Położona w dolinie, dawna destylarnia whisky w Forres w Speyside, dziś robi nieco smutne wrażenie. Czas się tu zatrzymał 16 marca 1983 roku, kiedy napełniono ostatnią beczkę, wtedy destylarnia została zamknięta, a wszystko, co można oglądać wewnątrz pozostało niezmienione od tamtego czasu. Budynki są obecnie własnością organizacji Historic Environment Scotland, od 1988 roku działa tu muzeum. Marka należy do Diageo, które ma jeszcze w zapasach pojedyncze beczki z whisky Dallas Dhu, podobnie jak kilku niezależnych bottlerów.
Destylarnia powstała w 1899 roku, jej założycielem był Alexander Edward. Nazwa po gaelicku oznacza Dolinę Czarnej Wody. Piękne pagodowe dachy słodowni projektował Charles C. Doig. Pierwotnie nazywała się Dallasmore. Pierwszą beczkę napełniono 3 czerwca 1899 roku. Źródłem wody pierwotnie było Altyre Burn, potem Blair’s Burn. Kilkakrotnie była zamykana, raz zniszczona przez pożar, kilkakrotnie też zmieniała właścicieli. Produkowała słodowe whisky m.in. na potrzeby popularnego na początku XX wieku blendu Roderick Dhu (jej właścicielem na początku XX wieku została firma Wright & Greig Ltd, w tamtych czasach znany blender z Glasgow, wtedy zmieniono nazwę na Dallas Dhu). Przerwała działalność w 1983 roku z powodu problemów z zaopatrzeniem w wodę.
Pojedyncze whisky single malt z Dallas Dhu wciąż można trafić u niezależnych bottlerów, jak Murray McDavid, Cadenhead’s, Signatory czy Gordon & MacPhail. Była także edycja z kolekcji The Rare Malts – Dallas Dhu 24YO z 1970 roku. Oficjalne stare butelkowania z destylarni sprzedawane są na aukcjach. W muzeum można kupić specjalną edycję blendu Roderick Dhu.
Zwiedzanie obejmuje wszystkie dawne budynki. Trasę zaczyna się od słodowni, która pracowała do 1968 roku. Potem jest stara suszarnia słodu, kadzie zacierne, kadzie fermentacyjne, dwa alembiki, urządzenia do odbioru spirytusu, do napełniania beczek i stara leżakownia. Potężna miedziana kadź zacierna pochodzi z lat 70. XX wieku. Sześć kadzi fermentacyjnych zbudowano z sosny oregońskiej, cztery pochodzą z pierwszych lat działalności destylarni, dwie dodano w 1964 roku. Jest tu jedna para alembików. Do 1972 roku były opalane węglem. Trzy razy były wymieniane – w 1920, 1939 i 1960 roku. Chłodnice alembików umieszczone są w wielkich kadziach na zewnątrz budynku, kiedyś wypełnionych zimną wodą.
