Gorzelnia rolnicza Niegolewo

Gorzelnia pochodzi z końca XIX wieku, wchodzi w skład zespołu pałacowo-folwarcznego. Obok stoi wieża ciśnień z początku XX wieku z drewnianym szczytem, częściowo zniszczona. Historia tego miejsca jest nietypowa. Niegolewo nieprzerwanie od 1389 roku do 1939 należało do rodu Niegolewskich. W okresie międzywojennym majątek liczył 1004 ha. Poza gorzelnią miał własną suszarnię, reprodukcję siewnych zbóż i plantację buraków cukrowych. Gospodarstwo było modelowe, wizytował je m.in. Ignacy Mościcki w 1928 roku. Badając chronologicznie dziedziców włości można wskazać na budowniczego destylarni pułkownika Andrzeja Niegolewskiego, który wybudował również pomnik bohaterom spod Somosierry (1874).

Czytaj więcej

Gorzelnia rolnicza Lwówek Wielkopolski

Jakieś 12 km na północ od Nowego Tomyśla, na obrzeżach miasta tuż przy szosie nr 92, jadąc drogą przez groblę, mijając Stary Park, dojeżdża się do olbrzymiej, kutej, starej bramy, za którą skrywa się masywna gorzelnia z początku XX wieku wraz z zespołem folwarcznym (stajnie, sześcioraki, ośmiorak, kancelaria, stodoła) datowanym na podobny okres. Część dawnej zabudowy (czworaki) umiejscowiona jest przy obecnej ulicy Kasztanowej.

Czytaj więcej

Gorzelnia rolnicza Michorzewo

Murowana gorzelnia z początku XX wieku, stanowiła część dawnego folwarku, nieopodal pałacu Szczanieckich. Stoi na podmurówce z polnego kamienia. Składa się z części mieszkalnej, magazynu i dwukondygnacyjnej aparatowni z kominem o wysokości ok. 28 m. W 1979 roku przeprowadzono modernizację destylarni. Stan obecny jest dobry. Sprzęt i urządzenia z początku wieku nie zachowały się.

Czytaj więcej

Gorzelnia Sława

Pierwsza gorzelnia powstała tu w XVIII wieku. Jak wynika z rozliczenia płac z 1728 roku, gorzelany zarabiał 11 reichstalarów, dla porównania piwowar 14, starszy pachołek 14, kucharz dworski 20, myśliwy 16, proboszcz 21. Kolejna gorzelnia została wybudowana w XIX wieku, a na początku XX wybudowano trzecią. Ta z XIX wieku mieści się obecnie przy ulicy Waryńskiego – w samym centrum miasta, na rogu z ulicą Henryka Pobożnego. Przerabiała 2 mln l, głównie zboże, w mniejszym stopniu ziemniaki. Destylarnia przy ulicy Waryńskiego przestała funkcjonować w czerwcu 2000 roku, choć inne źródła podają rok 2002. Maszyny zostały wyprzedane, między innymi aparat dwukolumnowy. Budynek trzykondygnacyjny z solidnym podpiwniczeniem jest zwarty i wysoki, wykonany z cegły wapienno-piaskowej, zapewne z pobliskiej cegielni założonej przez Jozefa Rothera. Prosty, wysoki komin dopełnia całości. Obecnie jest zabezpieczona przez popadnięciem w ruinę.

Czytaj więcej

Stara gorzelnia w Roszkowie

Roszków w XIX wieku wchodził w skład majoratu Jarocin wraz z folwarkami Bogusław, Ciświce, a jego właścicielem był książe Hugon z Radolina Radoliński. W majątku były dwie gorzelnie (jedna w Roszkowie), browar, tartak, olejarnie, cegielnia parowa i polna. Uprawiano tu głównie zboże i buraki. Duże znaczenie miała też hodowla – tucz bydła i owiec oraz uprawa roślin paszowych. Dobra świetnie prosperowały. Książę Hugon z Radolina Radoliński opuścili włości zimą 1945 roku. Po II wojnie światowej dwór w Roszkowie zajęła administracja Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej. Zabudowania folwarczne przejął PGR. Gorzelnia nie przetrwała do czasów obecnych. Zachował się dwór z początków XX wieku z przyległym do niego parkiem ze stawem, spichlerz z przełomu XIX/XX wieku.

