Znów w Belgradzie, nie byłem tu trzy lata, ale miasto nic się nie zmieniło. To najładniejsza z bałkańskich stolic, miasto różnorodne, obnażające kontrasty tego kraju, zderzają się tu tradycja z jej wszystkimi ludycznymi rytuałami z nowoczesnymi aspiracjami młodego pokolenia Serbów. Tętniące życiem centrum, przepełnione kafejki, bogate ulice handlowe, a na obrzeżach ponure blokowiska, no i wielka twierdza Kalemegdan na skarpie Dunaju, latem tętni życiem, pełno tu knajpek i ludzi, o tej porze roku jednak pusto, knajpy pozamykane, tyle że nocą oświetlone ładnie i piękny widok z murów na rzekę i drugi brzeg miasta.
Serbia robi najlepsze na Bałkanach rakije – polecam wizytę w Rakija Bar w Belgradzie, gdzie można spróbować wielu specjałów. Narodowa specjalność to aromatyczne owocowe rakije: Viljamovka (gruszkowaca), Dunjevaca (pigwowca) i Kajsijevaca (morelowica), no i oczywiście śliwowica – doskonałe są Żuta Osa czy Stara Sokolova. Poza tym mają doskonałe rakije z miodem (medovaca). Gorzej jest z rakijami z wytłoków winogron (lozovaca) – te najlepiej pić w Czarnogórze, są bardziej aromatyczne i łagodniejsze od tych serbskich. Rakija z dodatkiem ziół to lincura, zaś śliwowica z dodatkiem ziół to klekovaca. Oczywiście jest znacznie więcej odmian, ale takie jak np. jabukovaca (jabłkowica) są rzadsze.
W Belgradzie jest ulica Skadarlija przy której działa z 50 knajp serwujących rakiję, oferujących lokalną kuchnię, w prawie każdej wieczorami grają ludowi muzykanci. Koniecznie trzeba tam iść nocą.
I jeszcze jedno ciekawe dla mnie miejsce – Bukowski bar, trochę na uboczu, niedaleko placu z pomnikiem Vuka, wnętrze jest jak małe muzeum, wszędzie fotografie autora „Faktotum”, obsługa rozmiłowana w prozie pisarza.
Dziś już będę w Sofii, skąd następną kartkę poślę.
Kalemegdan nocą
Jedna z bram prowadzących do miasta
Rakija tour
W Bukowski bar
