Stara marka armaniaku, nazwana jak otoczone murami warowne średniowieczne miasteczko, zwane małym Carcassonne. Mała rodzinna destylarnia powstała w 1837 roku, założona przez Hippolyte Papeloreya. Sam zbudował prosty aparat do destylacji, początkowo też przerabiał własne oraz sąsiadów winogrona, a alkohol odsprzedawał w beczkach. W 1895 roku, po prawie sześćdziesięciu latach, przekazał firmę synowi, Gabrielowi. Rok później syn kupił posiadłość ziemską Château de Larressingle z małym zameczkiem z 1250 roku. Jako pierwszy producent armaniaku na początku XX wieku zaczął sprzedawać swój trunek we własnych butelkach. Początek XX wieku to także budowa eksportu – m.in. do Skandynawii i USA. Do rodziny należały winnice w regionach Bas Armagnac i Ténarèze. Z nich zestawiano własne armaniaki. Wino destylowano dwukrotnie w małych, opalanych drewnem miedzianych kotłach, o nietypowym prostokątnym kształcie. Ostatni w rodzinnym biznesie Arnaud Papelorey w 2008 roku odsprzedał biznes funduszowi inwestycyjnemu H Parters W&S, produkcję przeniesiono do Condom. Arnauld zmarł w 2023 roku. Obecnie właścicielem marki jest grupa Mandracore, a armaniak jest destylowany i kupażowany w ich dużym zakładzie Samalens. Winogrona są skupowane od lokalnych winiarzy. Dawna destylarnia i magazyny już nie istnieją, pozostało trochę starych Vintage z lat 70. i 80. oraz marka. Trzon oferty to kupaże: VS, VSOP, Napoleon i XO. Produkowany jest też floc de Gascogne Larressingle – biały z ugni blanc i różowy z mieszanki cabernet i merlot.
Larressingle VSOP spędza w dębie minimum osiem lat, a XO jest mieszanką destylatów w wieku 15-20 lat. Ciemny kolor, w aromacie: wanilia, rodzynki, suszone morele, dębina, stara spiżarnia, w ustach smak cierpki, wytrawny, nadal czuć bakalie, ale dominuje dębina, a finisz jest wręcz gorzki. Najmłodszy i najmniej udany jest Larressingle Napoleon – w aromacie głównie rodzynki, smak lekki, poza rodzynkami – tytoń.
