200 lat temu powstała pierwsza kolumna destylacyjna, opracowana przez pruskiego wynalazcę, gorzelnika, kupca i rolnika, Johanna Heinricha Leberechta Pistoriusa (ur. 21 lutego 1777 w Loburg, zm. 27 października 1858 w Weissensee). Jego wynalazek zrewolucjonizował gorzelnictwo, zwłaszcza na terenie Prus, Austro-Węgier i częściowo pozostającej pod zaborami Polski (w krajach anglosaskich wkrótce pojawił się wynaleziony niezależnie przez Irlandczyka Aeneasa Coffeya aparat kolumnowy do destylacji ciągłej). Urządzenie Pistoriusa pozwalało na ciągły obieg produkcji spirytusu, dzięki zastosowaniu dwóch połączonych ze sobą aparatów (kotłów) z systemem chłodzenia w deflegmatorze. W zamkniętym obiegu, zasilanym maszyną parową i piecem węglowym, skraplana ciecz dzielona była na frakcje, część wracała z powrotem do kotła, część była odbierana jako surowy spirytus, o wyższej mocy i lepiej oczyszczony, niż przy wcześniej stosowanej destylacji w alembiku. Pistorius eksperymentował z destylacją wódek ziemniaczanych. Swój aparat opatentował 21 marca 1817 roku. Jego technologia była tania i niezwykle wydajna i szybko znalazła zastosowanie w gorzelniach rolniczych.
Pochodzący z okolic Magdeburga Johann Pistorius dzięki swojemu patentowi zbił sporą fortunę. W 1821 roku kupił duże gospodarstwo rolne wraz z dworem w Weissensee, gdzie miał też swoją gorzelnię. Przerabiał własne ziemniaki, a wywar z gorzelni wykorzystywał jako paszę dla swojego bydła. Ten model funkcjonuje w gorzelnictwie rolniczym do dziś. W 1821 roku opublikował pracę poświęconą gorzelnictwu „Praktische Anleitung zum Branntweinbrennen, nebst Beschreibung meines Brenn-Apparates”, wydaną ponownie w 1841 roku. Zmarł w 1858 roku, pochowany jest w kościele w Weissensee – obecnie jest to dzielnica Berlina.