Czytaj więcej

Gorzelnia rolnicza Konotop

Stara gorzelnia rolnicza we wsi Konotop została zbudowana w XIX wieku i niemal nieprzerwanie pracuje do dziś. Właścicielem obecnie jest Klaudiusz Kamieniarz, który w 1996 roku wykupił zakład od Agencji Rolnej. Przerabiają tu wyłącznie zboże, gospodarstwo rolne liczy 1300 ha, a zboże na spirytus pochodzi jedynie z własnej uprawy. Roczne moce produkcyjne to 2 mln l, jest to więc średniej wielkości gorzelnia, o dostatecznej wielkości produkcji by się utrzymać – jeśli tylko będą dobre zamówienia. Odbiorcami są rektyfikacja w Lesznie i producent wódki Wyborowa z Zielonej Góry. Wcześniej był tu PGR. Zachowało się oryginalne wyposażenie gorzelni – dwa szerokie aparaty jednokolumnowe, całość opala piec węglowy. Klaudiusz Kamieniarz jest też właścicielem gorzelni we wsi Ciosaniec.

Czytaj więcej

Praktyczna nauka wyrabiania spirytusu

Doktor Julius Ludwig Gumbinner był nie tylko znanym w drugiej połowie XIX wieku gorzelnikiem, innowatorem gorzelnictwa, ale także autorem wielu artykułów i poradników poświęconych produkcji spirytusu (a także piwa). Autor poradnika „Handbuch der praktischen Branntweinbrennerei” i kilku innych książek, dobrze znał gorzelnie pruskie i austriackie oraz te, które leżały na ziemiach obydwu zaborów, sam z sukcesem prowadził gorzelnię, zajmował się też dystrybucją maszyn gorzelniczych. Jego „Praktyczna nauka wyrabiania spirytusu” jest efektem trzydziestu sześciu lat pracy w branży, stąd masa tu bardzo szczegółowych wskazówek. Książka ukazała się oryginalnie po polsku w 1872 roku, z dopuszczeniem przez rosyjską cenzurę.

Czytaj więcej

Gorzelnia Lipinki

Gorzelnia została wybudowana w 1861 roku. Budynek jest dwukondygnacyjny, z czerwonej cegły, na wysokim kamiennym podpiwniczeniu. Ma dość nietypowy komin – kanciasty, zwężający się ku górze. Destylarnia pracuje. W 1996 roku kupił ją pan Wojciech Hajduk. Obecnie w gospodarstwie rolnym jest też pieczarkarnia, natomiast na powierzchni 1,3 tys. ha uprawia się żyto i pszenżyto. Słoma pochodząca z tych upraw stanowi surowiec do produkcji podłoża, ziarno przerabiane jest na surówkę spirytusową. W gorzelni mieści się aparat jednokolumnowy, dwa zbiorniki na spirytus po 50 tys. l każdy. Możliwości produkcyjne do 3 mln l.

Czytaj więcej

Gorzelnia Wojnowice

Gorzelnia pochodzi z XIX wieku. Jest częścią folwarku z tego samego okresu. Nie działa już od ponad 50 lat i zachowała się tylko częściowo, jej stan pierwotny był obszerniejszy. Powstała zapewne w okresie, gdy właścicielami dóbr byli Raczyńscy (1668-1869) lub Potoccy (1869-1912). Ostatnimi gospodarzami majątku była rodzina Mielżyńskich (1912-1939) – Aniela z Mielżyńskich Ostrowska.

Czytaj więcej

Gorzelnia rolnicza Ciosaniec

Gorzelnia została wybudowana w XVIII wieku, choć jej wygląd nie przemawia za tym, ale jak podaje „Kronika Sławy i okolic”, autorstwa Artura Pacyga i Martina Sprungala, „23 maja 1800 roku rozwiązano umowę o dzierżawę folwarku w Ciosańcu z Ignatzem Koschutzkim, ponieważ był stale nieobecny, źle zarządzał folwarkiem oraz potajemnie przekazał go przeorowi z Obry. 13.06.1801 roku rząd oferuje oddanie w dzierżawę dóbr klasztornych i starostwa wschowskiego. Zgłosiło się dwóch konkurentów: były urzędnik kamery wojny i domen Hoffmann-Scholz oraz von Sänger. Konkurs wygrywa pierwszy z nich. Do wschowskiej kamery domen wówczas należały: Górka Duchowna, Radomierz, Zaborowo (pow. Babimost), Ciosaniec, Poladowo, Starkowo, Osłonin, Wieleń Zaobrzański, Nowa Nędza (Ordonantz, obecnie część Moch), Kaszczor, Nowa Wieś (pow. Babimost), Szreniawa, Targowisko, Bagno oraz Droniki, Kiełkowo jak i Siedlec, ponadto browary i gorzelnie w Zaborowie, Ciosańcu, gorzelnia w Górce Duchownej, młyn słodowy i cegielnia w Zaborowie, młyn wodny w Niałku, karczma Ostrówek w powiecie babimojskim, prawa do połowu ryb na jeziorach przemęckich, dzierżawa wieczysta w Buczynie, Wschowa i Łęgoń, podatek magistratu wschowskiego i czynsz za lasy od hrabiego von Keyserling. Cena dzierżawy wynosiła 11110 talarów, 2 srebrne grosze, 3/4 fenigów w czterech ratach. W zamian za to Hoffman musiał wykonywać liczne inwestycje socjalne, jak np. budowę szkół”.

