Książka pisana w 1967 roku, kiedy na rynku królowały whisky blendowane, zawartość alkoholu Szkoci zamieszczali w jednostkach Proof, ale inaczej mierzonych niż w USA (70 Proof = 40 Vol.), a whisky single malt były niemal wyłącznie rarytasami oferowanymi przez niezależne firmy butelkujące. Inaczej wyglądała mapa whisky, jedne destylarnie wciąż działały, innych jeszcze nie było w planach. Większość destylarni sama słodowała jęczmień, a spora część alembików ogrzewana była węglem. Nie było żadnych poradników dotyczących degustowania whisky, nie było not degustacyjnych, nie było rynku na whisky słodowe. Zapiski emerytowanego profesora Uniwersytetu w Londynie mają charakter amatorski. Zebrał on informacje o destylarniach oraz własne notatki dotyczące smaku poszczególnych whisky, te jednak są subiektywnymi wrażeniami, jakże odległymi od dzisiejszych rozbudowanych not z degustacji. Jednocześnie autor jest wielkim entuzjastą nie tylko whisky, ale wszystkiego, co Szkockie, do tego stopnia, że uważa np., że zły wpływ na smak trunku ma rezygnacja z korzystania w branży whisky jęczmienia z Highland, mimo iż ten dawał mało cukru i słabo sprawdzał się w fermentacji.
W rozdziale o przyszłości whisky autor utyskuje, że jakość whisky ulega takiemu pogorszeniu, że coraz częściej trzeba ją pić z lemoniadą, co nie wróży dobrze narodowemu trunkowi Szkotów. Jakże to się zmieniło, jakość dziś jest absolutnie najważniejsza w branży whisky.
Warto mieć tą książkę, bez względu na to jak wielkie zmiany zaszły w świecie whisky. Profesor McDowall malowniczo potrafił opisać destylarnie, ich historię, ich styl. Jego „The Whiskies of Scotland” to w jakimś sensie kontynuacja pionierskiej pracy Alfreda Bernarda i jego „The Whisky Distilleries of Scotland” z 1887 roku, czyli z czasów, kiedy nie było jeszcze nawet marki Glenfiddich.
Trzecie wydanie z 1975 roku zawiera niewielki suplement, w którym autor przedstawił kilka nowo powstałych w tamtym okresie destylarni.
