Dawna gorzelnia rolnicza Chociw

Po gorzelni rolniczej we wsi Chociw dziś pozostała tylko ruina. Wyposażenie sprzedano lub rozkradziono, nawet pieca węglowego już nie ma. Straszą puste mury bez okien. Po wojnie działała tu najpierw krochmalnia, potem gorzelnia. W latach 90. jej właścicielem był były minister rolnictwa Roman Jagieliński. Pracowała na dwie zmiany, produkowała ponad 1000 l spirytusu dziennie, przerabiała ziemniaki i zboże. Około 2005 roku zaprzestano produkcji.

Czytaj więcej

Dawna gorzelnia w Radziejowicach

Gorzelnia wchodziła od XIX wieku w skład zabudowań folwarcznych majątku Radziejowice, wraz z stajniami, wozownią, młynem, kuźnią, czworakimi. Do lat 90. XX wieku należała do Centralnego Laboratorium Przemysłu Chemicznego. Potem, wraz z terenem, przekazano ją straży pożarnej, obok powstała nowa strażnica, ale budynki dawnej gorzelni nie zostały wyburzone, nadal stoją, choć nie spełniają już swojej pierwotnej roli, pomału popadają w ruinę.

Czytaj więcej

Stara gorzelnia Rakoniewice

Gorzelnia została zbudowana w latach 1900-1902. Obok znajdowały się zabudowania mieszkalne właściciela. W okolicy rozpościerały się plantacje chmielu, więc nie wykluczone, że był tu także browar. Od XVII wieku Rakoniewice były prężnym ośrodkiem rzemieślniczo-handlowym. Na przestrzeni kolejnych wieków tutejsza ludność wyspecjalizowała się w hodowli pijawek i produkcji młynków do kawy. Pomiędzy latami 1869-1872 prowadził tutaj swoją pierwszą praktykę lekarską Robert Koch, jeden z twórców mikrobiologii lekarskiej, odkrywca bakterii wywołujących wąglika, cholerę czy gruźlicę.

Czytaj więcej

Gorzelnia Chobienice

Na rozstaju dróg Wolsztyn-Zbąszyn-Babimost znajduje się gorzelnia Chobienice, wybudowana pod koniec XIX wieku i wciąż działająca. Od 2001 roku wchodzi w skład gospodarstwa rolnego Onix, które jest firmą rodzinną, zajmującą się produkcją i konfekcjonowaniem ziemniaków, uprawą cebuli i czosnku. Nowi właściciele wyremontowali gorzelnię. Produkują tu głównie spirytus z żyta, a w sezonie jesiennym z mokrej kukurydzy (kiszonej). Dzienny przerób to 10 tys. l, rocznie mogą wytwarzać 2 mln l spirytusu, tylko przy obecnych stawkach produkcja jest niemalże nieopłacalna. Kiedyś przetwarzali na spirytus warzywa, jednak szybko zrezygnowali z uwagi na znikomą rentowność przedsięwzięcia. Kierownikiem gorzelni jest Arkadiusz Chmielak.

Czytaj więcej

Gorzelnia i folwark Wąsowo

W największej wsi gminy Kuślin znajduje się gorzelnia wybudowana w 1862 roku, o czym świadczy napis na szczycie stodoły przylegającej do destylarni – I.F. 1862. Na wielkim brukowanym dziedzińcu stoi piętnaście zabytkowych budynków, pozostałych po wąsowskim folwarku: stajnia koni wyjazdowych, wozownia i siodlarnia z lat 1872-1898, stajnia koni roboczych (1898 r.), stajnia (1872), obora, cielętnik, dwie stodoły, spichlerz, garaż pługów parowych, wiata, kuźnia, mleczarnia, gorzelnia. Majątek Wąsowo w 1926 roku zatrudniał 85 stałych rodzin robotniczych. W latach 1898-1910 wzdłuż ulicy Lipowej powstało nowoczesne osiedle domów mieszkalnych dla służby i robotników rolnych. Główna droga na osiedlu była brukowana. Znajdowały się tu jeszcze: dom starców, dom opieki zdrowotnej, a nawet sala taneczna.

Czytaj więcej

Stara gorzelnia w Koninie

Gorzelnia pochodzi z II połowy XIX wieku, obok stoi spichlerz z 1900 roku, stajnie z przełomu XIX i XX wieku i inne zabudowania folwarczne. Od wschodu przez murowaną bramę z cegieł wiedzie droga do parku o powierzchni 9 ha, założonego w XVIII-XIX wieku. Nad brzegiem jeziora, w samym centrum parku stoi pałacyk w stylu klasycystycznym w formie piętrowej willi z połowy XIX wieku, wybudowany dla ówczesnych właścicieli – Łąckich herbu Korzbok.

Czytaj więcej

Gorzelnia rolnicza Niegolewo

Gorzelnia pochodzi z końca XIX wieku, wchodzi w skład zespołu pałacowo-folwarcznego. Obok stoi wieża ciśnień z początku XX wieku z drewnianym szczytem, częściowo zniszczona. Historia tego miejsca jest nietypowa. Niegolewo nieprzerwanie od 1389 roku do 1939 należało do rodu Niegolewskich. W okresie międzywojennym majątek liczył 1004 ha. Poza gorzelnią miał własną suszarnię, reprodukcję siewnych zbóż i plantację buraków cukrowych. Gospodarstwo było modelowe, wizytował je m.in. Ignacy Mościcki w 1928 roku. Badając chronologicznie dziedziców włości można wskazać na budowniczego destylarni pułkownika Andrzeja Niegolewskiego, który wybudował również pomnik bohaterom spod Somosierry (1874).