Czytaj więcej

Stara gorzelnia Zaszkowo

Zaszkowo to bardzo stara osada, datowana już w 1161 roku. Najpierw wchodziła w skład dóbr książęcych, później nadano ją klasztorowi w Czerwińsku, by w końcu stała się wsią królewską. W XIX wieku stała się wsią rządową, była dzierżawiona m.in. przez Leona Grąbczewskiego. W 1872 roku majątek został sprzedany w ręce prywatne i to właśnie wtedy została wybudowana gorzelnia w Zaszkowie, jak również wiatrak. W 1929 roku włodarzył tu Józef Gromada, a majątek liczył 468 ha.

Czytaj więcej

Stara gorzelnia Strzegocice

Budynek gorzelni powstał w XIX wieku, najprawdopodobniej gdy właścicielem dóbr był Ludwik Komornicki. W tym też okresie wybudowano dwór, folwark oraz założono park. Cały kompleks wpisany jest do rejestru zabytków nr rej.: A-96 z 27.07.1976. Od 1882 roku włości należały do rodziny Kochanowskich. Podczas I wojny światowej zabudowania majątku uległy zniszczeniu. Gruntownie przebudowane po 1920 roku. Ostatnimi właścicielami byli Czesław i Maria Łopuscy. Po 1945 roku założono tu spółdzielnię produkcyjną, której działalność doprowadziła do dewastacji majątku.

Czytaj więcej

Stara gorzelnia rolnicza Ocieszyn

Gorzelnia powstała pod koniec XIX wieku. Majątek, w którego skład najprawdopodobniej wchodziła destylarnia, rozciągał się około 5 km na południe od Oborników. W okresie jej wybudowania dobra należały do rodu Watta-Skrzydlewskich herbu Samson. Gospodarzyli tu do 1939 roku. Nieopodal znajduje się dwór z końca XVIII wieku, wybudowany dla rodziny Gronowskich wraz z okalającym go parkiem.

Czytaj więcej

Gorzelnia w Gościeszynie nad Obrą

Gorzelnia w Gościeszynie nad Obrą podlegała instytucji Państwowe Nieruchomości Ziemskie Okręg: Poznań. Instytucja powstała aby „otoczyć opieką” nieruchomości ziemskie, jak również zagospodarować je. W 1946 roku nadano jej nazwę Zarząd Państwowych Nieruchomości Ziemskich, a już w lutym tego samego roku powstały Polskie Nieruchomości Ziemskie. Gorzelnię przy zabudowaniach folwarcznych wybudował Maciej Mielżyński w 1873 roku, jak również spichlerz. Stoi tu też powstały po 1740 roku, wielokrotnie przebudowywany w XIX wieku i w latach 1904-11 pałac. Destylarnia jest typowym przykładem architektury przemysłowej czasów swego powstania. Zachowała się niemalże w stanie idealnym. Zwarta bryła wpisana w plan prostokąta, trzykondygnacyjna na wysokim podpiwniczeniu. Dosyć surowa, jedynie wokół okien boniowanie. Mury pokryte piaskowym tynkiem. Ciekawy komin – niewysoki, w kształcie rozwiniętej lunety.

Czytaj więcej

Stara gorzelnia w Trzebawiu

Bardzo ładna gorzelnia z czerwonej cegły przetrwała do dziś. Nieczynna, ale zachowała się w dobrym stanie. Trzebaw od mniej więcej końca XVIII wieku wchodził w skład dóbr kórnickich, którymi zarządzali Działyńscy, a potem Zamoyscy. W 1926 roku należał do fundacji „Zakłady Kórnickie”. Powierzchnia wynosiła wówczas 2100 ha. W tym to okresie wybudowano gorzelnię. Po 1945 roku przejęta przez PGR, potem w zarządzie Parku Wielkopolskiego, który dzierżawi ziemię okolicznym rolnikom, a gorzelnia zarasta chwastami.

Czytaj więcej