiatowych i owocowych.
Współczesne podejście do Imuge ma również wymiar lokalny i ekonomiczny. Produkcja opiera się wyłącznie na surowcach z Okinawy, a jej rozwój ma wspierać rolnictwo (uprawę batatów i trzciny cukrowej) oraz lokalną tożsamość regionu.
Produkcja imuge jest jeszcze bardzo ograniczona i skupiona wokół kilku producentów na Okinawie. Są to: Seifuku Shuzo, Taragawa, Kumejima no Kumesen, Nakijin Shuzo i Higashuzo.
Zanpa Imuge (25%)
Produkowane w Higashuzo. Głowny surowiec to bataty imo, ryż z czarnym koji i czarny cukier kokutō. Fermentacja jest tu trzykrotna, najpierw ryż z koji, potem dodawane są bataty, a na koniec jeszcze drożdże dostają do przerobienia trzcinowy cukier. Destylacja a alembiku do awamori. Przyjemny słodki aromat, nutka lakieru i ziemistość. W smaku miód, woda miodowa. Słodki, miodowy finisz. Wydaje się, że cukier zdominował charakter tego alkoholu.
26/24/23/7=80