Czytaj więcej

Gorzelnia rolnicza Lwówek Wielkopolski

Jakieś 12 km na północ od Nowego Tomyśla, na obrzeżach miasta tuż przy szosie nr 92, jadąc drogą przez groblę, mijając Stary Park, dojeżdża się do olbrzymiej, kutej, starej bramy, za którą skrywa się masywna gorzelnia z początku XX wieku wraz z zespołem folwarcznym (stajnie, sześcioraki, ośmiorak, kancelaria, stodoła) datowanym na podobny okres. Część dawnej zabudowy (czworaki) umiejscowiona jest przy obecnej ulicy Kasztanowej.

Czytaj więcej

Gorzelnia rolnicza Michorzewo

Murowana gorzelnia z początku XX wieku, stanowiła część dawnego folwarku, nieopodal pałacu Szczanieckich. Stoi na podmurówce z polnego kamienia. Składa się z części mieszkalnej, magazynu i dwukondygnacyjnej aparatowni z kominem o wysokości ok. 28 m. W 1979 roku przeprowadzono modernizację destylarni. Stan obecny jest dobry. Sprzęt i urządzenia z początku wieku nie zachowały się.

Czytaj więcej

Gorzelnia Sława

Pierwsza gorzelnia powstała tu w XVIII wieku. Jak wynika z rozliczenia płac z 1728 roku, gorzelany zarabiał 11 reichstalarów, dla porównania piwowar 14, starszy pachołek 14, kucharz dworski 20, myśliwy 16, proboszcz 21. Kolejna gorzelnia została wybudowana w XIX wieku, a na początku XX wybudowano trzecią. Ta z XIX wieku mieści się obecnie przy ulicy Waryńskiego – w samym centrum miasta, na rogu z ulicą Henryka Pobożnego. Przerabiała 2 mln l, głównie zboże, w mniejszym stopniu ziemniaki. Destylarnia przy ulicy Waryńskiego przestała funkcjonować w czerwcu 2000 roku, choć inne źródła podają rok 2002. Maszyny zostały wyprzedane, między innymi aparat dwukolumnowy. Budynek trzykondygnacyjny z solidnym podpiwniczeniem jest zwarty i wysoki, wykonany z cegły wapienno-piaskowej, zapewne z pobliskiej cegielni założonej przez Jozefa Rothera. Prosty, wysoki komin dopełnia całości. Obecnie jest zabezpieczona przez popadnięciem w ruinę.

Czytaj więcej

Stara gorzelnia w Roszkowie

Roszków w XIX wieku wchodził w skład majoratu Jarocin wraz z folwarkami Bogusław, Ciświce, a jego właścicielem był książe Hugon z Radolina Radoliński. W majątku były dwie gorzelnie (jedna w Roszkowie), browar, tartak, olejarnie, cegielnia parowa i polna. Uprawiano tu głównie zboże i buraki. Duże znaczenie miała też hodowla – tucz bydła i owiec oraz uprawa roślin paszowych. Dobra świetnie prosperowały. Książę Hugon z Radolina Radoliński opuścili włości zimą 1945 roku. Po II wojnie światowej dwór w Roszkowie zajęła administracja Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej. Zabudowania folwarczne przejął PGR. Gorzelnia nie przetrwała do czasów obecnych. Zachował się dwór z początków XX wieku z przyległym do niego parkiem ze stawem, spichlerz z przełomu XIX/XX wieku.

Czytaj więcej

Gorzelnia rolnicza Konotop

Stara gorzelnia rolnicza we wsi Konotop została zbudowana w XIX wieku i niemal nieprzerwanie pracuje do dziś. Właścicielem obecnie jest Klaudiusz Kamieniarz, który w 1996 roku wykupił zakład od Agencji Rolnej. Przerabiają tu wyłącznie zboże, gospodarstwo rolne liczy 1300 ha, a zboże na spirytus pochodzi jedynie z własnej uprawy. Roczne moce produkcyjne to 2 mln l, jest to więc średniej wielkości gorzelnia, o dostatecznej wielkości produkcji by się utrzymać – jeśli tylko będą dobre zamówienia. Odbiorcami są rektyfikacja w Lesznie i producent wódki Wyborowa z Zielonej Góry. Wcześniej był tu PGR. Zachowało się oryginalne wyposażenie gorzelni – dwa szerokie aparaty jednokolumnowe, całość opala piec węglowy. Klaudiusz Kamieniarz jest też właścicielem gorzelni we wsi Ciosaniec.

Czytaj więcej

Praktyczna nauka wyrabiania spirytusu

Doktor Julius Ludwig Gumbinner był nie tylko znanym w drugiej połowie XIX wieku gorzelnikiem, innowatorem gorzelnictwa, ale także autorem wielu artykułów i poradników poświęconych produkcji spirytusu (a także piwa). Autor poradnika „Handbuch der praktischen Branntweinbrennerei” i kilku innych książek, dobrze znał gorzelnie pruskie i austriackie oraz te, które leżały na ziemiach obydwu zaborów, sam z sukcesem prowadził gorzelnię, zajmował się też dystrybucją maszyn gorzelniczych. Jego „Praktyczna nauka wyrabiania spirytusu” jest efektem trzydziestu sześciu lat pracy w branży, stąd masa tu bardzo szczegółowych wskazówek. Książka ukazała się oryginalnie po polsku w 1872 roku, z dopuszczeniem przez rosyjską cenzurę.

Czytaj więcej