Albertus Magnus, znany w Polsce jako Albert Wielki, był jednym z najwybitniejszych uczonych średniowiecznej Europy. Żył w latach ok. 1200-1280, należał do zakonu dominikanów, wykładał teologię i filozofię, a jego zainteresowania obejmowały również przyrodę, minerały, rośliny oraz procesy zachodzące w materii. W historii destylacji interesuje nas przede wszystkim dlatego, że w tradycji związanej z jego nazwiskiem pojawiają się wzmianki o aqua ardens, czyli „wodzie ognistej”. Jej szczególną właściwością było to, że po zbliżeniu płomienia mogła się zapalić. Dla średniowiecznych obserwatorów stanowiło to niezwykłe zjawisko: ciecz przypominająca wodę zachowywała się jak paliwo. Recipe serpentinam quam distillabis per alembicum velud aqua ardens exibit: etiam misce vino aut cui vis. et accenditur si appropinquas ei candelam – zapala się, gdy zbliżysz do niej świecę, pisał Albertus Magnus. Świadczyłoby to o tym, że mnich był w stanie uzyskać destylat o mocy zapewne powyżej 50%.
W opracowaniach poświęconych historii grappy i europejskiej sztuki destylacji można znaleźć informację, że Albertowi Wielkiemu przypisywano opis destylatu winnego tak lekkiego, iż miał unosić się na oliwie z oliwek.
W traktacie „De mineralibus” zajmował się między innymi powstawaniem minerałów i metali, a także możliwością ich sztucznego otrzymywania. Rozważał granice alchemii, zastanawiał się, czy działania człowieka mogą rzeczywiście odtworzyć procesy natury, czy też prowadzą jedynie do uzyskania substancji podobnych z wyglądu do naturalnych. Przypisywano mu też autorstwo „Liber aggregationis”, księgi dotyczącej właściwości ziół, kamieni i zwierząt, w której znalazły się receptury, opisy niezwykłych zjawisk i praktyczne instrukcje, które miały przekazywać wiedzę tajemną. W takich kompilacjach pojawiały się również przepisy związane z wodą ognistą. Współcześni badacze uznają jednak, że nie były to autentyczne teksty Alberta Magnusa, a jedynie późniejsze kompilacje różnych źródeł.