Duża destylarnia w typowym dla XIX wieku stylu architektonicznym (zaprojektował ją Charles Doig), zbudowana z jasnego granitu, z pagodą nad dawną słodownią, z charakterystyczny rzędem masywnych magazynów leżakowania. Ładnie położona w dolinie rzeki Spey, wśród zielonych pagórków, opodal miasteczka, któremu zawdzięcza nazwę. Knockando (Cnoc-an-dhu) po gaelicku oznacza Małe czarne wzgórze.
Powstała w 1898 roku, rok później z alembików popłynął pierwszy spirytus. Założył ją John Thompson. Już po dziesięciu miesiącach od pierwszej destylacji została zamknięta jako jedna z wielu ofiar ówczesnego kryzysu, spowodowanego aferą z fałszowaniem whisky przez Pattisonów. W 1903 roku kupiła ją spółka W. & A. Gilbey, znana na rynku ginu i od tej pory zaczął się stabilny rozwój Knockando. Jako pierwsza gorzelnia whisky w Speyside została zelektryfikowana. Do 1968 roku sami słodowali jęczmień, potem słodownię zamieniono w leżakownię. W 1969 roku podwojono liczbę alembików – do czterech. Są to szerokie, cebulaste aparaty, które dają alkohol o smaku cięższym niż większość destylarni w Speyside, o wyraźnym smaku ziarna, słodu, lekko dymne, gdyż stosują słód delikatnie torfowy. Do starzenia whisky używają beczek po bourbonie i sherry.
Dziś destylarnia należy do Diageo, około 90% produkcji wykorzystywane jest do ich blendów. Pierwszy single malt został wypuszczony w 1978 roku, była to Knockando 12YO. Kolejne wypusty 12YO były m.in. w 1991, 1995, 1996, 1999 czy 2002 roku. Są też krótkie edycje: 14YO, 15YO Richly Matured, 18YO Slow Matured czy 21YO Master Reserve i 25YO. W 2005 roku Diageo wypuściło Knockando w swojej serii Classic Malts, a w 2010 roku ukazała się edycja 14YO Manager’s Choice. Edycje Knockando u niezależnych bottlerów zdarzają się niezwykle rzadko.
